Η ώρα 9:00μμ. Γυρνώ από τη Σχολή. Μια ολόκληρη μέρα στο Πανεπιστήμιο να γεμίζω γνώσεις και εμπειρίες. Κουρασμένη, ναι. Προβληματισμένη πάντα. Χαρούμενη, ίσως. Βρίσκομαι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου. Οι δρόμοι σκοτεινοί, στενά σοκάκια παράλληλα και κάθετα το ένα στο άλλο. Επάνω ξεχωρίζει ο ουρανός, σε σκούρο χρώμα, με τα αστέρια λαμπιόνια να τρεμοπαίζουν. Τα πόδια μου πάνε μόνα τους. Έχουν συνηθίσει τον δρόμο, δυο χρόνια τώρα. Στον λαβύρινθο σε οδηγεί το ένστικτο, προς την έξοδο.
Πάντα μου άρεσε να περπατώ στους δρόμους και να χαζεύω τα φωτισμένα παράθυρα των σπιτιών. Σταματώ, το βλέμμα εστιάζει, ένα αμυδρό χαμόγελο στα χείλη και ένας ρυθμικός παλμός στην καρδιά. Το κάθε παράθυρο με διαφορετικό φωτισμό, άλλα πιο φωτεινά, άλλα πιο μουντά, άλλα με άσπρο φως, με αχνοκίτρινο, με ροζ-κόκκινες αποχρώσεις. Τι να συμβαίνει άραγε μέσα σε αυτό το δωμάτιο πίσω από τις μισάνοιχτες κουρτίνες των παραθύρων; Συνήθως δε βλέπω ανθρώπους. Τι να κάνουν άραγε; Πώς περνούν τη ζωή τους; Κάποιοι θα είναι μόνοι. Άλλοι με την οικογένειά τους, με φίλους, με παρέα. Σίγουρα και κάποιοι μοναχικοί. Χαρούμενοι, λυπημένοι, απογοητευμένοι, γεμάτοι αγωνίες, ανησυχίες, θυμωμένοι.
Κάποιος είναι μέσα. Δεν ανάβει το φως, αν δεν υπάρχει χέρι να το ανάψει, όπως δεν υπάρχει ζωή, αν δεν υπάρχει άνθρωπος να τη ζήσει. Κάτι γίνεται μέσα σε αυτό το φωτισμένο παράθυρο. Αναρωτιέμαι πώς να μυρίζει ο χώρος. Γιατί κάθε χώρος έχει τη δική του μυρωδιά, αναδύεται από τα έμψυχα και άψυχα αντικείμενα του χώρου. Τα συναισθήματα έχουν μυρωδιά. Πώς να είναι μέσα; Πόσα αντικείμενα, τι χρώματα, σε τι σχήμα; Δεν ακούω ψιθύρους ή ανθρώπινες φωνές, ούτε ήχους. Ποτέ. Μάλλον δε με νοιάζει. Δεν είναι τα λόγια που μετράνε. Οι ήχοι είναι θόρυβος. Είμαι σίγουρη ότι στο τέλος της μέρας οι άνθρωποι θα έχουν να πουν πολλά ή τίποτα, μπορεί και ελάχιστα. Ίσως τα πιο σημαντικά. Τι κάνουν οι άνθρωποι των φωτισμένων παραθύρων, εκείνη τη στιγμή που εγώ κοιτώ με βλέμμα απορίας το παράθυρό του; Φτιάχνω τις σκηνές στο μυαλό μου. Κάθε παράθυρο και μια ιστορία. Κάθε ιστορία μοναδική. Τα πρόσωπα έχουν την εικόνα των δικών μου ανθρώπων. Η σκέψη μου στη δική μου ζωή.
Αυτό που νιώθω είναι ανάμεικτο. Ο ρυθμός της καρδιάς αλλάζει, γίνεται πιο έντονος. Τα μάτια χαμηλώνουν. Το βλέμμα κενό. Θλίψη που είμαι μακριά από την οικογένειά μου, λαχτάρα να βρεθώ κοντά στα αγαπημένα μου πρόσωπα, επιθυμία να αποκτήσω μια ζωή δικιά μου, φόβος μη δω κάτι που δεν πρέπει, χαρά γιατί τα φώτα είναι αναμμένα και υπάρχει ζωή -όπως και αν είναι, καλή ή άσχημη.
Συνειδητοποιώ ότι αυτό που μου λείπει είναι η θαλπωρή. Δεν έχω άλλη λέξη να το πω. Η ασφάλεια του σπιτιού μου. Τέσσερις τοίχοι που να είναι δικοί μου και ένα δωμάτιο, να το φωτίσω όπως θέλω εγώ. Να παίξω τις σκηνές που επιθυμώ. Τι ακριβώς κάνω εδώ; Πάω σπίτι μου. Ναι, τώρα. Αλλά σε ποια ζωή; Σε αυτή που έχω, που θέλω, που πρέπει. Μήπως και οι άνθρωποι πίσω από τα φωτισμένα παράθυρα το ίδιο δε σκέφτονται; Πού πάω άραγε; Και αν φτάσω, πώς θα είναι το σκηνικό;
Τα βήματα αργόσυρτα με πάνε μπροστά στην πόρτα ενός σπιτιού. Είναι γνώριμη, την ξέρω αναγνωρίζω το σπασμένο μάρμαρο στο πλατύσκαλο. Είναι ήδη ανοιχτή, κάποιος έχει μπει μέσα σκέφτομαι. Δε φοβάμαι. Μπαίνω αργά αλλά με θάρρος. Πρέπει να ανάψω το φως. Το χέρι κινείται γρήγορα σε γνώριμα μοτίβα και βρίσκει το διακόπτη. Ανάβω το φως. Ήρεμο βλέμμα, αμυδρό χαμόγελο, ρυθμικός παλμός στην καρδιά. Έτσι εξηγείται η ανοιχτή πόρτα. Είμαι ήδη μέσα, αλλά έχω ξεχάσει να ανάψω το φως.

_

γράφει η Γιούλη Κύρκου