γράφει ο Κατερίνα Σιδέρη

Το βιβλίο με το οποίο θα ασχοληθούμε σήμερα, μου ζητήσατε εσείς να το διαβάσω. Χαίρομαι όταν με εμπιστεύεστε για τα αναγνωστικά σας ταξίδια και πάντα προσπαθώ να βάλω στις παρουσιάσεις μου, τον καλύτερό μου εαυτό.

Πιστεύω πως όλοι λατρέψαμε ή λατρεύουμε τα παραμύθια. Παραμύθια κλασικά τα οποία ξεκινούν με τη φράση μια φορά και έναν καιρό και κλείνουν γράφοντας και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Δεν είναι παραμύθι το σημερινό μας βιβλίο, κάθε άλλο. Απλά ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της ιστορίας, υπάρχει ένα πρόσωπο το οποίο λατρεύει τα παραμύθια με έναν δικό του ξεχωριστό τρόπο. Αναμοχλεύει στο μυαλό του τις ιστορίες τους και δίνει τη δική του μοναδική εκδοχή, προσθέτοντας φόνους.

Αυτούς τους φόνους καλούνται να εξιχνιάσουν ο αστυνόμος Πετρίδης και η ομάδα του, καλούνται να βάλουν φρένο στις ορέξεις του δολοφόνου, καλούνται να βρεθούν ένα βήμα πιο μπροστά από το δικό του. Η αποστολή τους είναι πολύ δύσκολη, μα δεν έχουν επιλογή. Πρέπει, επιβάλλεται να λύσουν τον γρίφο, να αποκωδικοποιήσουν τα σημάδια και να ανακαλύψουν το άτομο που λατρεύει να κινείται αθέατα με πυξίδα του τους ήρωες παραμυθιών.

…όποιος φεύγει, κι αν γυρίσει, δε γυρίζει για καλό…

Ο Αναστάσης Πετρίδης δεν συμπαθεί την τεχνολογία. Είναι πολύ παρατηρητικός, έχει ελάχιστους φίλους, ακολουθεί μια υγιεινή διατροφική ρουτίνα και έχει κερδίσει επάξια τον σεβασμό των συνεργατών του. Πλάι του εργάζεται η υπαστυνόμος Νίκη Δελή. Είναι ευάλωτη, κλειστός χαρακτήρας και ανησυχεί για την εξέλιξη της υγείας του πατέρα της, ενόσω μένει πλέον μακριά τους.

Ο Πετρίδης και η Νίκη, έρχονται αντιμέτωποι με τον πρώτο φόνο στην Κάτω Τιθορέα. Από τον τόπο του εγκλήματος συλλέγουν μια σκισμένη σελίδα παραμυθιού και κόκκινα αντικείμενα. Ο ασκός του Αιόλου έχει πλέον ανοίξει. Απελευθέρωσε δυνατούς ανέμους ικανούς να παρασύρουν στη δίνη τους μυστικά, ψέματα και αποκαλύψεις.

Μια τραγουδίστρια συνοικιακών κέντρων, μια πατερίτσα ξέχειλη αναμνήσεις, μια παλιά πολυκατοικία στα Κάτω Πατήσια, ένα τάμπλετ με παιχνίδια φάρμας, τα παιδικά άκρα που φέρουν πάνω τους περίσφιξη, μια παιδική ζωγραφιά που μιλάει αλλά και τα προβλήματα στα χωριά που δημιουργούν τα κοντινά στρατόπεδα, ανοίγουν την αυλαία του σημερινού βιβλίου και μας υποδέχονται σε ένα όχι και τόσο παραμυθένιο κόσμο.

 …με το να γίνεσαι μια αμελητέα ποσότητα, θα σε θεωρούν και αμελητέα απώλεια…

Οι συγγραφείς των αστυνομικών βιβλίων, δυσανασχετούν με εμάς τους αρθρογράφους όταν αφήνουμε αιχμές για τις ιστορίες τους. Γι’ αυτό κι εγώ θα προσπαθήσω να είμαι φειδωλή, να παραθέσω ελάχιστα στοιχεία ικανά όμως να εξάψουν την περιέργεια των αναγνωστών έτσι ώστε να αναζητήσουν το βιβλίο, γιατί πραγματικά το αξίζει.

Θα διαβάσουμε για ένα παιδί που γεννιέται μέσα σε χιονισμένο τοπίο και για ένα ακόμη που πηγαίνει για ψάρεμα, για καλοκαιρινές διακοπές με βαριές θύμησες, για τον φανταστικό φίλο Ιβάν, για ένα αρχοντικό που μέσα του κλείνει κακοποίηση, αυταρχισμό και τιμωρίες, αλλά και για το φεστιβάλ φαγητού στο Γκάζι.

Η εναλλαγή των σκηνικών και τα μικρά κεφάλαια του βιβλίου ήταν για μένα μια άριστη συνθήκη. Το πολύ έξυπνο εξώφυλλο του πυροδότησε τη φαντασία μου και η επιλογή των παραμυθιών με εξέπληξε ευχάριστα. Από το παρελθόν, μεταφερόμαστε αβίαστα στο παρόν. Συλλέγουμε και εμείς με τη σειρά μας ως αναγνώστες στοιχεία ή καλύτερα διάσπαρτα κομμάτια από το παζλ και προσπαθούμε να τα τοποθετήσουμε στη σωστή τους θέση. Όμως πάντα κάτι μας διαφεύγει, κάτι δεν έχουμε αποκωδικοποιήσει, κάτι δεν το διαβάσαμε με την πρέπουσα προσοχή και ακόμη αναζητούμε τον δημιουργό των παραμυθιών, των δημιουργό των καλά στημένων σκηνικών, τον δημιουργό που ανενόχλητος γράφει ξανά τα κλασικά μας παραμύθια.

Κάθε μήνας και ένας φόνος. Κάθε φόνος και ένα νέο παραμύθι. Κάθε νέο παραμύθι και μια νέα πρόκληση. Κάθε πρόκληση και μια νέα πίεση στους αρμόδιους αστυνομικούς που ακόμη δεν μπορούν να αποκρυπτογραφήσουν τους γρίφους. Ο δολοφόνος μένει αθέατος και πράττει το καλά οργανωμένο σχέδιό του.

Θα μπορέσουν να αναχαιτίσουν την πορεία του;

Κανείς δεν γνωρίζει. Οι φόνοι είναι πολύ μελετημένοι, οι σκηνές των εγκλημάτων άριστα στημένες και ο παραμυθάς δολοφόνος φαντάζει προσεκτικός στις κινήσεις του, επικίνδυνος και ίσως ψυχικά τραυματισμένος.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Έλενας Μπολονάση, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…κάνουμε περισσότερο καλό στον εαυτό μας, όταν κάνουμε κάτι για τους άλλους… 

Τι κοινό έχουν τα τρία γουρουνάκια, η Ραπουνζέλ, Η Χιονάτη, ο Πινόκιο και η Κοκκινοσκουφίτσα;

Ποια η σχέση του βαρόνου Μινχάουζεν με την ιστορία μας;

Σε ποιον ανήκει το βιβλίο με τα παραμύθια των αδερφών Γκριμ;

Ποιοι από τους ήρωες είναι θήτες και ποιοι θύματα;

Μην περιμένετε να απαντήσω. Ούτε και εσείς θα το θέλατε. Πριν ολοκληρώσω την παρουσίασή μου, θα αναφέρω πως σκοπίμως δεν ανέφερα ονόματα ηρώων πέρα από εκείνο του Πετρίδη και της Νίκης. Θα τα ανακαλύψετε μοναχοί σας, θα σκιαγραφήσετε τα χαρακτηριστικά τους και όταν πια καταφέρετε να πλησιάσετε στη λύση του γρίφου, είμαι βέβαιη πως θα μείνετε μετέωροι με γουρλωμένα μάτια. Αυτή τουλάχιστον ήταν η δική μου αντίδραση. Οφείλω να ομολογήσω ότι άργησα να βρω την άκρη του νήματος. Εστίασα στο συναίσθημα, στις ιστορίες των παιδιών, σε εκείνες των ηρώων που τους στερούν τη χαρά και όταν βρέθηκα αντιμέτωπη με την αλήθεια, ειλικρινά απέδωσα νοερά, τα εύσημα στη δημιουργό του βιβλίου.

