γράφει ο Κατερίνα Σιδέρη

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Άλλο ένα υπέρηχο παραμύθι προσγειώθηκε στα χέρια μου και είμαι πολύ χαρούμενη που θα το μοιραστώ μαζί σας. Το σημερινό το οφείλω στη μικρή φίλη Ιωάννα και τη μαμά της, οι οποίες μου ζήτησαν να διαβάσω το βιβλίο της Δέσποινας Λιαράκου και να το παρουσιάσω. Εγώ άδραξα αμέσως την ευκαιρία να ικανοποιήσω την επιθυμία τους και τώρα είμαι έτοιμη να μοιραστώ την ιστορία με όλους εσάς!
Κεντρικός ήρωας της ιστορίας μας, είναι ένα παιδάκι που το όνομά του είναι Πάολο. Είναι ένα παιδάκι – μετανάστης, ο οποίος μαζί με τους γονείς του εγκατέλειψε την πατρίδα του και πήγε σε άλλη χώρα. Μένει σε ένα πολύ μικρό διαμέρισμα χωρίς ιδιαίτερες ανέσεις και πολλές φορές αναπολεί το πατρικό σπίτι του και την ζωή που είχε στον τόπο καταγωγής του.
Ο Πάολο λοιπόν, πηγαίνει σε ένα σχολείο όμως δεν κατανοεί στο μέγιστο αυτά που τους λέει ο δάσκαλος γιατί ο τελευταίος, μιλάει σε διαφορετική γλώσσα από την μητρική του. Μια μέρα όμως, αντιλήφθηκε ότι θα παίξουν όλοι μαζί την επόμενη φορά ένα παιχνίδι και κάθε παιδί θα πρέπει να πάει στο σχολείο και ένα αγαπημένο του αντικείμενο.
Τι να πάει ο Πάολο, όταν τα περισσότερα παιχνίδια του μη σας πω και όλα του τα παιχνίδια δεν τα έχει κοντά του;
Ένιωσε λυπημένος, ένιωσε μοναξιά, μα δεν έβρισκε λύση. Σκέφτηκε, ξανασκέφτηκε και απρόσμενα την επόμενη μέρα το πρωί πήρε μαζί του για το σχολείο μια πορτοκαλί ομπρέλα που βρήκε τυχαία να κρέμεται στο τοίχο του σπιτιού του.
Έφτασε στο σχολείο και οι συμμαθητές του δυστυχώς άρχισαν να τον κοροϊδεύουν, γιατί το αντικείμενό του δεν ταίριαζε με τα υπόλοιπα πολύτιμα αντικείμενα των συμμαθητών του.
Ο Πάολο ήταν ξανά λυπημένος και στεναχωρημένος την υπόλοιπη ώρα στην τάξη και όταν χτύπησε το κουδούνι για να βγουν διάλειμμα, εκείνος επέλεξε να μείνει μόνος του, να παρατηρεί τα μυρμήγκια που πηγαινοέρχονταν στη φωλιά τους. Δεν είχε διάθεση για τίποτα και βέβαια κανένας δεν τον έκανε παρέα.
Κάπως έτσι η ημέρα έφτασε στο τέλος της, οι μαθησιακές ώρες είχαν ολοκληρωθεί και τα παιδιά θα έπρεπε να επιστρέψουν στα σπίτια τους όμως, ξαφνικά άρχισε να βρέχει.
Καταλαβαίνετε ότι το πολύτιμο αντικείμενο που είχε κουβαλήσει ο Πάολο στο σχολείο είχε αποκτήσει αξία!
Ήταν ένα σημαντικό αντικείμενο και απαραίτητο για όλους και ανήκε μονάχα στον Πάολο!
Ο μικρός μας φίλος, δείχνοντας καλοσύνη και ευγένεια, άνοιξε τη μεγάλη του ομπρέλα και χώρεσε από κάτω συμμαθητές, νέους φίλους μα και άγνωστους ανθρώπους που είχαν ανάγκη την πολύτιμη βοήθειά του.
Δεν θα σας πω πώς ολοκληρώνεται η σημερινή μας ιστορία. Θα σας πω μονάχα ότι, όταν ο Πάολο έφτασε στο σπίτι του, ένα τεράστιο χαμόγελο είχε χαραχτεί στο πρόσωπό του και ήταν σίγουρος ότι την επόμενη μέρα στο σχολείο όλα θα ήταν πιο όμορφα και εκείνος θα ένιωθε ευτυχισμένος!
Μικροί μου φίλοι, ελπίζω ότι έχετε καταλάβει το βαθύτερο νόημα του σημερινού παιδικού βιβλίου που δεν είναι άλλο από την αποδοχή και τη συνεργασία.
Αποδοχή αγαπημένα μου παιδιά σε εκείνα τα παιδιά που αναγκάστηκαν χωρίς να το θέλουν και άφησαν το σπίτι τους και τα παιχνίδια τους και πήγαν σε μια ξένη χώρα. Δείξτε τους φιλοξενία, ανοίξτε την αγκαλιά σας να τους δεχτείτε, κάντε τους μέλη της παρέας σας, κάντε τους φίλους σας, γιατί κάθε παιδί έχει ανάγκη έναν φίλο, έχει ανάγκη το παιχνίδι, έχει ανάγκη να είναι ευτυχισμένο, ακόμη και όταν είναι μακριά από το σπίτι του!
Δείξτε καλοσύνη. Δείξτε ευγένεια. Δείξτε ενσυναίσθηση και αποδεχτείτε τα νέα μέλη στο σχολείο, δίνοντάς τους μια ευκαιρία να ενταχθούν στο σύνολο και να γίνουν χαρούμενα και ευτυχισμένα!
Η ιστορία του Πάολο μας διδάσκει ευγνωμοσύνη, μας διδάσκει αγάπη, μας διδάσκει ανιδιοτέλεια, μας διδάσκει σεβασμό. Όλες είναι πολύτιμες έννοιες για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και φυσικά αν τις υιοθετήσουμε μπορούμε να συνδράμουμε δυναμικά σε εκείνους που έχουν την ανάγκη μας.
Απλώστε το χέρι σας και κρατήστε το χέρι εκείνου που σας χρειάζεται. Μην χλευάζετε τις επιλογές τους γιατί μπορεί να μην έχουν λύσεις εναλλακτικές, όπως ο Πάολο. Δεν είχε στο σπίτι του πολλά αντικείμενα, δεν είχε ανέσεις και όμως, μια ομπρέλα κατάφερε να τον φέρει στο επίκεντρο της τάξης, να τον κάνει ορατό στους συμμαθητές του και να του προσφέρει μια ευκαιρία ένταξης και αποδοχής.
Εύχομαι να σας συγκίνησε η σημερινή ιστορία και να σταθεί αφορμή για περαιτέρω σκέψη και παραδειγματισμό.
Κλείνοντας να δώσω συγχαρητήρια στην Ιωάννα και τη μαμά της για τη διορατικότητά τους σχετικά με την επιλογή του παιδικού βιβλίου!

Μια πορτοκαλί ομπρέλα λοιπόν, κατάφερε και χώρεσε από κάτω μια πληθώρα αξιών!

Εικονογράφηση: Ασπασία Ξυδέα

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Ο Πάολο και οι γονείς του έπρεπε να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Τώρα ζουν σε ένα μικρό διαμέρισμα σε μια ξένη χώρα με τα λιγοστά τους πράγματα.
Όταν ο δάσκαλος ζητάει από τους μαθητές να φέρουν στην τάξη ένα αγαπημένο τους αντικείμενο, ο Πάολο δεν φαντάζεται ότι η τυχαία επιλογή που θα κάνει, θα αποδειχτεί πολύτιμη.

Μια μικρή ιστορία για την αποδοχή και για όσους μοιράζουν την καρδιά τους ανάμεσα σε δυο πατρίδες.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου:
Η Δέσποινα Λιαράκου κατάγεται από τη Μονεμβασιά. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στη Θεσσαλονίκη, Γλωσσολογία στην Τουλούζη και Επικοινωνία στο Πανεπιστήμιο της Νίκαιας στη Γαλλία. Εργάστηκε για αρκετά χρόνια στην Ελλάδα ως στέλεχος Marketing & Επικοινωνίας στα ΜΜΕ και ως Σύμβουλος Επικοινωνίας στην Περιφέρεια Αττικής. Από το 2014 ζει και εργάζεται στην Κύπρο με τον σύζυγο και τα δύο τους παιδιά, όπου δραστηριοποιείται στον χώρο του βιβλίου. Ως Little Bookworms in Cyprus υλοποιεί προγράμματα φιλαναγνωσίας στα σχολεία, διοργανώνει φεστιβάλ και βιωματικά εργαστήρια για παιδιά. Από το 2022 συνεργάζεται με το The Limassol Book Fair, τη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Κύπρου. Έχει επίσης δημιουργήσει την Παιδική Λέσχη Ανάγνωσης στο Ανοικτό Σχολείο Δήμου Κ. Πολεμιδίων.
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διατηρεί την ομάδα φιλαναγνωσίας Μικροί Βιβλιοφάγοι στην Κύπρο | Little Bookworms in Cyprus, όπου αρθρογραφεί για την παιδική λογοτεχνία. Τα τελευταία χρόνια γράφει τις δικές της ιστορίες για παιδιά.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τελεία.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.