Κάποια βράδια

ο κόσμος αναποδογυρίζει

Φ.Σ.

Κάποια βράδια κάθομαι στο παραθύρι 

και κοιτώ

εκείνον τον άνθρωπο που κάτω από τον φανοστάτη

μαλώνει με το φως

-αυτό πιστεύω

Μπορεί βέβαια εκείνος να αναμετράται

με τη δύναμη του φωτός να νικήσει το σκοτάδι

ή να προσπαθεί να μετρήσει το μπόι του

ή να βάλει σε μια τάξη τις μνήμες του

-δύσκολο πράγμα

Ίσως κι εγώ να προσπαθώ

να νικήσω τη νύχτα που με δένει

με μιαν ανοίκεια θλίψη θανάτου

Φορές

κοιτώ εκείνον τον άνθρωπο κι επιθυμώ

ν’ ανοίξω το παράθυρό μου

και να του φωνάξω:

Έλα άνθρωπέ μου, κόπιασε!

Αίφνης φοβάμαι 

μην και εισβάλλοντας στον χώρο μου

διαλύσει όλες μου τις μνήμες

-πέρασε καιρός να τις μαζέψω

Δεν θα του ήταν δύσκολο να πει:

Πού χάθηκε το φως;

Πώς να του εξηγήσω πως ζω στο σκοτάδι;

Πως μια νυχτιά που όλα τα φώτα ήταν πυρακτωμένα

μια νυχτοπεταλούδα ήρθε

χτύπησε το τζάμι

και χίμηξε στη ζωή μου; 

Με τι λόγια να του εξηγήσω πως με το φευγιό της 

πέθαναν και οι μνήμες μου όλες

και έκαμα καιρό και άλλον καιρό 

να τις ξαναμαζέψω;

Κάποια βράδια κάθομαι στο παραθύρι

και βλέπω εκείνον τον άνθρωπο

να δένει το φως 

και να το κραδαίνει τροπαιούχος

“Κάποια βράδια σαν κι αυτό

ο κόσμος γίνεται ίσιος γιατί ανάποδα γυρίζει.”

_

γράφει ο Θεόδωρος Πάλλας