Το βιβλίο διαβάζεται εύκολα, γρήγορα και είναι σε θέση να συγκινήσει αλλά και να προβληματίσει τον αναγνώστη. Κυοφορεί μια πληθώρα χαρακτήρων διαφορετικών, αδύναμων και άλλων δυνατών. Κάποιοι θέλουν να βάλουν τη σφραγίδα τους σε κακώς κείμενα και άλλοι θέλουν να κατανοήσουν τα μυστικά που πλέον βγήκαν στο φως.

Όλοι ή σχεδόν όλοι θα αναζητήσουν καταφύγιο, θα προσπαθήσουν να κλείσουν τις πληγές τους και ίσως, λέω ίσως βρουν τη δύναμη να συνεχίσουν το έργο τους.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Για να αποκοιμηθεί, ξαναγράφει το τέλος των παραμυθιών. Μόνο που στα δικά του παραμύθια κανείς δεν ζει καλύτερα μετά την τελευταία γραμμή. Ένας κατ’ εξακολούθηση δολοφόνος που γράφει τις ιστορίες όχι με μελάνι, αλλά με αίμα. Τα μόνα που αφήνει πίσω του είναι μια σκισμένη σελίδα και ένα κόκκινο αντικείμενο. Ο αστυνόμος Πετρίδης και η ομάδα του κυνηγούν τον παραμυθά μέσα σε έναν λαβύρινθο συμβόλων και σκιών.

Κάθε στοιχείο τούς φέρνει πιο κοντά… ή μήπως όχι; Ο χρόνος πριν από τον επόμενο φόνο τελειώνει. «Έγραψα το παραμύθι μου έτσι όπως μόνο εγώ ξέρω. Με το σωστό τέλος.

Εκεί που ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει…» Αν η παντοδυναμία είχε γεύση, εκείνος έφαγε με λαχτάρα μέχρι την τελευταία μπουκιά.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Η Έλενα Μπολονάση είναι Δικηγόρος-Εγκληματολόγος, πτυχιούχος Νομικής και Ελληνικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ, με μεταπτυχιακές σπουδές στην Εγκληματολογική-Δικαστική Ψυχολογία. Σπούδασε, επίσης, μουσική και σενάριο. Είναι καθηγήτρια σε μεταπτυχιακά προγράμματα Δικαστικής Ψυχολογίας και διδάσκει σε ιδιωτική σχολή: «Εγκληματολογία», «Ανακριτική», «Ποινικό Δίκαιο», «Δίκαιο Ανηλίκων», «Βίαια Εγκλήματα». Έχει ασχοληθεί με τηλεοπτικό, αστυνομικό ρεπορτάζ και είναι μέλος της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (Ε.Λ.Σ.Α.Λ.).

Έργα της: Ο λόφος του Ερνιόν, εκδ. 24γράμματα (βραβευμένο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών) και Ο λύκος μένει σπίτι, εκδ. Ψυχογιός. Έχει λάβει μέρος στις συλλογές διηγημάτων Είκοσι τέσσερις αστυνομικές ιστορίες στις ράγες και Σκοτεινή νήσος, εκδ. Κύφαντα. Έχει τιμηθεί από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδας με το 1ο και το 3ο βραβείο.

Το σενάριο Αντέχεις το σκοτάδι; αποτέλεσε το επίσημο προωθητικό βίντεο του Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας Agatha 2024 και προβλήθηκε από την ΕΡΤ.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.