Χιλιάδες χρόνια να ζήσεις,

Βυζαντινή εικόνα μνήμης, στην ψυχή μου.

Κεκοσμημένη λαμπρύνεται η ψυχή

πενιχρά ενδεδυμένη φορέματα.

Του Πινδάρου οι ύμνοι

με του Ρωμανού του Μελωδού την πένα

αναθερμαίνονται.

Τα νικητήρια των πνευματικών μας αγώνων

Τη Υπερμάχω

Κεχαριτωμένη

διακαώς αναγράφουμε.

Ατελεύτητος, ωσάν την Αλήθεια,

Ωραίος, ωσάν τον Παράδεισο,

των ψυχών μας ο Ακάθιστος Ύμνος.

Χαίρε ακοίμητη

του Βυζαντίου μνήμη.

Του Διγενή οι θρύλοι

ανάταση του πτοημένου ηθικού μας.

Παρρησία και τόλμη απαιτούν

οι καιροί, ου μενετοί…

Νεφελώδης αχλύς σκιάζει

των βροτών το παρόν και το μέλλον.

Χειμάζουμε ράθυμοι και αδρανείς, οι ταλαίπωροι…

Μακάριοι οι ζηλωτές της εγρήγορσης.

Όλβιος ο βίος

των υμνωδών του ανεσπέρου φωτός.

Άνθος αμάραντον ροδίζει

της καρδιάς μας την Άνοιξη.

Ώ, γλυκύ μου έαρ.

Εάλω της Αγια-Σοφιάς το θάμβος.

Ποταπή βαρβαρότης η ασέβεια

ιερών και οσίων.

Τα εγκόσμια ανομήματα δεν τα νίβουν

των Πιλάτων τα βρόμικα χέρια.

Νίψον ανομήματα, μη μόναν όψιν.

Επέκεινα του φθαρτού μας βίου

η άτρωτη αφθαρσία

του υπερκόσμιου άδυτου άστρου.

Χαίρε αγλαή

του Βυζαντίου μνήμη.

Το φως το αέναο καταυγάζει

των απελπισμένων ποιμένων το βήμα.

Θυμίαμα εύοσμον αναδύεται

από τους μύχιους κόλπους

των ταπεινών της Αρετής αλιέων.

Η εγκράτεια γεμίζει

της ευτυχίας τα δίχτυα.

Η απληστία σκεδάζει

της σκέψης τα τρίμμματα

σε ακόρεστης πείνας και δίψας

μαρτύρια.

Καθρέφτης κομμάτια

τα ομμάτια μου

τ’ ουρανού μας ψηφίδες συνθέτουν.

Υφαίνουν νυμφώνα περίβλεπτο

με αχράντων μυστηρίων

κοινωνίας ανάθημα.

Αναθάλλει το σύμπαν του κόσμου

εντός μου.

Χαίρε αχώρητη

του Βυζαντίου μνήμη.

Δεύτε ασπασμόν

του σώματος ίαμα,

απ’ των χερουβείμ τον φύλακα–Άγγελο.

Δεύτε ιλασμό

καθαρτήριας μετάνοιας.

Δεύτε αρρήτου Λόγου

Αληθείας επίγνωση.

Χιλιάδες χρόνια να ζήσετε,

Βυζαντινές ψηφίδες μνήμης, στην ψυχή μου.

Έπαινος στον διεθνή διαγωνισμό ποίησης «Βυζαντινές Εμπνοές» του Ευρωπαϊκού Κέντρου Τέχνης

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας