Έχοντας βαρεθεί από καιρό τις συνηθισμένες διασκεδάσεις, αποφάσισα να δοκιμάσω μια καινούργια μέθοδο ψυχαγωγίας. Πρόκειται για το escape room ή δωμάτιο απόδρασης, και είναι μια εναλλακτική μορφή ψυχαγωγίας, όπου πρέπει να λύσεις ένα μυστήριο. Είναι ακίνδυνο και πολύ ενδιαφέρον, αφού ακονίζει το μυαλό και οξύνει τις αισθήσεις.

Μιας και κανένας από την παρέα μου δεν ενδιαφερόταν να συμμετάσχει, αποφάσισα να το δοκιμάσω μόνος μου, και ένα Σάββατο βράδυ πήγα, αν και όχι χωρίς κάποιον μικρό ενδοιασμό, εφόσον ήταν κάτι το καινοτόμο και συνάμα παράξενο. Με υποδέχτηκε μια κυρία, λίγο αλλόκοτη, με ρούχα που την έκαναν να μοιάζει με ιέρεια κάποιας ξεχασμένης θρησκείας, έτοιμη να με μυήσει σε μια κρυφή, μυστικιστική ιεροτελεστία.

Αφού μου εξήγησε τους όρους του παιχνιδιού, με οδήγησε σε ένα δωμάτιο εντελώς σκοτεινό και έκλεισε την πόρτα πίσω της. Όταν τα φώτα άναψαν ξανά, βρέθηκα στο σπίτι που έμενα με τους γονείς μου πριν τριάντα και πλέον χρόνια και ήμουν σε θέση να βλέπω όλα όσα έκαναν και να ακούω ότι έλεγαν.

Το μυστήριο που έπρεπε να λυθεί, χωρίς να είναι μονομιάς ξεκάθαρο, άρχισε να εμφανίζεται όλο και περισσότερο καθώς μάθαινα καλύτερα τους γονείς μου. Ο φόνος της μητέρας μου δεν ήταν από κάποιον διαρρήκτη, αλλά από τον ίδιο τον πατέρα μου, ο οποίος έχοντας από καιρό ερωμένη τον οργάνωνε, με σκοπό να ιδιοποιηθεί την τεράστια περιουσία της μητέρας μου και να παντρευτεί την ερωμένη του.

Όσο περισσότερο απτό γινόταν αυτό το συμπέρασμα, τόσο άλλο εγώ ήθελα να διώξω αυτή την πιθανότητα από το μυαλό μου και να βγω από το δωμάτιο. Όταν επιτέλους, μετά από τέσσερις ώρες παρακολούθησης αυτό το συμπέρασμα καταστάλαξε μέσα μου, τα φώτα μεμιάς έσβησαν αφήνοντας με στο απόλυτο σκοτάδι της αρχής του παιχνιδιού και η πόρτα επιτέλους άνοιξε. 

_

γράφει ο Αδαμάντιος Τσακαλούδης

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!