Κι αν ποτέ χαθείς μέσα στη φασαρία αυτού του κόσμου, μη
ξεχάσεις να γυρίσεις στο λιμάνι σου.
Στους ανθρώπους σου.
Σε εκείνους που ήταν πάντα εκεί για εσένα.
Που σου στάθηκαν σε όλες τις φουρτούνες της ζωής σου.
Σμιλεύτηκαν μαζί σου, ξέρεις.
Όπως σμιλεύει η θάλασσα τα βράχια όταν πέφτει πάνω τους.
Άλλοτε απότομα και με δύναμη.
Άλλοτε πιο σιγά και με υπομονή.
Κι ας άλλαξαν μορφή. Κι ας λέπτυναν.
Αυτά ακόμα αντέχουν.
Πολλές αναταραχές έχει η ζωή του καθενός.
Αναταραχές που σε αλλάζουν.
Σε φθείρουν και σε αποπροσανατολίζουν.
Σε κάνουν να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου.
Για το ποιος πραγματικά είσαι.
Όταν λοιπόν έχεις τέτοιες αμφιβολίες, γύρνα πίσω.
Στους ανθρώπους σου.
Στους δικούς σου “βράχους”.
Στο δικό σου ασφαλές λιμάνι.
Και τότε θα ξεκαθαρίσουν όλα.
Θα θυμηθείς ξανά.
Θα πιστέψεις ξανά.
_
γράφει η Ζωή Μαρκογιαννάκη
0 Σχόλια