Τώρα πια το φθινόπωρο αφήνει στον πάλλευκο χειμώνα τη σειρά του. Νιφάδες στροβιλίζονται στη δίνη του ανέμου, που απλώνει τα φτερά του. _ Και μια γλυκιά εικόνα παρασύρει μεμιάς τον κουρασμένο ταξιδιώτη, σε μια ζεστή γωνιά λίγο να γείρει, με...

Κάποτε γιορτάζονταν οι θεοί, σήμερα γιορτάζονται οι άνθρωποι. Κάποτε οι κληρούχοι γεννούσαν έναν Επίκουρο, σήμερα οι λογάδες κλωνοποιούν τον εαυτό τους. Κάποτε το όλον σμίλευε την ομορφιά σήμερα το όλον είναι η ολότητα, (δίχως τη...

     Εσύ με πέταξες στην ποίησηεσύ μου φόρεσες το παρελθόννα νικάω τις λέξεις να σκεβρώνω τις έξειςνα ματώνω με σκέψειςνα πλαγιάζω με παύσεις να διαβάζω οράσειςνα μαστιγώνω αιτίες ν' αχρηστεύω φιλίες.Το πεθαμένο μου εγώ ξεσκέπασε την ώραπου θ'...

Γαλαζοπράσινη κυρά,του νου γητεύτρια,αδάμαστη θεά της νοσταλγίας.Στο απάνεμο λιμάνι σου κοιμούνται οι Νηρηίδες.Φρουρός ο φάρος το όνειρο φυλάει μη χαθεί στα σκοτάδια των καιρών.Μαέστρος ο άνεμος τον αεικίνητο παφλασμό διευθύνει.Πόθοι κι...

Κάποτε σ' αυτή την τρύπαένα μικρό κτίσμα ακουμπούσεπερίπτερο το λέγανεεκεί τρέχαμε να ξοδέψουμετο φτωχικό μας χαρτζιλίκιαυτό που μας έδινε η μάναεις αντάμειψιν του καλού μαςχαρακτήραΤο έδιωξε από τη θέση τουτο διπλανό σούπερ μάρκετδεν χρειάζεται  να...

Όρθια στέκομαι απέναντί σας. Με βλέπετε;Μιλώ γρήγορα για να προφτάσω μια κραυγή...Με ακούτε; Ένα παιδί έχω εντός μου. Ένα μικρό κορίτσι που αρνείται να πεθάνει. Ή έστω να μεγαλώσει.Το έχω απαξιώσει. Το έχω προδώσει.Το αποδιώχνω διαρκώς. Σιωπά.Με...

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥΣτη γραμμή τέσσεραμετρά τα βαγόνια του συρμού,αναζητά τον εαυτό τηςνα κάθεται σ’ ένα παράθυροκαι ταξιδεύει στο όνειροτης μαγεμένης μελωδίας.Ύστερα ξανά στο πόστο τηςχαμογελά στους ταξιδιώτεςσαν δίνει τα ρέστα απ’ τα τσιγάρακι...

  Κι οι άνθρωποι, είναι λίγοιπάντα θα είναι λίγοι,στο λέει αυτό μια κοπέλα, που νόμιζε πως ήτανε (πολλοί) Οι άνθρωποι, είναι μια διαστρεβλωμένη διχόνοια, είναι μία επιτομή.Οι τρόποι, ένα μικρό κομματιασμένο φεγγάρι που διψά για ζωή. Σε ένα Δοχείο,...

 Στέκεσαι αμέτοχοςΚαθώς το κορμί της νεκρής ερωμένης σουΆψυχο πλέει ανάμεσα σε δύο κόσμουςΑτέρμονη απουσία η παρουσία σουΣτου παρθενικού της κορμιού το ξημέρωμαΔαίμων ο θάνατοςΣτα σπλάχνα του η νιότη σουΧορεύει παγιδευμένηΞένος στα οικεία σουΜε μοναχή...

 Άλλες φορές το φεγγάρι έτρεχε στα σύννεφα.Μα τούτο το φθινόπωρο ασάλευτοκαρφώθηκε στον ουρανό, κλέβοντας τα δάκρυατων εραστών.   Οι σκιές αποκτήσανε δύναμη(παραμόνευαν στον χρόνο)και στήσανε χορούς στους  δρόμους,σπέρνοντας φόβους στα παιδιά,για να μην...

Υπερσυντέλικος ο θάνατος και ντοκουμέντο ο αθάνατοςελλόγιμο το θάρρος και τιμωρός ο χάροςστα βάθη τ’ ουρανού απώλεσα το νουστα ύψη της καρδιάς ήρθε ο σατανάς.Τα λύτρα εσύ θα δώσεις τον κόσμο να ενώσειςτις λεκτικές πουτάνες εσύ θα φαρμακώσειςτα...

 Πόλη μακάβριαΖέχνεις σαπίλα και θάνατοΌλα νεκρώνουν μέσα σουΜία μία σκυλεύω τις νότεςΣτο τελευταίο μου τραγούδιΗ μουσική, μου φωνάζει«σώσε με»«σώσε με»Μα εγώ σωπαίνω τελικάΠνίγω τη μελωδίαΣτα κατάβαθα σκοτάδια μουΚανείς δεν θα με ακούσειΚανείς δεν θα...

            Το χαμόγελό μου ανατέλλει όταν με βλέπω μέσα στα μάτια σου...Πόσο μ' αρέσει...Είναι σα να μαθαίνω απ' την αρχή πόσο δυνατός είναι ο ενθουσιασμός... Κι αμέσως, τα όνειρά μου,προτού προλάβουν να φθαρούν από το...

Πρώτα απ’ όλα, θα ήθελα να πω μπράβο στον εκδοτικό οίκο για την εξαιρετική έκδοση και το πάρα πολύ όμορφο εξώφυλλο κι έπειτα στην ποιήτρια γιατί κατάφερε να με συγκινήσει και να με κάνει να δακρύσω αρκετές φορές. Αν η μουσική είναι η βασίλισσα των τεχνών -μια που...

Η πρώτη ποιητική συλλογή της Μαρουσώ Αθανασίου («ημερολόγιο θήτα», υποκείμενο 2018) αποδεικνύει ότι υπάρχουν νέοι δημιουργοί που μέσα από τον στίχο θέλουν να εκφράσουν μεγάλες ιδέες. Υιοθετώντας γενικά τη μικρή φόρμα, η ποιήτρια μεταπλάθει το...

Διάφανη διάτρητη βραδιάΌπως εγώ.Ιόντα απόστασηςΕλλάμψειςΒαθύ ποτάμι χιλιομέτρωνΌσο απέχουν οι άνθρωποιΌσο ζυμώνεται η σκέψη.Στενός ορίζοντας πίσω μαςΜα οι γαλαξίες μπρος μας.Κόκκινοι γίγαντεςPulsarsΠανσπερμία αστέρωνΚαι ψυχών(Η μήπως είναι όλα αστρική...

Εκεί ερειπωμένο στην άκρη του δρόμου κλειστά παραθύρια κι αράχνες του τρόμου  μαυρισμένοι οι τοίχοι, του χρόνου σημάδια απουσίες φωνάζουν, ανθρώπων ρημάδια.   Ζωές, σκηνές, μιλιές κι αισθήματα  πάντα πιστό σε μια πορεία χωρίς συνθήματα κάθε σημείο...

Το να πει κάποιος τη γνώμη του για ένα μυθιστόρημα, είναι σαφώς πιο εύκολο από το να μιλήσει για ένα βιβλίο ποίησης, αφού σίγουρα είναι κάτι πιο σύνθετο. Ο μόνος λόγος που θα το κάνω, είναι γιατί το συγκεκριμένο βιβλίο με έκανε να νιώσω πράγματα. Δεν ξέρω αν είναι...

Όταν έρχονται ημέρες χωρίς προβληματισμούς και ανησυχίες,μέρες πιστής αντιγραφής, χωρίς αμφισβητήσεις και φοβίες,οι νύχτες φεύγουν χωρίς σχεδιασμούς και επινοήσεις,νύχτες μικρής απόστασης, χωρίς στασιασμούς και αποδράσεις.Όταν στους δρόμους...

Η «ΑΓΟΡΑ», ποίημα του Κωστή ΠαλαμάΜια ανάγνωση γράφει η Λίλια Τσούβα ΑΓΟΡΑΠάντα διψᾷς −ὅπως διψάει τὸ πρωτοβρόχιΣτεγνὴ καλοκαιριὰ −τὸ βλογημένο σπίτι,Καὶ μια κρυφὴ ζωὴ σὰ δέηση ἐρημίτη,Ἀγάπης καὶ ἀρνησιᾶς ζωοῦλα σὲ μιὰ κώχη.Διψᾷς καὶ τὸ καράβι ποὺ τὸ...