Μπορεί το συγκεκριμένο βιβλίο να τιτλοφορείται και να κυκλοφορεί πια έτσι, όταν εγώ όμως το πρωτοδιάβασα πριν αρκετά χρόνια, ονομαζόταν “Οι δαιμονισμένες”. Άγνωστη σε μένα τότε η συγγραφέας, τελείως τυχαία έπεσε και στα χέρια μου το βιβλίο, με ιντρίγκαρε όμως η υπόθεση, ήταν και σε πολύ καλή τιμή, οπότε σκέφτηκα πως δεν έχω να χάσω κάτι, άλλωστε μου αρέσει να ανακαλύπτω νέα συγγραφικά ονόματα. Και χαίρομαι πάρα πολύ για την επιλογή μου γιατί διάβασα μια εξαιρετική αστυνομική ιστορία που εξελίσσεται στις αρχές του περασμένου αιώνα, εξαιρετικά καλογραμμένη και καλοδουλεμένη που σε τίποτα δεν έχει να ζηλέψει από άποψη πλοκής και ανατροπών τα μεγάλα ονόματα του εξωτερικού.
Η Αριστέα Γιακουμόγλου κατηγορείται για τη δολοφονία του εραστή της. Ο νεαρός δικηγόρος που αναλαμβάνει την υπεράσπισή της, δε φαντάζεται τις αποκαλύψεις με τις οποίες θα έρθει αντιμέτωπος στη πορεία των ερευνών αλλά και πώς μια πληθώρα άλλων προσώπων και συμβάντων θα μπλεχτούν σαν γαϊτανάκι στην υπόθεση. Γιατί τελικά δεν είναι τίποτα όπως φαίνεται.
Από πού ν’αρχίσω; Από το πόσο εθιστική είναι η ιστορία που άνετα διαβάζεται σε μια μέρα; Τόσο μου είχε πάρει για να το τελειώσω και δε μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Η συγγραφέας έχει πλάσει έναν εξαιρετικό μικρόκοσμο στη κοινωνία της Σύρου του 1908, με πολλούς μικρούς ήρωες να πλαισιώνουν τους βασικούς πρωταγωνιστές αλλά που όλοι συμβάλλουν με τον τρόπο τους στη διαλεύκανση της υπόθεσης. Έχουμε μια απίστευτη γρήγορη και χωρίς πλατειασμούς αφήγηση που κομμάτι κομμάτι υφαίνει την ιστορία κάνοντας σε να αγωνιάς για τη συνέχεια. Ο κάθε χαρακτήρας έχει τη δική του σκιαγραφημένη προσωπικότητα και όλοι πείθουν για τις πράξεις τους, χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε πάντα με ό,τι κάνουν. Η ανατροπή της ανατροπής αρχίζει να γίνεται σταδιακά και φτάνεις στο τελευταίο μέρος του βιβλίου όπου πια δε νοιάζεσαι για το ραντεβού που άργησες, για το φαγητό που ξέχασες στην κουζίνα, για το τηλέφωνο που χτυπάει και δεν το ακούς, αλλά για το μόνο που πια νοιάζεσαι είναι να φτάσεις στο τέλος του βιβλίου όπου αποκαλύπτεται η αλήθεια, έχοντας όμως και μια γλυκόπικρη αίσθηση ότι τώρα που τελείωσε τι θα έχω να διαβάζω; Όμως πραγματικά δε σε χαλάει καθόλου να το ξαναπιάσεις από την αρχή, ακόμη κι αν πια γνωρίζεις ακριβώς τι θα γίνει. Γιατί τα πολύ καλά βιβλία δεν τα διαβάζουμε μόνο μια φορά.
Αυτό που έχω εν τέλει να πω είναι ότι πραγματικά έξω κυκλοφορούν απίστευτα διαμάντια, κρυμμένα στα πίσω πίσω ράφια των βιβλιοπωλείων, εκεί που για να φτάσεις να πας πρέπει να περάσεις από πολλά αναγνωστικά επίπεδα και να μη μένεις μόνο στη βιτρίνα. Αυτά λοιπόν τα βιβλία είναι αυτά που μας κάνουν πιο πλούσιους συναισθηματικά, μορφωτικά αλλά και που μας δείχνουν ότι η καλή ιστορία δεν είναι κατόρθωμα να γραφτεί, χρειάζεται μόνο φαντασία για την εκτέλεση μιας πολύ καλής ιδέας. Ένα από αυτά τα διαμάντια είναι και αυτό το βιβλίο, οπότε τα πολλά παραπάνω λόγια είναι περιττά. Διαβάστε το.

_

γράφει η Μαρία Ανδρικοπούλου