Θα περιμένω…

Μες στης μοναξιάς τα φώτα

κάτω απ’ τ’ ανυποψίαστα μάτια της σιωπής,

σαν ακυβέρνητο καράβι στου θανάτου του τη ρότα,

μια κρύα νύχτα, σε κεραυνούς και σε βροχή.

Αυτές τις ώρες που ’ναι το βλέμμα καρφωμένο στο κενό,

στις λίγες μνήμες π’ απόμειναν να ελέγχουν τις αισθήσεις.

Δε νιώθω φόβο· κι ό,τι έκανα δε θα τ’ απαρνηθώ!

Δε μετανιώνω κι ούτε τρέφω στο μυαλό μου ψευδαισθήσεις.

Πετούνε σμήνη πουλιών στον ουρανό

κ’ εγώ στέκομαι στου λιμανιού την προκυμαία…

Δική μου ευθύνη «που δεν έμαθα να ζω!»

που πίστεψα σ’ όνειρα που ήταν φευγαλέα.

Θα περιμένω…

Όταν οι άλλοι πανικόβλητοι θα τρέξουν να κρυφτούν,

ν’ αρπαχτούν απ’ τα μαλλιά τους σαν πνιγμένοι…

Κι ούτε της μοίρας μου θα γίνω ξορκιστής·

αυτό το κάνουν οι ανίκανοι και της ζωής οι τρομαγμένοι…

Δεν κάνω βήμα πέρα απ’ τον κύκλο που χάραξα εγώ!

Πέρα απ’ αυτά που μ’ αγαπούν και τ’ αγαπάω·

θα μείνω πάντα των ακραίων συναισθημάτων εραστής!

Και τη ζωή μου στα σκουπίδια δεν πετάω…

Θα περιμένω…

Μέχρι να σβήσουν τα φώτα μοναξιάς

και μια φωνή ν’ αποσπάσει τη σιωπή μου…

Μέχρι να φύγουν τα σμήνη των πουλιών

και γι’ άλλα λιμάνια να σαλπάρει η ψυχή μου…

από την ποιητική συλλογή “Μετρητής βημάτων”