Ήσουν φτιαγμένος από κατακλυσμούς

μάτια από αστραπές, φωνή από βροντές

βήματα ορμητικού βαρδάρη και αύρα ανεμοστρόβιλου

ο κεραυνός στο γκρίζο σκοτάδι

ο τυφώνας μετά τις ατέλειωτες θύελλες

το μάτι της καταιγίδας.

Με συνάντησες στο λασπωμένο έδαφος

εξουθενωμένη απ’ τα χτυπήματα της μπόρας και των ανέμων

με σπασμένη ομπρέλα, γυρισμένη ανάποδα

και τα γόνατά μου που έτρεμαν

σταθεροποίησες με τη ματιά σου.

Με έμαθες να χορεύω στο τραγούδι της βροχής

να τραγουδώ κάθε μέρα το ρεφραίν των αδιάβροχων

διασχίζοντας τα ασφάλτινα ποτάμια

σε μια πολύχρωμη παρέλαση

με εμβατήρια τα απελπισμένα κορναρίσματα

και την ομίχλη των φώτων του δρόμου

να διαπερνά τη γυαλάδα του νοτερού τοπίου.

Και στη συνέχεια

τα ποτάμια της βροχής

με έριξαν στη θάλασσα της σιωπής σου.

Δεν θυμάμαι

αλλά νομίζω ότι έχω πνιγεί

σε τέτοιες θάλασσες στο παρελθόν.

Και ξέρω

ότι στα μάγουλά μου

τρέχει το βρόχινο νερό σου τώρα.

_

γράφει η Βασιλική Δραγούνη