Anno Domini Άννα Αχμάτοβα

14.11.2014

σχόλια

 

 

Με το βιβλίο «Anno Domini» της Άννας Αχμάτοβα συνεχίζεται η παρουσίαση εμβληματικών μορφών της ρωσικής ποίησης στη σειρά «Βόρειο Σέλας» των εκδόσεων S[email protected]αt.
Η ποιητική συλλογή Anno Domini είναι η πεμπτουσία της τραγωδίας που έζησε η Άννα Αχμάτοβα και ολόκληρη η γενιά της.
Η πείνα και ο θάνατος, οι απώλειες και οι ρημαγμένες ζωές, μια χθαμαλή καθημερινότητα και η αγωνία για το αύριο είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο αποτυπώνει η ποιήτρια τα δεινά των συνανθρώπων της.
Η Άννα Αχμάτοβα όχι μόνο ν συνομιλεί με την εποχή και τους συγκαιρινούς, μα να αφουγκράζεται την ανάσα των δασών, να ατενίζει τους αστερισμούς και νιώθει την ευλογία του να είναι κανείς ζωντανός.
Η ποιητική συλλογή αποτελείται από τρία μέρη. Το ομώνυμο με το γενικό τίτλο πρώτο μέρος και υπότιτλο «Με από όλα αυτά», το δεύτερο μέρος με τίτλο «MCMXXI» και το τρίτο μέρος με τίτλο «Η φωνή της μνήμης». Η πρώτη έκδοση του βιβλίου έγινε το 1921 και η επανέκδοση του το 1923, στο Βερολίνο
Βιβλίο για τον έρωτα, το θάνατο, την απώλεια, τους αποχωρισμούς και τη μνήμη, η ποιητική συλλογή Anno Domini της Άννας Αχμάτοβα αποτελεί μια ζωντανή ποιητική μαρτυρία μιας ολόκληρης εποχής που σφράγισε ανεξίτηλα όχι μόνο την ίδια αλλά και ολόκληρη της μαρτυρική της πατρίδα.
Η εισαγωγή και η μετάφραση από τα ρωσικά είναι του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη.

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Δείτε κι αυτά

H ιστορία

H ιστορία

Μ' έπιασε προχθές και του το είπα. Βάλε την υπογραφή λέω, βάλε και το γρόσι. Όχι μου λέει. Ο ουρανός από πάνω μας κεντούσε αστέρια, ο γαλαξίας άφριζε κι εσείς , είπε, αντί να κοιτάζετε ψηλά, ν' αγγίξτε τα αστέρια, θέλετε να χωθείτε κάτω από το χώμα,να δείτε τα ραδίκια...

Τί δουλειά

Τί δουλειά

Τί δουλειά έχω εγώ εδώ όλα ξένα κι ανοικεία πώς να φερθώ τί να είπω της καρδιάς μου ακούω έναν χτύπο «φύγε γρήγορα δεν ανήκεις εδώ όσο κι αν σ’ επαινούν όσο κι αν σε εκτιμούν δεν ανήκεις εδώ δύσκολο να μάθεις τώρα όσα έμαθαν μικροί όσα κι αν απέκτησες όσα κι αν τους...

Μεταφυσική συμπάθεια

Μεταφυσική συμπάθεια

Ήπιε την τελευταία γουλιά απ’ το ποτό της, σηκώθηκε απ’ το σκαμπό και προχώρησε προς τη μικρή πόρτα που βρισκόταν πίσω απ’ τη σκηνή. Ο Σωτήρης την βάστηξε απ’ το χέρι. -Πού πας; τη ρώτησε. -Πάω έξω για ένα τσιγάρο· θέλω να συγκεντρωθώ, απάντησε εκείνη. -Μην αργήσεις·...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου