Δύο μωρά γεννημένα από την ίδια μητέρα
μέσα στο ίδιο αυγό, δίπλα-δίπλα.
Το όνομά της γράφτηκε στην ιστορία, χρυσό από τους θεούς —
το δικό μου είναι γεμάτο σκόνη και σκιά.

Είναι έπαθλο για βασιλιάδες, λιχουδιά για πολλούς,
πόλεις πέφτουν για μια ματιά στο αγγελικό της πρόσωπο.
Εγώ μένω στις σκιές, μόνη,
με ματωμένα χέρια από έναν γάμο που δεν διάλεξα.

Δεν ήμουν κι εγώ πριγκίπισσα;
Γιατί μου γύρισες την πλάτη, Σπάρτη;
Λένε πως κύκνοι την περικύκλωσαν στη γέννα και την ευλόγησαν,
ενώ εγώ έκλαιγα δίπλα στη λίμνη.

Το όνομά της έγινε συνώνυμο
με επικίνδυνη ομορφιά και αθώα γυναίκα,
ενώ εγώ — η πονηρή σύζυγος, που κοιμόταν με ένα στιλέτο,
έτοιμη να το καρφώσει στον άντρα της.

Ρώτησε ποτέ κανείς ποιον αγαπώ;
Θυσιάστηκε ποτέ το παιδί της;
Έσυρε ποτέ ο γιος της μαχαίρι στον λαιμό της και έφτυσε τον τάφο της;Η ομορφιά της ανήκει πια σε εσάς, να τη θρηνείτε,
σε εσάς, νέοι ποιητές, να τη θαυμάζετε.
Το δικό μου όνομα κρύβεται από το φως —
και οι θεοί το ξέρουν: έτσι πρέπει.

_

γράφει η Φωτεινή Τζουβελέκη