γράφει ο Κατερίνα Σιδέρη

Ο Νίκος είναι ο σημερινός μας ήρωας. Είναι εκείνος που κρατάει τις αναμνήσεις του καλά κλεισμένες σε μια μεγάλη βαλίτσα χρώματος μπλε σκούρο, τις αναμοχλεύει όποτε το επιθυμεί και ανασύρει από τον πάτο της θύμησες που στιγμάτισαν τη ζωή του.

Ταξιδεύει με το μυαλό του και άλλοτε ταξιδεύει κυριολεκτικά και εναποθέτει στη βαλίτσα του και την προσωπική του συλλογή νέα ‘εκθέματα’. Όλα μπορούν να συνυπάρξουν, όλα μπορούν να χωρέσουν, όλα μπορούν να προκαλέσουν αφορμή για μια βόλτα στο παρελθόν με πυξίδα τη νοσταλγία, τη μελαγχολία και τη συγκίνηση.

…η κάθε εποχή έχει την ομορφιά της… 

Μια δήλωση απώλειας, ένα άξιο θαυμασμού παράθυρο στον Λυκαβηττό με πιάτο του την Αθήνα, ένα ταξίδι αναψυχής στην Κωνσταντινούπολη, η κατά έναν τρόπο ενασχόλησή του πρωταγωνιστή με τη ροκ μουσική, αλλά και ο καινούριος δίσκος του Leonard Cohen ανοίγουν την αυλαία και υπόσχονται ένα ανάγνωσμα ξέχειλο μουσική.

Θα διαβάσουμε για την εκδρομή στην Επίδαυρο, για κατανάλωση μπύρας υπό τους ήχους των τραγουδιών των Doors, για το σχέδιο ενός ονείρου χωρίς αίσιο τέλος, για τη βόλτα στις όχθες του Σηκουάνα, για την επιγραφή ‘ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ’, αλλά και για το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, το οποίο αποτελεί σημείο συνάντησης για πολλούς. 

Ο Νίκος είναι ένας μποέμ τύπος. Λατρεύει τη μουσική, νιώθει ανούσιο το ξόδεμα του χρόνου, επιδιώκει να ταξιδεύει αν και φοβάται τα αεροπλάνα και να συναναστρέφεται με καλή παρέα και δεν είναι λίγες οι φορές που επιλέγει τη μοναξιά του για συνοδοιπόρο του. Θα πραγματοποιήσει ένα ταξίδι που επωάζει χρόνια μέσα του. Θα τολμήσει να απαγκιστρωθεί από τα στεγανά του και να αναμοχλευτεί με το άγνωστο. Θα ρισκάρει, θα ερωτευτεί, θα απογοητευτεί, θα πονέσει, θα εκτοξεύσει προσβολές αμάσητες και όταν πια είναι έτοιμος και κατασταλαγμένος, θα πάρει αποφάσεις ζωής.

Μια απόφαση με συναισθηματική χροιά και αντίκτυπο στον ίδιο και τη ζωή του, μια εκδρομή χρόνια πριν χαρτογραφημένη, νέες δόκιμες ή και όχι γνωριμίες και μια βραδιά με σινεμά, χαρίζονται απλόχερα στον αναγνώστη, ο οποίος ταυτίζεται με την ιδιοσυγκρασία του Νίκου, σε πολλά σημεία της ιστορίας. 

…οι πιο αναπάντεχες στιγμές της ζωής μας τελειώνουν πάντα με έναν αναστεναγμό …

Οι νουβέλες για μένα είναι ‘κρυπτόλεξα’. Είναι βιβλία μικρά σε έκταση, έχουν συμπυκνωμένα νοήματα και το στοίχημά τους είναι να προσφέρουν στον αναγνώστη εικόνες ικανές να κρατήσουν το ενδιαφέρον του, χαρακτήρες πολυσχιδείς αλλά και μια κεντρική ιδέα ικανή να αποτελέσει δέλεαρ. Ένα ακόμη κρυπτόλεξο είναι και το μπλε σκούρο 05 που ζητά επίλυση, κατανόηση και στοχασμο.

