με σκοτώνεις 

σου ουρλιάζω καθώς βάζεις τα δύο σου χέρια γύρω απ’ τον λαιμό μου

μην σταματάς, σκέφτομαι

κάνε το, κάνε το δίχως να χάνεται χρόνος

πονάω ήδη, δεν με νοιάζει ο πόνος

με νοιάζει να φύγω – γρήγορα

με νοιάζει να το κάνεις σωστά για να ελευθερωθώ 

πρέπει να το υποσχεθείς, ναι 

υποσχέσου μου πως θα τελειώσει γρήγορα, τώρα

ό,τι άρχισες οφείλεις να το τελειώσεις

αφού ξέρω πολύ καλά ότι θες να με λιώσεις

μην σταματάς, λίγο πριν τ’ οξυγόνο χαθεί 

μην σταματάς, μέχρι να αφήσω την τελευταία πνοή

μην με κοιτάς στα μάτια αν δεν αντέχεις…

τύψεις εσύ άλλωστε γιατί να έχεις;

εσύ την δουλειά κάνε και μετά άρχισε να τρέχεις

εγώ αυτό περιμένω και μετά θ’ αφανιστώ – με βοήθεια χεριών που εσύ μερίμνησες να έχεις

μην με προδώσεις

βαθιά μέσα σου, θες πολύ να με σώσεις.

με σκοτώνεις και φεύγεις, κάθε φορά απ’ την αρχή ξανά.

_

γράφει ο Τζο