Αρχική › Δημιουργοί › Π › Θεόδωρος Πάλλας
Δημιουργός
Το πιο πρόσφατο
Ο ήλιος τον έβρισκε στην παραλία να μαζεύει τα φύκια. Τα έκανε σωρούς και μετά με το ίδιο δικράνι τα γύριζε στη θάλασσα. Σε εκείνη ανήκαν. Σαν τέλειωνε καθόταν στο μπαλκόνι του και τις μιλούσε. Της θάλασσας κι εκείνης με τα αμύγδαλα μάτια -μόνο που εκείνα τα μάτια ήταν καστανά.
Διαβάστε →α)Την είδα καθώς πλησίαζαΞεμύτιζε το καπέλο της τιμονιέρας σαν πολεμιστής-ξεπροβάλλει δειλά μονάχα το κράνος τουπράγμα τόσο ανάξιο, ως και λόγου-Πολεμίστρα της ένα βουνό από δίχτυαΉταν γαλάζια όπως η…
Εσύ; μου κάνει. Τι γυρεύεις εδώ; Σε ετούτον τον κόσμο δεν έρχονται παιδιά
Μέσα, πάνω στο κρεβάτι, το όνειρο της νύχτας. Δεμένος χειροπόδαρα να με σέρνουν πάνω σ’ εκείνα τα φυτά.
Στράβωνες το στόμα και τραγουδούσες
Μονάχα έτσι μπορούσες να τραγουδήσεις
Κι εγώ γελούσα …
Η μητέρα έμεινε πίσω να με κοιτά
Ίσως και να μη με γνώρισε
Ξαπλωμένη, όλην την ώρα μιλούσε με κάποιον που έστεκε ψηλά …
Υπέρογκες αρχιτεκτονικές!
Εδώ ένας κίονας, εκεί ένας πολυέλαιος
από το χέρι του παντοκράτορος σταλάζει φως …
Η μέρα είχε προχωρήσει αγγίζοντας το σκοτάδι
Ψηλά ένα βιαστικό άστρο και πέρα μακριά
οι φωνές της γιορτής …
Τους άκουγε όλη νύχτα
Άλλοτε να ερωτεύονται και άλλοτε
εκείνη να σπάει σε ό,τι πολυτιμότερο είχε …
Εμείς αγαπημένη
δε θα μάθουμε ποτέ για εκείνα τα παιδιά
που ταξίδεψαν πάνω σε οβίδες …
Α.
Επέμενε η μάνα πως την περίμεναν
Δεν έλεγε ποιοι …
Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός
κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας
Τα βήματα της μάνας άδεια …
Πλέουμε στο κουφάρι του καλοκαιριού
Δίπλα μας
κόλποι, ο Μέγας Γυαλός, η Μικρή Άμμος …
Το ‘χε συνήθειο από μικρή να παίζει ψηλά στην πλαγιά με τις πέτρες, σ’ εκείνον τον χώρο που τον έτρωγε αδηφάγα ο ήλιος, στην πλαγιά του βουνού που δεσπόζει πάνω από τον τόπο της. Στα πόδια της η…
Ήτανε ωραίο το απόγευμα
Ο ήλιος τραβούσε πίσω από τη βροχή
Πιο μπροστά πήγαινες εσύ …
Κάποια βράδια
ο κόσμος αναποδογυρίζει
Φ.Σ. …
Ένα σκουλήκι ήλπισε να φτάσει πιο ψηλά από τη γη, υπόγειά της κατοικούσε, στο ακροτελεύτιο κλαράκι του πλάτανου, που τον έβλεπε για καιρό να σκιάζει ολόκληρη την αυλή.
Ήταν όμορφος από παιδί. Σαν κορίτσι. Και άφηνε τα μαλλιά του να ανεμίζουν, του άρεσε ιδίως αν ήταν βαρύς Βαρδάρης. Σαν κορίτσι άφηνε τα μαλλιά του και τα μάτια του ήταν πράσινα, στο βάθος τους…
Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει,…
