Αυτή τη φορά δε θα έρθω. Μη με παρεξηγείς. Προσπάθησε να καταλάβεις. Δεν είναι ότι κουράστηκα. Θα ήθελα να μπορούσα να έρθω όπως ερχόμουν κάποτε. Γεμάτη ελπίδα. Με αυτήν την παιδιάστικη αφέλεια που πάντα κορόιδευες. Με την αγκαλιά μου ανοιχτή. Δεν μπορώ να έρθω...

Μολονότι εκδότες και συγγραφείς είχαν δείξει για πολλά χρόνια μία προτίμηση στο μυθιστόρημα, τα τελευταία χρόνια το διήγημα μοιάζει με επιθετικότητα να καλύπτει τον χαμένο χρόνο. Η θεωρούμενη αδυναμία της μικρής έκτασης και της μικρής έκτασης και της περιορισμένης...

Η νέα δίγλωσση ποιητική συλλογή της  Έφης Καλογεροπούλου, «Χάρτης ναυαγίων» (ποιείν, 2017), σε αγγλική μετάφραση από τον ποιητή Γιάννη Γκούμα, είναι το στιχουργικό ταξίδι της δημιουργού στους ωκεανούς των λέξεων και των συναισθημάτων απέναντι στα κύματα των...

-Γιατί ο κόσμος έχει μάθει να κινείται με ρυθμούς γρηγορότερους; -Αφού έτσι μας έμαθαν. -Γιατί ο κόσμος έχει μάθει να θέτει καθημερινά στόχους, να αγχώνεται για αυτούς; -Αφού έτσι μας έμαθαν. -Γιατί έμαθε να ακολουθεί το αέναο, ακίνδυνο, ειδυλλιακό μονοπάτι; -Μα...

Η Νίκη Ανδρικοπούλου («ο μωβ άνθρωπος», