Μια ησυχία εκκωφαντική,
μια φωνή
σπαρακτική
καλά θαμμένη μέσα μου.
Μια ελπίδα ανύπαρκτη,
ποιά ελπίδα,
για ποιά ζωή;
Για αυτήν που κρέμεται
από μια κλωστή,
που ο αέρας
την παρασύρει,
που γίνεται έρμαιο των πολλών.
Μια κραυγή
που ποτέ δε θα ακουστεί,
θα μείνει καλά κρυμμένη,
μετέωρη,
να προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια
μα πάντα ο κόμπος στο λαιμό
θα την φιμώνει.
_








0 Σχόλια