Στα υπόγεια της κόλασης στενάζει
ένας λαός στην τύχη του κραυγάζει
χωρίς να ρωτηθεί, στον πόλεμο ριγμένος
σε ένα ποτάμι δάκρυα, στο αίμα βουτηγμένος

Ή σε ερείπια κλειστά ή σε άγρια καταφύγια
ο φόβος του θανάτου τρομοκρατεί τα επίγεια
βομβαρδισμοί, κρότοι, καπνοί, φωτιές μέσα στα σπίτια
στο κρύο και στον χαλασμό εκλιπαρεί βοήθεια

Ψηλά στον ουρανό με βλέμμα λυπηρό
προσεύχεται με πίστη στον ύψιστο θεό
για τέλος στο μαρτύριο της πείνας και της δίψας
της μυρωδιάς του θανάτου, του πόνου και της πίκρας

Απόλυτη απόγνωση, καταστροφή, σφαγή
καμία λέξη δεν μπορεί αυτής της μάνας την κραυγή
να περιγράψει την σκηνή πάνω στο σώμα τ’ άψυχο που θέλει να φωνάξει
και στου παιδιού της το κορμί επάνω να σπαράξει

Σαν τα κοράκια πέφτουνε, σαν Ύαινες ορμάνε
οι «σύμμαχοι» του όλοι, το αίμα του ρουφάνε
ενός λαού περήφανου με παρελθόν σπουδαίο
και στο κουφάρι του ξεσπούν, αρπάζουν κάθε ωραίο

Μια οικουμένη αμέτοχη απλά παρατηρεί
αυτό το ολοκαύτωμα των σύγχρονων ναζί
ποιος θα λογοδοτήσει στα άπειρα εγκλήματα
γι’ αυτά ποιός θα πληρώσει;
Υπαίτιους και ενόχους στα πρώτα δικαστήρια
ποιος θα καταδικάσει και ευθύνες θα αποδώσει;

_

γράφει η Ελένη Λουκά