Η βαλίτσα του Νίκου έχει κάνει πολλά ταξίδια, μα θέλει να βρει έναν σίγουρο προορισμό. Θέλει ένα απάνεμο λιμάνι να ξαποστάσει. Θέλει να ανοίξει και να κατακλύσει τον κάτοχό της με όλα όσα κυοφορεί. Ένα από αυτά είναι οι συγκινητικές στιγμές του τελικού του μπάσκετ του ’87 και το ξέφρενο πανδαιμόνιο που ακολούθησε. Η βαλίτσα ανοίγει. Οι πανηγυρισμοί παίρνουν εκ νέου σάρκα και οστά και οι αναμνήσεις πνίγουν τους θεατές για ακόμη μια φορά.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο του Πάνου Μυρμιγγίδη, ένα σύντομο βιογραφικό του οποίου θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…τα όνειρα που κάνουμε εμείς οι άνθρωποι καμιά φορά δεν μπορούμε ούτε να τα ονειρευτούμε σωστά…

Αυτό που κρατώ από το βιβλίο είναι πως όλα συνάδουν σε μια φράση. Ο χρόνος περνάει δυστυχώς πολύ γρήγορα, μα οι αναμνήσεις εκείνες που αξίζουν μια δεύτερη ματιά ευτυχώς σκαλώνουν στη βαλίτσα του καθενός και αδημονούν να κατακλύσουν κάθε κύτταρό μας.

Πρόκειται για ένα οδοιπορικό πλάι σε μια βαλίτσα, για ένα ταξίδι δουλεμένο, αλλά και για έναν ασκό σκέψεων, αποφάσεων, στιγμών που άντεξαν στον χρόνο. Ο Νίκος κλείνει τους ανοιχτούς κύκλους της ζωής του, ανοίγει νέους, ταξιδεύει και τελικά βρίσκει το πολυπόθητο απάνεμο λιμάνι του. Ίσως κλείσει και καταχωνιάσει τη βαλίτσα του. Ίσως την αφήσει σε μια γωνιά να χάσκει αδημονώντας νέες περιπέτειες. Κανείς δεν ξέρει, ούτε καν ο Νίκος. Αυτό που όμως σίγουρα θα συμβεί είναι ένας τρελός χορός στον πάτος της κάθε φορά μια κάτι νέο θα ετοιμάζεται να βρει μια θέση ανάμεσά τους.

Σας προτρέπω λοιπόν, χωρίς αιτία και αφορμή, να βουτήξετε στη δική σας προσωπική βαλίτσα και να ξεσκαρτάρετε τις αναμνήσεις σας. Φέρτε στην επιφάνεια όλες εκείνες που σας έχουν συγκινήσει, ζήστε της ξανά μα αφήστε χώρο και για νέες, ελπιδοφόρες και πολλά υποσχόμενες.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Μπλε σκούρο 05. Μουσικές που ξεπετάγονται από παντού. Doors, Pink Floyd, Beatles, Cure, Ξύλινα Σπαθιά, Καζαντζίδης…

Η θέα από τον τρίτο όροφο ενός διαμερίσματος στον Λυκαβηττό.

Οι μνήμες από το Ευρωμπάσκετ του ‘87 που είκοσι πέντε χρόνια μετά δεν έχουν ακόμα κοπάσει.

Ένα ταξίδι απ’ τον Άγιο Κωνσταντίνο ως τον Έβρο.

Το τέλος μιας εποχής. Τίποτα δεν μένει για πάντα κι όμως, τα πάντα μένουν εδώ. Όλα είναι ζωή.

Ένα βιβλίο που αποδεικνύει πως ο χρόνος αφήνει στο διάβα του μνήμες από ήχους και θεάματα που μας ορίζουν.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του βιβλίου.

Ο Πάνος Μυρμιγγίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980 και μεγάλωσε στον Πειραιά. Είναι παντρεμένος και ζει στην Ηλιούπολη. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων. Το 2016 έγινε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Το 2017 έγινε μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών Κύπρου.

Η πρώτη του ποιητική συλλογή έχει τίτλο Εικόνες με τύψεις και αρώματα και κυκλοφόρησε το 2006. Επίσης, έχουν κυκλοφορήσει οι ποιητικές συλλογές Μια στιγμή… εκεί έξω και Το ξημέρωμα.

Από τις εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ κυκλοφορούν τα βιβλία του Παράξενες γιορτές, Διά πυρός και ζωής (το οποίο μεταφράστηκε και κυκλοφορεί στην Αγγλία), Το γιοματάρι της φράουλας και Μικροφίλμ.

Από τις εκδόσεις Κάκτος κυκλοφορεί το βιβλίο του Η συνουσία.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από την Άνεμος Εκδοτική.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.