Καθημερινά προσεύχεται να πάει κοντά του. Όμως δεν του κάνει το χατίρι. Κουρασμένος σωματικά και ψυχικά είναι ένα βήμα πριν τα παρατήσει όλα. Απελπισία και απογοήτευση τον έχουν κυριεύσει. Έχασε το παιδί του σε νεαρή ηλικία από σοβαρή ασθένεια. Ποτέ όμως δεν έχασε την πίστη του.

Η γυναίκα του μόνιμα καθηλωμένη στο κρεβάτι. Η κόρη του εντελώς ξαφνικά απέκτησε ένα αυτοάνοσο νόσημα, που την ταλαιπωρεί αρκετά και άθελά της ταλαιπωρεί και αυτή τους δικούς της ανθρώπους.

Άλλο ένα παιδί στην οικογένεια, χωρίς κανένα ιατρικό πρόβλημα με την υγεία του, αλλά στην πραγματικότητα, πιο άρρωστο από όλους, ζώντας αυτήν την κατάσταση στο σπίτι τους. Δεν ξέρει πώς να βοηθήσει. Τον έχει πάρει εντελώς “από κάτω”. Είναι απλά  θεατής στο δικό τους οικογενειακό δράμα.

Ο έρμος πατέρας μεγάλος σε ηλικία κυκλοφορεί με ένα ποδήλατο “σα χαμένος”, κάνοντας πού και πού κανένα μεροκάματο, μήπως σώσει την κατάσταση. Όλα έχουν πέσει πάνω στις πλάτες του και εκείνος αντί να γυρεύει απαντήσεις στα αμέτρητα “γιατί”, περπατά ανάμεσά μας με το κεφάλι ψηλά και ζωγραφισμένο στα χείλη, το ελάχιστο χαμόγελο που του έχει απομείνει.

_

γράφει η Βάσω Καρλή