Ένα γράμμα, ένα παιδικό γράμμα με παραλήπτη όχι τον Άι Βασίλη, όπως έχουμε συνηθίσει, αλλά τους γονείς του. Δεν διευκρινίζεται η ηλικία του παιδιού, αλλά λίγη σημασία έχει. Είναι αρκετά μικρό για να αντιληφθεί πλήρως το “γιατί” οι γονείς του μαλώνουν, και αρκετά μεγάλο για να μπορέσει να γράψει αυτό το γράμμα.

Είναι γνωστό σε όλους, πως τα παιδιά βλέπουν και αντιλαμβάνονται τα πάντα. Έχουν δε, έναν δικό τους, πολύ απλοϊκό αλλά και μαγικό τρόπο να ερμηνεύουν το κάθε τι. Όταν οι γονείς νομίζουν πως τα παιδιά τους είναι μικρά και δεν καταλαβαίνουν, λαθεύουν. Όταν οι γονείς πιέζονται για να δείχνουν στα παιδιά τους πως όλα είναι εντάξει μεταξύ τους, λαθεύουν.

Αυτά και άλλα πολλά, βγαίνουν από το γράμμα του μικρού μας ήρωα σε αυτό το βιβλίο. Όλη η ανασφάλειά του, ο φόβος του, η λύπη του, το μπέρδεμα που νιώθει μέσα του, οι ενοχές που έχει, η αμφιβολία μήπως όλα αυτά είναι για κάτι που έκανε εκείνο, η αγάπη που νιώθει για τους γονείς του, βγαίνουν σε κάθε λέξη, σε κάθε πρόταση, με περίσσια τρυφερότητα.

Αυτό το γράμμα φτιάχτηκε για να μπορέσει να τους μιλήσει, να τους πει όλα όσα νιώθει, αλλά κυρίως για να μάθει. Τι; Μα την αλήθεια φυσικά.

Οι περισσότεροι γνωρίζετε πως δεν έχω παιδιά. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως έμεινα ασυγκίνητη από αυτό το βιβλίο. Τι σημασία έχει που δεν απευθύνεται άμεσα σε μένα; Θεωρώ πως ο συγγραφέας, ο Γιώργος Μπουμπούσης, έγραψε ακριβώς όλα αυτά που βιώνει ένα παιδί, όταν οι γονείς του μαλώνουν. Έγραψε όμως και αυτά που θα βοηθούσαν ένα παιδί να καταλάβει ότι οι γονείς του δεν αντέχουν να είναι άλλο μαζί. Όπως λέει και ο ίδιος, μέσω του μικρού μας ήρωα: «Αλλά, αν το πρόβλημα είναι δικό σας και έχετε σταματήσει να αγαπιέστε όπως παλιά, θα ήθελα, αντί να τσακώνεστε, να μου το εξηγήσετε».

Τα παιδιά θέλουν την αλήθεια, και μόνο την αλήθεια. Χωρίς περιστροφές και χωρίς να ωραιοποιούμε τα πράγματα. «Δεν χρειάζεται να μου πείτε πολλά. Με λόγια απλά και αληθινά, όχι σαν εκείνα των παραμυθιών, να με βοηθήσετε να καταλάβω τι συμβαίνει».

Δεν παραλείπει βέβαια να πει και την κρυφή επιθυμία κάθε παιδιού που οι γονείς του διαρκώς μαλώνουν: να γίνουν τα πράγματα όπως ήταν παλιά. «Μπορεί να πάψουν οι φωνές, οι τσακωμοί και να ‘ρθουν πίσω οι όμορφες στιγμές μας, Χριστούγεννα, γενέθλια, Κυριακές, ξένοιαστα καλοκαίρια!».

Είναι ένα βιβλίο προσεγμένο, με τις λέξεις γραμμένες σαν από χέρι παιδικό, που τα μηνύματα του ταρακουνούν και προβληματίζουν, με μια υπέροχη εικονογράφηση από τη Μαριάννα Φραγκούλη, απόλυτα ταιριαστή, που συμπληρώνει χωρίς υπερβολές τα κείμενα. Μία εξαιρετική σειρά από την Ελληνοεκδοτική.

_

γράφει η Ανδρομάχη Κοκόση από την ιστοσελίδα Βιβλιοσημεία

αναρτήθηκε από τη Λιάνα Τζιμογιάννη για το τοβιβλίο.net