Βλέπω τη ζωή να ξυπνά μέσα σε οργανισμούς μη ορατούς με γυμνό μάτι.
Βλέπω τριακόσιες χιλιάδες χρόνια πριν, όταν ο Homo Sapiens  ακόμα προσπαθούσε.
Βλέπω τη Γη ως έναν διαφορετικό οργανισμό όπως τα κύτταρα μέσα στα σώματα μας.
Βλέπω τη Γη να κατακλύζεται από απέραντη γονιμότητα, το θηλαστικό που τρέφεται με χλόη, το θηλαστικό που τρέφεται με σάρκα, 

τον κύκλο της χλωρίδας και της πανίδας που σηματοδοτεί τον θάνατο.
Βλέπω ότι η Γη είναι πεπερασμένη, γεννιέται για να καταναλωθεί,
μέσα σε αυτή την πεπερασμένη Γη τον άνθρωπο να εξελίσσεται.
Βλέπω μπροστά μου τον ορισμό της λέξης εξέλιξη,
τη λέξη εξέλιξη ως μεταβολή, όπως το δέρμα που αλλάζει.
Βλέπω τον άνθρωπο βαθιά στα έγκατα των πράξεων του, τα ζωώδη ένστικτα του σε κάθε αιώνα να καταπατούν. Το ζώο μέσα του έμαθε να σκοτώνει καλύτερα.
Βλέπω τους πολιτισμούς του παρελθόντος να αναδεικνύονται μέσα από αίμα, τον πολιτισμό του παρόντος χτισμένο πάνω σε σίδερο, τσιμέντο και πλαστικό.
Βλέπω τον πολιτισμό της Ανθρωπόκαινης εποχής.
Δεν βλέπω τη λέξη εξέλιξη ως πρόοδο.

_

γράφει η Σταυρούλα Καρτσακλή