Το καλοκαίρι είχε μπει για τα καλά. Ο Ιούλιος λιαζόταν ανέμελος στις παραλίες μαζί με τον κόσμο, που απολάμβανε τις διακοπές του. Είχε έρθει και για κείνη η ώρα να απολαύσει την ανεμελιά. Είχε μάθει τόσα πολλά από το προηγούμενο καλοκαίρι, που της χρειαζόταν ξεκούραση.

Ήταν η πρώτη μέρα των διακοπών της. Φόρεσε το μπικίνι της, το κάτω μέρος μόνο, αφού κάνει πάντα τόπλες. Διάλεξε ένα κόκκινο αέρινο φόρεμα μιας και από ιδιοσυγκρασίας είναι ένα φλογερό αερικό. Φόρεσε ασορτί ψάθινο καπέλο με λουλουδάκια και κορδέλες στο μπορ, για να της δείχνουν τη φορά του ανέμου. Δεν έβαλε παπούτσια, δεν τους θέλει τους περιορισμούς.

Επιβιβάστηκε στο αυτοκίνητο και είπε στο σοφέρ της, “Θάλασσα”. Εκείνος της χαμογέλασε και ξεκίνησαν. Της έβαλε το αγαπημένο της τραγούδι και εκείνη άφησε τα κοντά μαλλιά της να παίζουν με το αεράκι. Γύρισε, την κοίταξε και του έκλεισε τα μάτια της με νάζι.

Μόλις έφτασαν ο σοφέρ κουβάλησε την ψάθινη τσάντα της και τη συνόδευσε ως την ξαπλώστρα. Τότε του ξέφυγε και έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε ως εκεί, που έσκαγε το κύμα. Σήκωσε τα χέρια της και χαιρέτησε φωνάζοντας “Γεια σου Θάλασσα!”. Και ύστερα χαμογέλασε γιατί η Θάλασσα της χάιδεψε τα δάχτυλα. “Ουρανία, έλα εδώ”, της φώναξε και κείνη του έδειξε, “Μπαμπά, Θάλασσα”. Της χαμογέλασε και την πήρε αγκαλιά. Έτσι γίνονται τα καλοκαίρια αυτά τα ανταμώματα του Ουρανού με τη Θάλασσα, τόσο γλυκά, τόσο αθώα.

Ουρανία, 3 ετών

18/07/2014

_

γράφει η Βίκη Κοσμοπούλου

(πηγή εικόνας)