Ταξίδι των διαυγών ανέμων, Συ στράτα των θαρραλέων και μοναχικών οδοιπόρων βαριά λαβώθηκε το αβυσσαλέο κάτασπρο αίσθημα σου, μα στο τέλος λύγισε τις μύριες πράσινες λόγχες. Τα τείχη της πλάνης γκρέμισες' τσάκισες την σκυτάλη της ομιχλώδους αμαρτίας'μα...

Εκεί στης μοναξιάς της τη σπηλιάστης γειτονιάς της την απόκρημνη γαλήνηαπόκοσμη στου φάρου την πλαγιάφέγγει ψηλά στον ουρανό απτόητη η σελήνηΣτ' αστέρια της αυγής μονολογάμέσα στην άμμο της απέραντης σιγήςτο δάκρυ ταραγμένο στη θάλασσα κυλάκρυμμένα...

ΓΙΑ ΈΝΑ ΈΦΗΒΟ ΚΟΡΙΤΣΙ Με εφημερίδας φτερά καιμε μάτια φωτιάανεβαίνει. Το δικό της βουνόμες στο δρόμο αυτόκαταφέρνει Έχει μέσα της γητων  ονείρων πηγήτο φεγγάρι για δίσκο δικό της Και έτσι αυτή θα περνάθα ζει και θα γελά,της ζωής το καινούργιο ταξίδι photo by Dimos...

Αντισταθμίζω τα λόγια με την κίνησή της.Κι ήταν οι απλώς περίτεχνοι τρόποι που την έκαναν να υπάρχει.Τα περιγράμματα του κορμιού τηςαναδύονταν στις σκιέςεκεί που η διάθλαση του φωτός μειώνονταν στις αντιστάσεις των εκφράσεών της.Κι ήταν όμορφη… Κι εγώ...

Αν ήμουν άγαλμααν ήμουνμια φορά θα πέθαιναπέφτοντας από το βάθρο μουή θά 'λεγαμε ποδοπάτησαν οι αιώνεςμε διέσυραν οι άτεχνοιθρύψαλα βάρβαρου πολέμουόμως άνθρωπος λένε, είμαιχωρίς σταγόνα αίμασε ηττημένους κόσμους. _γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου Το...

Σφαίρες, πόλεμοςΤραύματα, πληγέςΜα χειρότερο το τραύμα της ψυχήςΑυτό που πηγάζει από τραύμα διπλανούΚαι προχωράειΣαν αλυσίδα, και διαλύειΚαι καταστρέφει,Και  τον κόσμο ανατρέπειΜια σφαίρα ισούται με δύοΜια βαράει απ' έξωΚαι μια πηγάζει από...

Έχει ένα βάρος η ζωήμαζί κηδεία και γιορτήμαζί χαρά και σκόνη.Φως που φεύγει για το πουθενάμια είναι νωρίς και μια αργά χρέος που τελειώνει.Έχει ένα βάρος η ζωήγεννάει την κάθε αναπνοήκαι την σκοτώνει. _γράφει ο Σωκράτης...

άλλη μια μέρα πέθανετ'απομεσήμερο κοιτούσα τους δείκτεςτου ρολογιούη αγαπημένη ορκιζότανήμουν μέσα τηςτην κουβαλούσακι ας μέτραγα χιλιόμετραέπλαθα εικόνες από χαμόγελα και συγκινήσειςμα η γλυκιά θλίψη έγινε αρχέγονηαιώνιασήμερα εκείνη...

Ηττημένο το σώμα,αφουγκράζεται την άυλη ετούτη σκηνή Διαμπερές το δωμάτιο Κλείνω τα μάτια Ζωγραφίζω τη θάλασσαΣχεδόν ακούω το κύμα Μυρίζω το ιώδιο ΦωνάζωΜα η σιωπή κατακρημνίζει τη φωνή μου  Στο μυαλό μου αντηχεί η ηχώ των λέξεων μου Σώσε με Μα κανένας...

            Ακούστηκε στις ειδήσεις πως σκότωσαν τον χρόνο, τον φονιά ψάχνουν, ψάχνουν να τον βρούνε, στα βουνά, στις πόλεις, στα σπίτια, σε παλιά σεντούκια, κρύβεται ο φονιάς καλά, ίχνος του πουθενά, σκότωσαν τον χρόνο,...

              Ο ήχος της φωνής σου άγνωστος πια,Χαμένος στην ομίχλη του χρόνου,Ανάμνηση απατηλή που ξεγλυστρά,Σα να 'ταν παραίσθηση του νου μου. Τα λόγια που μ' έλεγες λησμόνησα,Στης νύχτας τ' αναζητώ τη σιωπή,Η καρδιά...

  Να γράψω για τον έρωτα, να γράψω για τους άλλους; μήπως να πω για τα παιδιά και ταπεινούς δασκάλους; Είναι καλά θαυμάσια, μα πολυφορεμένα, θα γράψω για πανέμορφα και ζώα λατρεμένα.   Είχα την τύχη και να βρω, έναν μικρό γατούλη, του δωσα στέγη και τροφή...

~Καμπιέλο~ (στην παλιά πόλη της Κέρκυρας) Μια γειτονιά στης πόλης τη καρδιά αιώνες τώρα του Καμπιέλου η ζεστασιά η ιστορία του μεγάλη και αρχαία πολιτισμών γεννήματα σπουδαία Στα αθάνατα αρχοντικά μια άνοιξη μυρίζει παλιά η αρχιτεκτονική, μεσαίωνα θυμίζει στέκουν...

      Αθήνα πόλη ακοίμητη, ακλόνητη παθώνδιαχρονική κι ασίγαστη στο διάβα των καιρώντα ιστορικά μνημεία σου, ανθρώπων διδαχήτο φως σου στην υφήλιο, θαύμα που διαρκείΕιρήνης όραμα περνάς, σοφίας ιαχήτου Περικλή η εποχή χρυσού αιώνα αυγήφιλόσοφοι στη γη...

Αναπνοές καθάριες, καμωμένες από φεγγάρι μπαινόβγαιναν δίχως δισταγμούς ανάμεσα στις αδιάκοπες καμπύλες που μας έδεναν κάθε μικρή στιγμή που επιθυμούσαμε να πετάξουμε. Ζεστές, κυματισμένες θάλασσες πρόβαλλαν στο μέλλον όποτε παλιές, ονειρεμένες υποσχέσεις 'γράφαν...

Ζωντανός οργανισμόςστην δίνη λεκτικών δονήσεων.Ελεύθερη δόμηση σκέψεων και στοχασμώνΧείμαρρος συναισθημάτων και λέξεωνμε τακτές ή απρόβλεπτες εκβολές στο σύμπαν μιας απείθαρχης και απρόβλεπτης νόησης.Λυτρωτική διέξοδος από την περιπλάνηση στον λαβύρινθο...

Κι όμως, μια λέξη μας ταίριαζε.«Απόλυτο».Πώς φτάσαμε στο «τουλάχιστον»;Στο «έστω»;Πώς να χωρέσει το απόλυτοσε τέτοια καλούπια;Πού να στριμωχτεί;Αποτελεί έγκλημα αυτή μας η επιλογήκαι μη με πεις δραματική -Τις νιώθεις ήδη τις αλυσίδεςαπό καιρό.Εσύ τις...

Η νέα ποιητική συλλογή του Πασχάλη Χριστοδουλίδη, «σε τούτη τη χώρα» (σμίλη, 2018), διακρίνεται για την πειραματική χρήση της γλώσσας. Άλλοτε με έναν λόγο αντιποιητικό και άλλοτε γεμάτο ιδιωματισμούς (ο Αχιλλέας προς τη Θέτιδα) ή παρηχήσεις (τι τρων οι...

ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΝ Από του ύπνου το παράθυρο ξεφεύγει ο στίχος ο μοναχικός.   Περιδιαβάζει στην πόλη ανενόχλητος. Κάθεται σε παγκάκια ερωτευμένων, κλείνει το μάτι στις μικρές εφημερίδες, κλεφτά κοιτά και τις γυμνές φωτογραφίες.   Σε σκουριασμένης αρχοντιάς...