Η μητέρα έμεινε πίσω να με κοιτά
Ίσως και να μη με γνώρισε
Ξαπλωμένη, όλην την ώρα μιλούσε με κάποιον που έστεκε ψηλά
πριν χρόνους
Πήρα ένα ένα τα σκαλοπάτια
όπως παίρνεις μια μια τις λέξεις
και φτιάχνεις δύσκολες φράσεις
Θα σε αγαπώ για πάντα
ή
Τι γυρεύουν οι παντόφλες της μητέρας στο κάτω πάτωμα;
Ο φίλος γύρισε, με είδε στο πλατύσκαλο
Μονάχα εκεί μπορώ να σε δω ψηλότερο
Φταίει ο χειμώνας, του είπα
Συστέλλει τους ανθρώπους
Και εννοούσα βέβαια τον χειμώνα που κουβαλούσα στις τσέπες μου
Και η μητέρα
Θα έρθω μαζί σας, στο σπίτι
Έλεγε κι έκλαιγα
Κι ήθελα να της πω πως δεν υπάρχει σπίτι
Εκείνο με τους τοίχους γκρεμίστηκε σαν έφυγε
_
γράφει ο Θεόδωρος Πάλλας
0 Σχόλια