Δεν είναι ο ήχος της θάλασσας, που αφυπνίζει συνειδήσεις
δεν είναι η λάμψη ενός αστεριού, που σε καθοδηγεί
δεν είναι ο ήλιος που φωτίζει τη μέρα
αλλά μια άγρυπνη καρδιά, σπαραχτικά θρηνεί!
Μικροί θησαυροί μοιράζουν στολίδια
τα κύματα τσάκισαν, ψυχές με συντρίμμια
με λάμψη στο βλέμμα, γιατρεύουν τις μοίρες
ταγμένοι σε έργο, λιμάνι με ελπίδες.
Σαν άγνωστοι φίλοι, μαζί ταξιδεύουν
βροχή στο σκοτάδι, τα σύννεφα φεύγουν
ουράνιο τόξο, λουλούδια ανθίζουν
πληγές που πονούν, εκεί να δακρύζουν.
Σαν φύλακες άγγελοι, το χέρι τους τείνουν
σφιχτά στην καρδιά τους, εκεί σε κρατούν
λευκά περιστέρια, πετούν προς τον ήλιο
μοιράζουνε όνειρα σ’ αυτούς που διψούν.
Μες την καρδιά τους, μικρές πεταλούδες
υφαίνουν την άνοιξη, ξανά στη ζωή
ζεστό τ’ άγγιγμά τους, γεννιούνται αστέρια
ευφραίνουν ψυχές, που ‘χουν πλέον χαθεί.
Κρυστάλλινη πνοή, στις καρδιές των ανθρώπων
αγγίζουν τον κόσμο, απλά σιωπηλοί
τη φλόγα δε σβήνουν, κεριά αναμμένα
μες τη ψυχή τους υπάρχει αυγή.
Ευγενική καρδιά, αγάπη αναβλύζει
σαν ένα δώρο θεϊκό η στοργή
μέσα τους φως, πηγάζει μια αύρα
καλύπτουν με πέπλο την κάθε ζωή