Ήταν όμορφος από παιδί. Σαν κορίτσι. Και άφηνε τα μαλλιά του να ανεμίζουν, του άρεσε ιδίως αν ήταν βαρύς Βαρδάρης. Σαν κορίτσι άφηνε τα μαλλιά του και τα μάτια του ήταν πράσινα, στο βάθος τους αδιόρατα βρεγμένα. Όπως ψιχάλα πέφτει για ένα λεπτό και αφήνει την υποψία της στα φύλλα. 

Μεγάλωνε κάνοντας παρέα με κορίτσια σαν αγόρι και με αγόρια σαν κορίτσι. Από όλους αγαπιόταν γιατί έφερε πάνω του τον φλοίσβο της θάλασσας που έχουν οι άνθρωποι που έρχονται από ταξίδια μακρινά.

Μεγάλωνε και μεγάλωνε και ο οίστρος του, λες και έγινε το πρωινό αστέρι που δεν λέει να το διώξει ο ήλιος μιας και ήταν αψηλός σαν τον Όλυμπο, λυγερός σαν εκείνη τη λεύκα που όλο πάλευε τον άνεμο και τον νικούσε και τα μάτια του τα πράσινα γέμιζαν με ουρανό, μιας και στην άκρη τους εκείνα τα σημάδια της βροχής δεν έλεγαν να φύγουν.

Κάποιοι στοιχημάτιζαν πως θα πορευτεί ως σχεδιαστής μόδας, μιας και τα σχέδιά του περίσσευαν σε ομορφιά και σε πρωτοτυπία και ήταν τόσο αγαπητός, σε ελάχιστο χρόνο γινόταν ο πιο αγαπητός της παρέας και ήταν όλοι βέβαιοι για την ανέλιξή του σ’ αυτόν τον χώρο.

Άλλοι λέγαν πως θα διέπρεπε ως κομμωτής ή ως αισθητικός, το είχαν σίγουρο. Τέτοιο μπρίο, τέτοια χάρη, με λόγια μελιστάλαχτα και άλλωστε από το λύκειο είχε εκείνο το χούι να περιποιείται όλων τα μαλλιά, το πρόσωπο, τα χέρια. Σε όλους, αγόρια και κορίτσια. Τα χέρια του αν και φάνταζαν μεγάλα είχαν μια ευαίσθητη χάρη και τα ένιωθες πάνω σου λες και σε χάιδευε μεταξένιο ύφασμα.

Σπούδασε μηχανικός αυτοκινήτων. Χώνεται από κάτω τους σαν αίλουρος. Ξέρει απέξω κι ανακατωτά την κάθε μηχανή. Του αρκεί ένας θόρυβός της για να καταλάβει τι υπολειτουργεί και πού. Στην παραίνεση αυτού που φωνάζει αφεντικό, το κάνει μήτε ειρωνικά μήτε δουλικά, σαν να είναι αυτό το όνομά του, και κατόπιν στην πρότασή του να γίνει συνεταίρος του, απάντησε με ένα μειλίχιο χαμόγελο: εγώ είμαι μηχανικός αυτοκινήτων.

Όλα βαδίζουν καλά στη ζωή του, αυτό βλέπουν οι άλλοι. Στις ελεύθερες ώρες του πηγαίνει σε θέατρα, σε κινηματογράφους, σε διαλέξεις, σε συναυλίες, σε εκθέσεις. Κάνει τις διακοπές του σε όλα τα μέρη του κόσμου και τις πιο μικρές και σύντομες στα ελληνικά νησιά. 

Παντού μόνος.

Θάρρεψε, σε μια στιγμή θάρρεψε, πως δεν μπορεί να κάνει παρέα με τις γυναίκες ως άντρας και με τους άντρες ως γυναίκα. Σε μια στιγμή θάρρεψε, και έφτανε εκείνη η μια στιγμή να τον κατακλύσει, πως δεν μπορεί να κάνει παρέα με κανέναν αν δεν βρει τον εαυτό του. Και από εκείνη τη στιγμή, εκείνο το άχνισμα στο βάθος των ματιών του έγινε αφανέρωτη μπόρα και αυτός περιμένει. Να καταλαγιάσει.

_

γράφει ο Θεόδωρος Πάλλας