Select Page

Συντάκτης: Κώστας Θερμογιάννης

Στον τάφο δεν θα λιώσουν τα δάχτυλα

Στον τάφο δεν θα λιώσουν τα δάχτυλα που σ’ άγγιξαν. Τα μάτια θα κλείσουν σφαλιχτά για να κρατήσουν τις εικόνες σου. Κανείς δεν θα διαπεράσει τις λέξεις που ειπώθηκαν. Μια σοκολάτα πορτοκάλι στα χείλη μας και μια βροχή στα γυμνά μας σώματα. Κρυώνω, μου ’χες πει, και σ’ έντυσα με το δέρμα μου. Ανακαλύψαμε εκείνες τις λαλιές που κάνουν την πραγματικότητα όνειρο. Μας χαρίστηκε η ζωή. Γιατί να μην σου χαρίσω το θάνατό μου; _ γράφει ο Άγγελος...

Διαβάστε περισσότερα

Έχω ήδη μεγαλώσει, του Δημήτρη Μπουζάρα

Το μικρό κοκοράκι νιώθει να “πνίγεται” μέσα στο οικογενειακό και φιλικό του περιβάλλον κι αναζητά μια διέξοδο, το όνειρό του είναι πολύ διαφορετικό από όσα νομίζει πως οι οικείοι του θέλουν να του επιβάλουν. Ψάχνοντας τη λύση στο διαδίκτυο κάνει μια νέα γνωριμία. Χωρίς να γνωρίζει στην πραγματικότητα το ποιος πραγματικά είναι ο νέος φίλος, αφήνει την οικογένειά του για να τον αναζητήσει. Κι ο κίνδυνος παραμονεύει στη γωνία! Το παραμύθι μιλάει για μια σύγχρονη πληγή, αυτή των κινδύνων που προκύπτουν από τη χρήση του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Είναι γραμμένο με λόγο έμμετρο κι έτσι η...

Διαβάστε περισσότερα

Ξεφυλλίζοντας τις αναμνήσεις

  Ξεφύλλισε όλες της αναμνήσεις της μία προς μία καθισμένη με τα πόδια διπλωμένα στο άδειο της κρεβάτι. Πολλοί πρίγκηπες πέρασαν από το μυαλό της αλλά κανένας βασιλιάς! Κανένας. Εκτός ίσως από τον Δημήτρη. Έξω από το παράθυρό της η βροχή καθάριζε τα σοκάκια της πόλης, πόσο ήθελε μια τέτοια βροχή να καθαρίσει κι όλα τα μέσα της! Έγειρε το κεφάλι προς τα πίσω κι ακούμπησε στο μαλακό μαξιλάρι, το αγαπημένο της μαξιλάρι που συντρόφευε τις άγονες νύχτες της. Ένα ταξίδι στην αγωνία είναι η ζωή μου, σκέφτηκε κι ένα μικρό δάκρυ την ανακούφισε. Ο Δημήτρης την είχε αγαπήσει...

Διαβάστε περισσότερα

Της παραμυθούς… μια αληθινή ιστορία

Μια μέρα με μεγάλη θαλασσοταραχή άπλωσε το νυφιάτικο σεντόνι της για να στολίσει τα ακριβά της όνειρα, εκείνα που έπλεκε μέρα και νύχτα με αστραπές και με ψιχάλες, με ήλιους και φουρτούνες, με αδιάκοπους χειμώνες και ολόθερμα καλοκαίρια. Ω! Πόση υπομονή έκανε για να καθρεφτίσει την έξοχη τέχνη της σε δημιουργία… Και τότε ήρθε μια σταγόνα βροχοσταλίδας για ν’ αποκριθεί στο μέγιστο ερώτημα, αυτό που την βασάνιζε στα ήσυχα φεγγαρόφωτα της νύχτας. Τότε που η σιωπή ζητούσε τον χώρο της καρδιάς της. Μέρα εαρινή αλλά με τον βοριά να λυσσομανάει και στον καμβά της μνήμης την επισκέφθηκε ένας «τενεκετζής»....

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΑΓΚΑΘΙΝΟ ΣΤΕΜΜΑ

Θεόφιλος Γιαννόπουλος Ένα χρυσό δαχτυλίδι με έμβλημα τον δικέφαλο αετό Μια κωδικοποιημένη βυζαντινή επιστολή ενός βασιλικού αγγελιοφόρου Ένα βιβλίο-κειμήλιο της Ορθοδοξίας Κάποια αναπάντεχα ευρήματα στην παλιά εκκλησία του χωριού Κομνηνά Ξάνθης, ζωντανεύουν ξανά τον μυστηριώδη θρύλο του άγνωστου αυτοκράτορα. Οι λιγοστοί που γνωρίζουν για την ανακάλυψη αναγκάζονται να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό. Ποιος κρύβεται πίσω απ’ τον εκφοβισμό τους και γιατί έχει διασχίσει τόσες χώρες για να το καταφέρει; Ένας καταξιωμένος συγγραφέας αστυνομικού μυθιστορήματος έχει χάσει την έμπνευσή του.  Ωστόσο, ένα όραμα του αποκαλύπτει πως η πραγματικότητα κρύβει μερικές φορές μεγαλύτερες εκπλήξεις απ’ ό,τι η φαντασία που πιστεύει...

Διαβάστε περισσότερα

ΗΡΙΔΑΝΟΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ   (Από την ποιητική του Συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ, Αθήνα 2006»)     ΗΡΙΔΑΝΟΣ   Ποτάμι στον οὐρανό σέ τύλιξε καί σέ μαστιγώνει. Τί νά γίνεται τάχατες στό Αἰγαῖο! Ἀστράφτει ἀκόμα ἡ γύμνια τῆς θάλασσας; Κελαϊδοῦν τά πουλιά στίς πράσινες δεντροστοιχίες τῶν βυθῶν; Ποιός παίρνει τήν αρμύρα τῆς δίψας σου μέ δύο φτερά στούς ὁρίζοντες, μέ μία χαρούμενη φρίκη στά πυρωμένα μπράτσα τοῦ ἥλιου καί τή φέρνει ὡς ἐδῶ στῶν δασῶν τήν ὀμίχλη καί τό μουρμουρητό τοῦ ξένου. Στή Νάξο, πέρα κεῖ στίς ἀλαργινές γειτονιές τῶν χρωμάτων, σούς ἀτελείωτους δρόμους τῆς θάλασσας καί τῆς θύμισης. Νοιώθω...

Διαβάστε περισσότερα

Δέκα ποιήματα της Μαίρης Πετρουλάκη – Σοφιανοπούλου

1. Βρέχει, χαρίζοντας στη φθαρτότητα μια στοργή. Δυο μελωδίες συνυπάρχουν σε ομορφιά παρθενική! Ευχάριστα που με μεθούν τα χρώματα! Ολούθε καθαρίζουν φως! Καρπίζουν μέσα μου γαλήνη!   2. Σπαράζει ο ήχος. Δρώμενο της νύχτας ο Έρωτας. Αγρυπνεί ζωηφόρος! Πιο κει μια σπίθα άγουρη παλεύει γι’ αρμονία. Αργοπορεί το όνειρο. Χειρονομεί το σώμα. Η νύχτα ελευθερώνεται. Η στιγμή γλυκαίνει τόσο!   3. Κόβω τη βροχή σε φθόγγους, διπλώνοντας σε τόνο μελωδικό την αγάπη. Λυγά κι η άνοιξη, ποθώντας μια σπίθα! Ανάμεσα σε δυο λυγμούς, υφαίνω αστέρια μες στον ήλιο! Δοξαστικό στο άγγιγμα! Και στέρνο, καλοκαίρι που δεν νυχτώνει. Όταν έχω…...

Διαβάστε περισσότερα

Πώς χτίζεται ένας έρωτας;

Να λοιπόν που το ελάχιστο απόκτησε τη σημαντικότητα του θανάτου. Πονούν τα σώματα. Πόθοι που ξεδιπλώνονται σε λευκά χαρτιά. Λίγο-λίγο μαθαίνουμε την αγάπη, χωρίς να ξέρουμε αν φτάσουμε ποτέ στο τελευταίο κεφάλαιο. Δύσκολο το σκοτάδι γύρω μας. Ας μη λυπήσουμε θεούς κι ανθρώπους. Ούτως ή άλλως ζητήσαμε τα ελάχιστα. Μας προσφέρθηκαν τα ανέφικτα. Συνειδητοποιώ το αβίωτο του μέτρου, το απάνθρωπο μιας ισορροπίας. Πώς χτίζεται άραγε ένας έρωτας στο καταχείμωνο; Αρκεί μια γεύση από σοκολάτα λεμόνι; Αρκεί το είδωλο του γλυπτού σ’ έναν καθρέφτη με τα χέρια του γλύπτη στους ώμους; Ιερουργούν στο σώμα τα χέρια. Τα μάτια φορτωμένα ατολμία...

Διαβάστε περισσότερα

Όλα θα υπάρχουν χωρίς εσένα…

Η ιστορία δε θα σταματήσει στη δική σου οδύνη. Ούτε οι τροχιές των πλανητών θ’ αλλάξουν από τα δικά σου δάκρυα. Και χωρίς εσένα θα υπάρχουν. Ακόμα και τα σκελετωμένα παιδιά, ακόμα και οι άθλιοι του κόσμου, ακόμα και οι ηδονές ή οι επιθανάτιοι ρόγχοι θα υπάρχουν… Όλα θα υπάρχουν χωρίς εσένα, έτσι για να δηλώνουν το ασήμαντο της ύπαρξής σου, το αμελητέο της δικής μου, τον κούφιο μύθο που μας στεγάζει. Ο εγωιστικός μας μικρόκοσμος θα γίνει φωτογραφία τού κάποτε, με μια άδεια ταυτότητα και ένα δισάκι “δήθεν”… Και η ποίηση θα μιλά για άλλα όνειρα και άλλους...

Διαβάστε περισσότερα

Ανίν Ιξελά, της Νίνας Αλέξη

Μελετήσαμε με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον την ποιητική συλλογή Ανίν Ιξελά της Νίνας Αλέξη. Με την απολύτως σχεδόν ανρθωποκεντική της γραφή, η ποιήτρια καταφέρνει να συγκινήσει τον αναγνώστη της αλλά κυρίως να τον προβληματίσει. Μέσα στα ποιήματά της θα συναντήσει κανείς έντονες εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής κι έντονα συναισθήματα, δοσμένα με τρόπο εξαιρετικό. Η αγάπη, ο έρωτας, η αξιοπρέπεια, ζητήματα υπαρξιακά και άλλα, συγκινούν και δεν μπορούν να αφήσουν κανέναν αδιάφορο. Δε θα ήταν υπερβολή αν ισχυριστούμε πως οι λέξεις που έχει επιλέξει η Νίνα Αλέξη δημιουργούν εικόνες. Εικόνες για τον άνθρωπο, την κοινωνία, τους θεσμούς. Εικόνες που δεν είναι...

Διαβάστε περισσότερα

Μαυρομάτα

Της είχα προσφέρει τον ήλιο και τ’ αστέρια και τον ουρανό ολόκληρο, εκείνη όμως έμεινε βράχος ακλόνητος, αδιαφορούσε παντελώς ακόμα και για την ύπαρξή μου. Χρόνια ολόκληρα την κοίταζα στα μάτια, εκείνα τα μαύρα μεγάλα μάτια που έκρυβαν μέσα τους φωτιά κανονική! Ύστερα έφυγε, ξαφνικά όπως είχε έρθει, μετακόμισε σε άλλο σπίτι, σε άλλη πόλη. Όχι για πολύ όμως, την ακολούθησα όπως ο πιστός σκύλος ακολουθεί τ’ αφεντικό του. Έφυγα κι εγώ, άλλαξα σπίτι, άλλαξα πόλη, τα άλλαξα όλα για τα δυο της τα μαύρα μάτια. Μια επιταγή χωρίς αντίκρισμα, μόνος στο κρεβάτι τα βράδια με μόνη συντροφιά μου...

Διαβάστε περισσότερα

Η ιστορία των σωμάτων μας…

Έχουμε τα πάντα. Έχουμε το τίποτα. Έχουμε τις στιγμές και μια μουσική που μας σκάβει. Μας ανατρέπουν εκείνα που ως σημεία στίξης οριοθετούν το μάταιο, αλλά και το άπαν… Οι αγωνίες που μας ταξίδεψαν δεν ήταν θάλασσες. Πυροβασίες ήταν και πια με φτερά τσουρουφλισμένα πασχίζουμε να δώσουμε πρόσωπο σε απουσίες και σιωπές. Η ιστορία των σωμάτων μας καταγράφηκε με σπασμένες λέξεις, μισόλογα και υπεκφυγές, πάντα σε υποσημειώσεις και υστερόγραφα… Όταν κάποτε θ’ αντιληφθούμε την αστρική μας υπόσταση ίσως να μην υπάρχουν τραγούδια να μας στεγάσουν, παρά μόνο ένα αξημέρωτο παράπονο γιατί μείναμε μ’ ένα ποτάμι ανάμεσά μας, αντί να...

Διαβάστε περισσότερα

ΙΔΕ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ ΙΔΕ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ Εν αρχή ην ο δάσκαλος. Μη ο δάσκαλος η φύση θα ήταν, δε θα ήταν όμως οι κοινωνίες. Θα υπήρχε ο χρόνος, αλλά δε θα υπήρχε η ιστορία. Και στο βασίλειο των ζωντανών ήχων θα άκουγε κανείς την κραυγή, τα χουγιαχτά, τα συνθήματα. Δε θα άκουγε όμως ούτε θά ‘βλεπε τη φωνή, τα γράμματα της γραφής, τις συμφωνίες και τους χορούς. Γιατί; Απλά, γιατί ο δάσκαλος είναι που μεταμορφώνει τον εγκέφαλο του ζώου σε νου του ανθρώπου. Αυτός κατορθώνει ώστε η ματιά του καθένα μας να μη μένει βλέμμα βοδιού, αλλά να γίνεται βιβλίο...

Διαβάστε περισσότερα

Η τελευταία νύχτα

9 Μαΐου 1940 Είμαι φυλακισμένος σ’ ένα κατασκότεινο κελί. Ο ιδρώτας στάζει ασταμάτητα από το μέτωπό μου. Η αγωνία στο κατακόρυφο. Αύριο μόλις ξημερώσει, οι Γερμανοί θα με οδηγήσουν εκεί, που θα γραφτεί η τελευταία σελίδα της ζωής μου. Εκτέλεση. Η ιδέα είναι τρομακτική, το γεγονός ότι μπορεί να περάσει ένας άνθρωπος τις τελευταίες του στιγμές, ξέροντας πως την επόμενη μέρα όλα θα τελειώσουν. Μέσα στο κελί είναι και άλλοι πέντε συναγωνιστές. Ο καθένας τους έχει την δική του ιστορία να διηγηθεί. Ο ένας είναι ψύχραιμος και ο άλλος δεν είναι. Πάντως όλοι ξέρουμε ένα πράγμα, ότι αύριο θα...

Διαβάστε περισσότερα

Συντήρηση βιβλίων

Τι γίνονται τα βιβλία όταν παλιώσουν; Παρακολουθήστε τη συντήρηση του κώδικα αρ. 1 της Μονής Σιμωνόπετρας, ενός χειρόγραφου του 14ου αιώνα. Ο κώδικας αρ. 1 της Mονής Σιμωνόπετρας είναι ένα τυπικό χειρόγραφο του 14ου αι. που συντηρήθηκε στα εργαστήρια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Χαλκιδικής και Αγίου Όρους το 2003, σε διάστημα έξι μηνών. Πρόκειται για ένα “μηναίο”, ένα βιβλίο δηλαδή με περιγραφές και οδηγίες για την καθημερινή λειτουργική ζωή του μοναστηριού. Η ταινία παρακολουθεί όλα τα στάδια της συντήρησής του, από το άνοιγμα μέχρι την επιστροφή του στη βιβλιοθήκη της Mονής. Επιμέλεια επανέκδοσης: Iωάννης Κανονίδης, Προϊστάμενος Εφορείας Αρχαιοτήτων Χαλκιδικής και...

Διαβάστε περισσότερα

Υποψίες

Η Κλαίρη ζει τα σκιρτήματα της πρώτης αγάπης την ώρα που παλεύει με τη συνείδησή της λόγω της καταγωγής του αγαπημένου της και ενώ ετοιμάζεται για έναν παγκόσμιο διαγωνισμό στο πιάνο. Μια σειρά απρόοπτες εξελίξεις όμως σε κάνουν να σκεφτείς ότι άμα η ζωή θέλει να συνωμοτήσει, το κάνει με μοναδική μαεστρία. Κι εσύ τι κάνεις; Τίποτα δεν κάνεις. Τι είσαι εσύ; Ένα αδύναμο μαριονεττάκι που τα νήματα της ζωής σου τα κινεί η μοίρα αυτή και κινείσαι στους ρυθμούς που παίζει το… πιάνο της• με μοναδική όμως δεξιοτεχνία, όπως η Κλαίρη. Μα τελικά τίποτα δεν χαρίζεται. Όλα θέλουν...

Διαβάστε περισσότερα

Ο πλατωνικός φιλοσοφικός μύθος

Η φιλοσοφική κατανόηση και ερμηνεία του πλατωνικού μύθου είναι πρωταρχικά θέμα μορφής. Είναι η αποτίμηση της συστατικής εκείνης δύναμης για αίσθηση ομορφιάς που διαμόρφωσε την προνομιακή ιδιοτυπία του ελληνικού πνεύματος και το ξεχώρισε αναλλοίωτα και σταθερά από το στοχασμό και τα πνευματικά αθλήματα των άλλων λαών της αρχαιότητας. Ο γενεσιουργός λόγος της πλατωνικής μυθοποιίας εναρμονίζεται με τα μορφικά σύμβολα που γεννούν στο μελετητή τον προβληματισμό και την πνευματική αφύπνιση˙ τον πειρασμό για μελέτη, την πρόκληση για σπουδή, την αγάπη για το κείμενο και την ιχνηλασία τέλος της κεντρικής ροής του μύθου. Ο πλατωνικός μύθος προεκτείνει οργανωμένα την αισθητική δημιουργία...

Διαβάστε περισσότερα

Μητρότητα – η δύναμη στην αδυναμία των Γ. Τσούμπα και Κ. Τζωρτζακάκη

Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε κανείς να το χαρακτηρίσει ως κάτι το πολύ ιδιαίτερο και πρωτότυπο, ίσως και διαφορετικό, καθόσον πρόκειται για έναν εξαιρετικό διάλογο ανάμεσα σε δύο ξεχωριστές γυναίκες. Η Γεωργία Τσούμπα, μητέρα δύο παιδιών διαγνωσμένα στο φάσμα του αυτισμού και η Κατερίνα Τζωρτζακάκη, ψυχολόγος συνομιλούν απλά και κατανοητά για όλα εκείνα που έχουν βιώσει. Στην πορεία, η Γεωργία θα γίνει ψυχολόγος και η Κατερίνα μητέρα, κάνοντας τα πράγματα ακόμα πιο ενδιαφέροντα! Αντιγράφουμε κι επισημαίνουμε ένα -από τα πάρα πολλά- ενδιαφέροντα σημεία αυτού του βιβλίου: «Θεωρώ πολύ δυνατή την προσευχή που έχουν οι ομάδες αυτοβοήθειας ανθρώπων με εθισμούς....

Διαβάστε περισσότερα

Ο ξύλινος άνθρωπος

Η ζωγραφική ήταν η μεγάλη του αγάπη έστω κι αν ποτέ δε ζωγράφισε με χρώματα, δεν τα άπλωσε πάνω στον άδειο καμβά, δεν κρέμασε ποτέ κανέναν πίνακά του στον τοίχο. Η μάνα του τον έσπρωξε να γίνει δικηγόρος, να συνεχίσει του πατέρα του τη δουλειά. Κι όσο εκείνος αρνιόταν, τόσο η πίεση μεγάλωνε μέχρι που έγινε δυσβάσταχτη κι αναγκάστηκε να δεχτεί τη μοίρα του. Το πρώτο έτος των σπουδών πέρασε χωρίς να το καταλάβει, κλεισμένος στον εαυτό του και προσπαθώντας να κατανοήσει μια γνώση που το μυαλό του αρνιόταν πεισματικά να δεχτεί. Το δεύτερο αποδείχτηκε Γολγοθάς, όπως και τα...

Διαβάστε περισσότερα

Η “Τετάρτη των Τεφρών”, του Thomas Eliot

«Γιατί να πενθώ την αφανισμένη δύναμη της κοινής βασιλείας»; (Thomas Eliot, Η ‘Τετάρτη των Τεφρών’). Η ‘Τετάρτη των Τεφρών’ του Thomas Eliot συνιστά μία ποιητική συλλογή εμπρόθετης διαθετικότητας, επιδίωξης κατάκτησης του ύφους απόκρισης στην ατομική & ευρύτερη διαπάλη, δομικό όριο μεταξύ μίας μεσσιανικότητας της αποκάλυψης την στιγμή της ‘σύλληψης’ της και της πορείας προς ένα γίγνεσθαι απροϋπόθετων χαρακτηρισμών… Ο Eliot συγκροτεί δια των γλωσσικών διακλαδώσεων μία ποίηση που προσιδιάζει σε μορφή ενός επάλληλου παιγνίου που εξελίσσεται και αναδιατάσσει τα σύνορα του ασύγγνωστου: η κάθε λέξη, πρωταρχική και μη, είναι η ‘Τετάρτη των Τεφρών, η κρίσιμη και αρχέγονη ‘Δέκατη ώρα’....

Διαβάστε περισσότερα

Φωτιές χαϊδεύω…

Φεγγάρια δάκρυα ποτό Όλα στο ίδιο σκηνικό Μιλούν για σένα Κι εσύ να είσαι μακριά Σε ξένη τώρα αγκαλιά Χωρίς εμένα Έκλεισε το ραδιόφωνο χωρίς να περιμένει να σταματήσει το τραγούδι και σταμάτησε το αυτοκίνητο στη μέση του πουθενά, κάπου ανάμεσα στο Βόλο και τη Λάρισα. Ο χώρος στάθμευσης ήταν έρημος και σκοτεινός, μονάχα τα διερχόμενα αυτοκίνητα στην εθνική οδό φώτιζαν τα βουρκωμένα του μάτια. Άναψε ένα τσιγάρο και ρούφηξε με μανία τον καπνό μέσα στα πνευμόνια του. Η μορφή της, το χαμόγελό της, η φωνή της, όλα μαζεύτηκαν μέσα στο μυαλό του κι εκείνος, χιλιόμετρα μακριά της, αντίκριζε...

Διαβάστε περισσότερα

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος