Θαυμαζω τώρα

Το πώς το πρόσωπο που καθένας αγαπά

Ξεθωριάζει και μένει μόνο ν’ ατενίζει

Το μεγαλείο των ξεχωριστών του χειλιών.

Σου μιλά και παρατηρείς με προσοχή

Τα δυο του χείλη να σμίγουν και να χωρίζουν

Ν’ ανασηκώνονται

σχηματίζοντας ένα χαμόγελο

Ή να σφίγγονται

προσπαθώντας να συγκρατήσουν έναν λυγμό

Δύο μεγάλα, όμορφα, ωχρά χείλη

Που ανοίγουν ελαφρώς για να πιούν μία γουλιά

Από κάποιο παράξενο ποτό

Ακουμπούν απαλά και δειλά στα δικά σου

Σαν να περιμένουν να τραβηχτείς μακριά, τρομαγμένος

Όμως, δεν μπορείς ν’ αντισταθείς

Νιώθεις την ανάγκη να εξερευνήσεις

Κάθε παράδεισο που κρύβουν μέσα τους

Μόνο αγάπη,

Μόνο γι’ αγάπη κι έρωτα θα έπρεπε να μιλούν

Μόνο για όμορφα αισθήματα

Που μοιάζουν τεράστια σαν τ’ ακούς

Ένα μέρος του σώματος που φαντάζει τόσο ασήμαντο

Κι όμως είναι αυτό που ερωτεύτηκες

Κι είναι δύσκολο, επίπονο κι αβάσταχτο

Απ’ τα χείλη αυτά ν’ ακούσεις κατηγορίες

Ν’ ακούσεις λόγια στενάχωρα

Ν’ ακούσεις το φύγε και το αντίο.

Γιατί, όσο εύκολα ερωτεύτηκες

Τόσο δύσκολα θα ξεχάσεις

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου