Αν η πόρτα άνοιγε, θα έφευγες;

Φόβος

Φοβάμαι. 

Φοβάμαι πως θα ’ρθει εκείνη η μέρα που μονάχα θα υπάρχω, μα δεν θα ζω.

Ένα χέρι πλησιάζει.
Είναι κρύο.
Φοβάμαι.
Το χέρι που κάποτε αγκάλιαζε τις πληγές μου – ή έτσι νόμιζα, τουλάχιστον –
τώρα έχει γίνει ένας βαρύς βράχος που προσπαθεί να με αφανίσει.

Φοβάμαι.
Και πώς να μην φοβάμαι, άλλωστε;
Έχω φωνή,
μα δεν βγαίνει μιλιά.

Σε κοιτώ και παγώνω.

Μην πλησιάζεις.
Φοβάμαι.

Γιατί να έχει τόσο κρύο το μέρος τούτο;
Εγώ το θυμάμαι τόσο ζεστό το δωμάτιο αυτό.
Κάνω λάθος;

Παγώνω.

Ξαφνικά, ένα ψυχρό αεράκι διαπερνά το ζεστό μου μάγουλο.

Κλαίω.
Σπαράζω.

Ακόμη δεν αντιλήφθηκα πώς και γιατί το έκανες.
Εγώ είμαι.
Θυμάσαι;
Εγώ.

Όταν το αντιλήφθηκα, δεν τόλμησα να ξεστομίσω λέξη.
Φοβόμουν.

Ξαπλώνω.
Φοβισμένη, κάνω πως κοιμάμαι, μα μέσα μου μετράω αντίστροφα.
Περιμένω την κατάλληλη στιγμή.
Μία είναι η λύση:
Η φυγή.

Μα πώς;
Φοβάμαι…