Φέγγει απόψε λαμπερή και πάλι η Σελήνη
Ακτίνες στέλνει προς τη Γη για χάρη των θνητών
Σκέψεις κοιμώμενες ξυπνά και πόνους απαλύνει
Και μαγνητίζει τις ψυχές τρελών και ποιητών

Ακούραστα γύρω απ’ τη Γη συνέχεια γυρίζει
Μέσα σε μια ακατάπαυστη και σταθερή τροχιά
Ανθρώπους με το βλέμμα της σκεπάζει και φροντίζει
Και τα γαλάζια μάτια της που στάζουν ευωχιά

Πολλούς ξεγέλασε, πολλοί ‘χάσαν τα λογικά τους
Από την τέλεια, απόκοσμη, παρθένα ομορφιά
Μοίρες διαλέξαν πιο σκληρές από χίλιους θανάτους
Για αυτού του ασημιού φωτός την μαύρη συντροφιά

Γυρνάνε σαν φαντάσματα και άδικες κατάρες
Απ’ την βροχή της έμπνευσης για μια σταλαγματιά
Χαρές του κόσμου ξέχασαν και της σαρκός της χάρες
Για ένα μόνο ψίθυρο, μια φευγαλέα ματιά

Έτσι ξεγελάστηκα και εγώ από το φως του
Του Φεγγαριού τα ψέματα τα σαγηνευτικά
Και ταξιδιώτης βρέθηκα ενός κόσμου αγνώστου
Σε μαγικά βασίλεια κι εξωπραγματικά

Με τύφλωσε η λάμψη της κι μ’ έχει διαπεράσει
Μου χάραξε ανεξίτηλες βαθιές πολύ ουλές
Την έψαξα σε θάλασσες και σε παρθένα δάση
Σε κάστρα αρχαίων ξωτικών, σε πύργους και αυλές

Κι εσύ Θεά του Φεγγαριού που τους θνητούς σκεπάζεις
Και βρίσκουν μες στα στήθη σου λίγη παρηγοριά
Αλλού στρέφεις τα φώτα σου κι εμέ δεν με κοιτάζεις
Κι η καθεμιά ακτίνα σου γίνεται μαχαιριά

Σε έπλεξα με άριες, έπη και παραμύθια
Σου χάρισα όσα ζήτησες, σου ‘δωσα ό,τι θες
Κατέχω κι εθελοτυφλώ σ’ αυτή τη μόνη αλήθεια
Πως με κοιτάς αδιάφορα με βλέμμα απαθές

Γυρίζεις αδιάκοπα τριγύρω απ’ τον πλανήτη
Σαν να ‘σουν πλάσμα άψυχο, σαν μία μηχανή
Το πρόσωπό σου έχει ουλές και σκόνη από κομήτη
Κι η λάμψη σου πια χάνεται σε  χάη αχανή

Το φως σου πλέον έφυγε, μαζί του και το βλέμμα
Δεν μας μιλάς, δεν μας ακούς, Ιδέα σε χαρτί
Κι αν την αλήθεια ξέραμε, πιστέψαμε το ψέμα
Την άχαρή μας τη ζωή να κάνει υποφερτή.

Έμπνευση & Αδιαφορία

Από την ποιητική συλλογή “Ο Ποιητής και το Φεγγάρι” (I-Write, 2012)