Καρδιά που δεν ξεχνά, πονά.
Γλυκοφιλούσα μοναξιά.
Ομορφιά δυνατή,
εξαναγκαστικά απωθητική.
Χείλη ματώνουν όταν δεν φιλούν.
Λόγια μένουν ανεξίτηλα.
Ποικίλα συναισθήματα παρακαλούν
Θέλουν να αναζωογονηθούν
Ένας αιώνας έφυγε σιωπηλά.
Το παρασκήνιο ζητά να ξαναζήσει.
Αν όχι σε αυτή τη ζωή,
σε μια άλλη —
αμέριμνη και αψεγάδιαστη
_
γράφει η Κέλλυ Τσομπανοπούλου








0 Σχόλια