Παίζω με λησμονημένους σελιδοδείκτες
φυλλομετρώ ένα βιβλίο της παιδικής ηλικίας
άκαρποι συμβιβασμοί και ισορροπίες τρεμάμενες
ανακατεμένα μέσα στις σελίδες του.
Έχουν περάσει χρόνια πολλά
και η αλήθεια είναι πως δείχνει άγραφο
με τα λευκά του φύλλα να θυμίζουν κλάμα παιδικό
και τις εικόνες του σβησμένες.
Προσπαθώ τότε να μαντέψω τις λέξεις
ή ακόμα καλύτερα
φτιάχνω μια νέα ιστορία
από χιλιάδες σιωπές.
Ύστερα σκέφτομαι τι νόημα θα είχε
να κληροδοτήσω κρυφά νοήματα,
που έχουν περάσει πια στη λήθη.
_
γράφει η Άννα Ρουμελιώτη
Οι διαδρομές που κάνει η ψυχή μέχρι να δει πως θα διαχειριστεί ό,τι ανήκει στο παρελθόν. Καλημέρα Άννα! Πολύ όμορφο!
Καλημέρα Πόπη!Ευχαριστώ πάρα πολύ!
Άννα μου επανέρχομαι… Προφανώς έχω κάνει κάποιο λάθος, ελπίζω μόνο το πριν σχόλιο μου, να μην το ανάρτησα κάπου αλλού!!!
Αν και εσύ τα είπες όλα!!! Και τα πες τόσο δυνατά και τόσο όμορφα όπως πάντα!!!
Φτιάχνω μια νέα ιστορία
από χιλιάδες σιωπές!!! Υπέροχο μπράβο σου!!!
Καλησπέρα Άννα με το όμορφο ποίημά σου!
Να είσαι καλά Σοφία μου σε ευχαριστώ!
Καλησπέρα Έλενα!Ευχαριστώ πολύ:
Αχ αυτές οι σιωπές… πόσο δυνατά μιλούν….!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Μπράβο ‘Αννα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Πολύ όμορφο Άννα και αρκετά ηχηρό..για σιωπηλό… Καλό σου βράδυ!
Μπράβο ΄Αννα! Μόνο σιωπή δε μαρτυρούν τα φύλλα του.
Σας ευχαριστώ πολύ κυρία Χρυσούλα!Την καλημέρα μου!
Ευχαριστώ πολύ Μάχη μου 🙂 Καλημέρα!
Η σιωπή μερικές φορές Χριστίνα μου είναι εκκωφαντική … πολύ … την καλημέρα μου!
Χρόνια τώρα λατρεύω τις σιωπές που ξεκουφαίνουν, τις χιλιογραμμένες λευκές σελίδες…
Ευχαριστώ!!!!!!!!!!
Εγώ ευχαριστώ Αθηνά… ευχαριστώ τόσο πολύ!!!!!!