Για τη συνείδησή μου…

Δίπλα περνάει η ζωή
κι έχω το βλέμμα καταγής,
στα χνάρια που αφήνω,
τα βήματά μου να θωρώ,
τις δρασκελιές που ρίχνω…

Να μη σκοντάψω, λερωθώ,
να μη ζητήσω χάρη,
μη παρ΄ ελπίδα και συρθώ
μη «σιχαθώ» και «σπάσω».

Για σένα νοιάζομαι ψυχή,
για σένα όλα τα κάνω,
μη σε ντροπιάσω και θιχθείς
και μη μου αγκυλώσεις.

Κι ας χάνω ρίσκα κι όνειρα
κι ας με ρημάζει η πείνα
για έρωτα για κίνδυνο
για ενοχές και νάρκες.

Για με, εσύ μη νοιάζεσαι.
ξοδεύομαι για σένα…
άραξε και ησύχασε
με πνίγεις και το ξέρεις…