Πότε ξεκίνησαν οι λαοί και μας έφεραν εδώ, θυμάσαι;
Οι καρδιές μας τα πρωτοβρόχια λησμονούν.
Κάτω απ’ τα δέντρα περιμέναμε να βγει ο ήλιος με την βροχή. Εγώ όμως απλώς σε κοιτούσα.
Και τώρα σε λησμονώ ακόμη, δεν μετάνιωσα για ότι έγινε.
Θα σε περιμένω σε ένα ποίημα, οι στίχοι να με παρηγορήσουν κι απόψε.
Με ταξιδεύουν οι ρυθμοί και τυχαία κάποιες φωνές μες τους δρόμους.
Θέλω να με θυμάσαι κι ας μην το θες, θέλω να θυμάσαι τα ξημερώματα που μας βρήκαν αγκαλιά.
Σε ψάχνω μες στις μνήμες και σε χάνω, η μούσα μου λικνίζεται κάτω απ’ το φεγγαρόφως.
Οι νύχτες είναι κρύες και δεν περνάνε.
Μένουν τα κρεβάτια μας άδεια και τα μπαλκόνια μας κρατάνε κάτω απ’ τη βροχή, μες στο σκοτάδι της νύχτας.
Μην έρθει ο ήλιος σήμερα, όχι ας μην ξημερώσει. Φταίει που δεν ψάξαμε τα σκοτάδια της ψυχής μας, έλα και πάρε με. Αύριο θα ’μαι αλλού και δεν το θέλω.
Μην ξημερώσει και ξέρεις τι, με βρίσκω μόνο στους δρόμους να περπατώ.
Κάτω απ’ τα κίτρινα φώτα του δρόμου σε προσμένω μα είναι πικρή η αναμονή.
Οι αναμνήσεις μου κρατάνε συντροφιά, ψάχνω τη μούσα μου μες στα σκοτάδια αυτά.
Σε ψάχνω.
Δεν είσαι πουθενά.
Ένα λουλούδι πάνω στο τραπέζι και μια κοπέλα που το ποτίζει με τα δάκρυα της. Πληγώνουμε κάθε ωραίο που βρίσκουμε.
Μην φύγει η νύχτα αυτή.
Δεν είσαι πουθενά, σε περιμένω.
Και ένα φως που με τυφλώνει, ξημερώνει αυγή.

του Μάριου Βασιλόπουλου