Από παλιά οι δυνατοί
τον φόβο είχαν για θεό τους
Και στις ακροπόλεις και στα Καπιτώλια
(αρχή εκάστης ινδίκτου)
έκαναν θυσίες προς τιμήν του
Τους δούλους με προβιές αμνών τους μασκαρεύανε
και στα θυσιαστήρια της ιστορίας
μπροστά τους φέρνανε, έτοιμους για σφαγή
Μα δε λερώνανε τα χέρια τους οι αρχιερείς
τους Σκύθες χωροφύλακες φωνάζανε
το ιερό καθήκον να εκτελέσουνε
Έτσι λοιπόν, στα σκαλοπάτια της ψευτιάς
ανέβαιναν οι άρχοντες
το θέαμα να απολαύσουνε
Μα ο φόβος είναι ένα αλύπητος θεός
Θέλει συνεχώς αίμα και κυριαρχία
Άπραγος μες στον χρόνο δεν έμεινε ποτέ
Πάντα άκουγε τις προσευχές των ισχυρών
κι ερχόταν κατάλληλα ντυμένος
Και στο τέλος εποχής (όπως είπανε και γνωστοί φιλόσοφοι)
Ξανάγινε – τεχνητά κι εύκολα –
ο νέος οδηγητής της ανθρωπότητας
Φοβάμαι για πολύ…
_
γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης
Δυνατός και περιεκτικός ο λόγος σας γεμάτος αλήθειες μπράβο σας!!!