Όσες φορές κι αν χάθηκα, μες τα στενά του δρόμου
τον εαυτό μου ένιωσα, ακόμα πιο βαθιά
και μόνη σαν περπάτησα, στην άκρη αυτή του δρόμου
σε κάθε θυμητικό μου, μια άστεγη φωλιά.
Λένε πως στη ζωή βαδίζουμε, μονάχοι σαν σπουργίτια
απλά μας συντροφεύουν, αδέσποτα πουλιά
πως μες τη μνήμη μας ανθεί, μια άλλη ιστορία
κρυφή σαν αμαρτία, με άλλη φορεσιά.
Το μόνο που αισθανόμαστε είναι η σκιά μας
αυτή στα όνειρά μας, που μείναμε παιδιά.
Τι κι αν ρυτίδες γέμισαν, το πρόσωπο τα χρόνια
κι αν φύγαν χελιδόνια, κι άλλαξαν φωλιά.
Κάποιες φορές κρυβόμαστε, μαζί κι η μοναξιά μας
τραβάμε τα όνειρά μας, σε ήρεμα νερά
μα στον καθρέπτη όταν κοιτώ, η μνήμη μου γυρίζει
κι η φλόγα της μ’ αγγίζει και καίει τα σπαρτά.
Όχι ο φόβος δεν πονά, τα μάτια σαν τα κλείνω
σε όνειρα φευγάτα, με άδεια τη ψυχή
μα όταν το σκότος έρχεται, δε βλέπω πια το φως μου
και οι σκιές μου εμπρός μου, διαλύονται σαν καπνοί.
Γιατί φοβάμαι τη σκιά που υπάρχει στο πλευρό μου
σε κάθε μιλητό μου, σαν ήχος με κρατεί
και κρύβεται και χάνεται, σαν τον κακό εαυτό μου
που βλέπει το καλό μου, μα δε τολμά να βγει.