Σχεδίαζε χρόνια την απόδρασή της, δεν μπορούσε να φανταστεί τότε που οχυρώνονταν με σειρές από συρματόπλεγμα πως θα έφτανε η στιγμή που θα λαχταρούσε να ξαναζήσει. Κοίταξε με απόγνωση τα ματωμένα της χέρια, έτσι καθώς ήταν κουλουριασμένη στο ποτισμένο με τα δάκρυά της χώμα, “άλλη μια μέρα, άλλη μια ήττα”, μονολόγησε και αμέσως μετά “αύριο θα τα καταφέρω”. Η επόμενη μέρα τη διέψευδε καθώς διαδέχονταν την προηγούμενη απαράλλαχτα και μετέθετε πάντα την ελπίδα της στο πολυπόθητο αύριο που την πρόδιδε και πάλι με τη δύση του. Ένιωθε ασφυκτικά, το παρελθόν της έκλεβε με απληστία το οξυγόνο, πάλευε όμως ν’ αντέξει. Ήθελε να ξαναζήσει.

Ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλα και ακτινοβολούσε από ευτυχία. Εκείνος, λες και είχε γεννηθεί να την υπηρετεί, μάντευε και πρόφταινε κάθε επιθυμία της. Ναι, ήταν τυχερή που συναντήθηκαν οι δρόμοι τους. Με το πέρασμα του χρόνου, άθελά του, τη φυλάκιζε μες στην αγάπη του. Και την έπνιγε. Και της στερούσε την ελευθερία. Το τέλος ήταν αναπόφευκτο, εκείνη το διάλεξε, και τύλιξε με συρματόπλεγμα την καρδιά της.

Κατόπιν, το ένα λάθος διαδέχονταν το άλλο. Δε συμφωνούσε με την ασύδοτη ζωή της, ένιωθε όμως ελεύθερη. Τα βράδια μόνο ομολογούσε τα λάθη της στον εαυτό της κι εκείνος της έδινε άλλοθι λέγοντάς της ό,τι τα λάθη μας ωριμάζουν και οι εμπειρίες μάς κάνουν σοφούς. Ένιωθε άδεια μέσα της καθώς οι μέρες την προσπερνούσαν, αφού είχε πάψει πια να ονειρεύεται, κι ένας δεύτερος κύκλος από συρματόπλεγμα την τύλιξε. Ύστερα ήρθαν απανωτά τα χτυπήματα της μοίρας, στράγγιξε η ψυχή της απ’ τον πόνο και το συρματόπλεγμα γύρω της πλήθαινε. Έμαθε να ζει έτσι, οχυρωμένη και αλώβητη, αναίσθητη, μέχρι που μια τυχαία στιγμή την ξύπνησε απ’ τη νάρκη.

Εκείνη την ηλιόλουστη μέρα τα βήματά της την οδήγησαν στη θάλασσα. Όπως ήταν βυθισμένη στο κενό και τα δάκρυα αυλάκωναν το πρόσωπό της άκουσε κάποιον να της λέει: “Γιατί είσαι λυπημένη; Μην κλαις” κι ακούμπησε ένα λουλούδι στο χέρι της. Σκούπισε με την παλάμη της τα δάκρυα, σήκωσε δισταχτικά τα μάτια και χαμογέλασε στη θέα ενός παιδιού. “Κλαίω από χαρά αγόρι μου, σ’ ευχαριστώ”, του είπε και το χάιδεψε τρυφερά. Το θαύμα έγινε. Σείστηκε η καρδιά και η ψυχή της και καθώς τέντωσε το κορμί για να αιχμαλωτίσει την ομορφιά που θαύμασε γύρω της τα συρματοπλέγματα την εμπόδισαν. Για πρώτη φορά, μετά από χρόνια, ένιωσε την ανάγκη να ξαναβρεί τον εαυτό της.

Θέλει να απαλλαγεί απ’ τα συρματοπλέγματα, χρόνια τώρα το προσπαθεί. Όσο ματώνουν τα χέρια της τόσο περισσότερο πεισμώνει. “Αύριο”, λέει, “αύριο θα τα καταφέρω” και χαμογελά με σιγουριά. Θέλει να ζήσει.

γράφει η Ntina Dard