γράφει ο Κώστας Τραχανάς

Στις αρχές Ιουνίου 1912 ξημέρωσε μια διαφορετική μέρα. Ο Αλέξανδρος Αυδής, ένα έξυπνο αγόρι με καταγάλανα μάτια, δεν είχε κοιμηθεί όλο το βράδυ, γιατί εκείνη τη μέρα ο Δημήτρης Καμπέρος ή Τρελοκαμπέρος, ο πρώτος στρατιωτικός αεροπόρος, θα έκανε επίδειξη με το αεροπλάνο του. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έκανε επιδείξεις ο Καμπέρος στο Φάληρο, ήταν 12 Μαΐου του 1912 όταν πραγματοποιήθηκε η πρώτη πτήση με στρατιωτικό αεροπλάνο στην Ελλάδα, ένα κοσμοϊστορικό γεγονός για την εποχή εκείνη, σαν να απογειωνόταν σήμερα ένα διαστημόπλοιο από ένα σύγχρονο αεροδρόμιο. Στην τελετή κατά την οποία το αεροπλάνο του Καμπέρου ονομάστηκε «Δαίδαλος», είχαν προσέλθει επίσημοι και πλήθος κόσμου.

Όταν έφτασαν στον χώρο της επίδειξης ο Αλέξανδρος με τους γονείς του, ήθελε να τρέξει προς το μεγάλο «συρμάτινο κουνούπι» και να το δει από κοντά. Όμως υπήρχε τόσο πολύς κόσμος μπροστά του, που δεν μπορούσε να δει τίποτα. Ξάφνου τον βούτηξε ο πατέρας του από τις μασχάλες και τον πέρασε στους ώμους του. Από εκεί ψηλά τα έβλεπε όλα.

 –Μαμά, μπαμπά, το βλέπω, το βλέπω το αεροπλάνο. Τι άσχημο που είναι! Σαν μεγάλο κουνούπι…

-Ναι, ναι, παιδί μου, σαν κουνούπι είναι. Αλλά τι κουνούπι… Σε λίγο θα το δεις στον αέρα. Το κουνούπι αυτό το κατευθύνει ο Καμπέρος. Είναι στρατιωτικός αεροπόρος με δίπλωμα, του είπε η μητέρα του.

-Θα ανεβεί επάνω του; Πώς θα ανεβεί; Και πώς θα πετάξει αυτό το πράγμα; ρώτησε με βλέμμα απορίας.

-Περίμενε και θα δεις! Κοίτα τι κάνουν εκεί κάτω οι στρατιώτες, πρόσθεσε ο πατέρας του. Στο βάθος δυο τρεις στρατιώτες στο κάθε φτερό και άλλοι τόσοι στην ουρά βάδιζαν μαζί με το αεροπλάνο. Αυτό το έλεγαν «βαστάζου», δηλαδή το συγκρατούσαν γιατί τότε δεν υπήρχαν φρένα. Το ίδιο γινόταν και στην προσγείωση, περίμεναν προς το τέλος της διαδρομής για να τσακώσουν το «κουνούπι», να το ακινητοποιήσουν και να το οδηγήσουν στην πίστα στάθμευσης.

Όλος ο κόσμος δεν είχε ξαναδεί κάτι παρόμοιο, ένα συρμάτινο πουλί, φτιαγμένο από άνθρωπο, να πετάει. Όλοι ζητωκραύγαζαν. Ο Αλέξανδρος πάνω στους ώμους του μπαμπά του χειροκροτούσε και φώναζε:

-Μπαμπά, θέλω να πάω κοντά στο αεροπλάνο και να πετάξω και εγώ!

-Δεν θα είναι εύκολο, του εξήγησε ο πατέρας του.

-Εγώ θέλω να γίνω αεροπόρος, επέμεινε ο μικρός.

Στη συνέχεια, ο Καμπέρος διέγραψε μερικούς κύκλους στον ουρανό. Στα οχτώ λεπτά της πτήσης του, είχε απομακρυνθεί προς τη θάλασσα, σε αρκετό ύψος, και έτσι έκλεισε η επίδειξη, με τους θεατές κατενθουσιασμένους. Ο Καμπέρος είχε γίνει ο ήρωας του κόσμου, που παρακολουθούσε την επίδειξη.

Η συμβολή του Δημήτρη Καμπέρου στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο ήταν σημαντική. Η Ελλάδα ήταν η δεύτερη χώρα στον κόσμο που χρησιμοποίησε το αεροπλάνο ως πολεμικό μέσο σε πεδίο μάχης, ενώ ο Δημήτρης Καμπέρος ήταν ο πρώτος στην παγκόσμια ιστορία που βομβάρδισε οχυρά και πυροβολεία σε εχθρικό μέτωπο. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, ο Δημήτρης Καμπέρος ήταν πια καταξιωμένος αεροπόρος και πρότυπο για τον Αλέξανδρο, ο οποίος παρέμενε πιστός στο όνειρό του κάποια μέρα να πετάξει…

Θα γίνει το όνειρό του πραγματικότητα; Θα γίνει αεροπόρος; Θα μπορέσει να πετάξει κάποια μέρα; Θα γνωρίσει από κοντά τον Δημήτρη Καμπέρο;

Εικονογράφηση: Χρήστος Δήμος