γράφει ο Μιχάλης Κατσιγιάννης

Η ποιητική συλλογή ‘Σκιές στο σκοτάδι’, του Γιώργου Παπακωνσταντίνου σκιαγραφεί ένα από τα κατεξοχήν ποιητικά θέματα: τον έρωτα και τη μοναξιά. Η γραφή του ποιητή, μελαγχολική και σκεπτική, προσπαθεί να διεισδύσει στα βάθη του ερωτικού συναισθήματος ώστε να το καταλάβει αλλά και να συμβιώσει μαζί με όλα όσα – θετικά και αρνητικά, χαρούμενα και λυπημένα – αυτό επιφέρει. Ο ποιητής αναλαμβάνει να επιτελέσει το ψυχογράφημα τόσο του ίδιου του εαυτού του αλλά και όλων εκείνων που αναγνωρίζουν πτυχές της ζωής τους.

Ο Παπακωνσταντίνου βλέπει στον έρωτα την ψυχική ανάταση και αταραξία του ανθρώπου που λυτρώνεται από τους φόβους και τις ελλείψεις της ζωής αλλά και του ίδιου του εαυτού. Για τον ποιητή λοιπόν, ο έρωτας είναι που δίνει δύναμη στον άνθρωπο και τη ζωή:

Ρίζες απλώνεις μέσα μου,

Αργά και ήσυχα,

Πετάς ανθούς να μυρίσουν.

Η αγάπη μου, κρύο νερό

Να πιεις, διψάσανε τα χείλη σου.

Δεν σε φοβάμαι έρωτα,

Σε καλωσορίζω.

Άνοιξη φέρνεις στις ζωές όσων σε ζούνε (σελ. 12).

Όμως, ταυτόχρονα, ο ποιητής γνωρίζει ότι η απώλεια του έρωτα, η αποτυχία βίωσης του κόσμου αυτού του συναισθήματος, καταδικάζει το υποκείμενο στη μοναξιά και – μέχρι ενός σημείου – στην ανυπαρξία. Παραθέτω ενδεικτικά δύο ποιήματα:

Μοναξιά,

Πώς φωλιάζεις μέσα μου τα βράδια;

Ποιο σημάδι προδίδει

Έναν άνθρωπο σαν είναι μοναχός;

Εσύ κι ο έρωτας ορίζετε τους ζωντανούς.

Ο έρωτας χαμόγελο να σπέρνει,

Κι άλλους εσύ στην σκοτεινιά να παίρνεις.

Κάτσε λοιπόν,

Σε περιμένω και απόψε (σελ. 13).

Και:

Τα ακροδάχτυλά μου

Ψηλαφούν το μαξιλάρι

Δίπλα μου,

Οι σκιές τούτης της νύχτας

Ξαναφέρνουν το σώμα σου

Κοντά μου,

Γυμνό σώμα,

Να μου θυμίζει

Άδικα πως περιμένω.

Σε ολόκληρη τη συλλογή, ο ποιητής κινείται σ’ έναν μελαγχολικό (όχι απαραίτητα στενάχωρο) και αγχωμένο τόνο. Αφουγκραζόμενος τις πολλαπλές πτυχές που κρύβει ο έρωτας αλλά και τις – είτε δυσάρεστες είτε ευχάριστες – εκπλήξεις που τον χαρακτηρίζουν, ο ποιητής παρακολουθεί τον εαυτό του να βρίσκεται μπλεγμένος στα νήματα του ψυχισμού του:

Βουβάθηκες φεγγάρι,

Σταμάτησες το τραγούδι.

Μόνο ένα βουητό

Χτυπάει στ’ αυτί μου.

Αργό και μονότονο.

Υπενθύμιση στην καρδιά

Να συνεχίσει τον άδικο,

Παράφωνο χτύπο.