Πρώτο βιβλίο της σπουδαίας Μαίρης Κόντζογλου και το πρώτο της βιβλίο που διάβασα, εκείνο το μακρινό 2008. Πρωτοεμφανιζόμενη τότε η συγγραφέας, στις αρχές της βιβλιοφιλικής μου αναζήτησης κι εγώ, τυχαία έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο και αμέσως μου έκανε κλικ. Το ξεκίνησα λοιπόν και βρέθηκα μπροστά σε ένα λογοτεχνικό διαμάντι. Με μια ιστορία ίσως απλή αλλά δοσμένη τόσο όμορφα μέσα από τα μάτια ενός 10χρονου κοριτσιού, η συγγραφέας παντρεύει τον ρεαλισμό με τον σουρεαλισμό, την πραγματικότητα με τη φαντασία αλλά -πάντα με χιουμοριστικό τρόπο- ρίχνει φως στα μυστικά και στις σχέσεις που έχει σχεδόν κάθε οικογένεια και που φοβάται να έρθουν στο φως.
Η 10χρονη λοιπόν Δήμητρα περνά το Πάσχα με την οικογένειά της στο χωριό των παππούδων της. Όλα μοιάζουν ιδανικά για ακόμη μια φορά ξέγνοιαστων διακοπών, για μεγάλες τρέλες και ξεκούραση και φυσικά μακριά από τις έγνοιες της καθημερινότητας. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Νέα πρόσωπα έρχονται στο προσκήνιο, κρυμμένα μυστικά έρχονται στο φως και απειλούν να καταστρέψουν την οικογενειακή γαλήνη, σχέσεις διαταράσσονται και νέα δεδομένα ανακύπτουν. Κι όλα αυτά, αφηγούμενα με την αθωότητα ενός μικρού παιδιού.
Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψω τα συναισθήματα που μου προκάλεσε αυτή η ιστορία γιατί, ενώ φαντάζει απλή και χωρίς διακυμάνσεις ή έντονες εξάρσεις, κατορθώνει το ακριβώς αντίθετο. Μπαίνει στα άδυτα μιας καθημερινής οικογένειας, μιας απλής και συνηθισμένης οικογένειας που σε τίποτα δε διαφέρει από τις τόσες χιλιάδες υπόλοιπες, και καταφέρνει με όπλο το απίστευτο χιούμορ, τις σουρεάλ καταστάσεις αλλά και την αγνότητα της παιδικής ηλικίας που μόνο μια φορά ζούμε, να απομυθοποιεί πλήρως όλα τα στερεότυπα, να θέτει νέες βάσεις στις σχέσεις μεταξύ των ηρώων, να αλλάζει γενικότερα τα πάντα, ίσως προς το καλύτερο, ίσως και όχι, αυτό όμως μόνο ο χρόνος θα το δείξει.
Για τη Δήμητρα δεν έχω να πω κάτι αρνητικό -πώς θα μπορούσα άλλωστε; Είναι τόσο ολοκληρωμένος χαρακτήρας που είναι όλα όσα θέλαμε να ήμασταν κι εμείς στην ηλικία της. Χωρίς να χάνει την παιδικότητα και τον αυθορμητισμό της, κατορθώνει να ανακαλύπτει πρώτη τα πάντα, να βρίσκει λύσεις όπου χρειάζονται και να δίνει κουράγιο σε όσους της το ζητούν -αλλά και σε όσους δεν το κάνουν. Όλοι βέβαια οι χαρακτήρες είναι εξαιρετικά άψογοι στο χαρτί -την αγαπημένη Τετερία δε θα την ξεχάσω ποτέ-, η μικρή όμως πρωταγωνίστρια κλέβει σίγουρα την παράσταση.
Θα μπορούσα να πω και περισσότερα, νομίζω όμως ότι καλύτερα να τα πει το ίδιο το βιβλίο. Θεωρώ ότι θα εξακολουθεί να λέει πράγματα για πολλά ακόμη χρόνια. Και σίγουρα δε θα βαρεθούμε ποτέ να ακούμε.

_

γράφει η Μαρία Ανδρικοπούλου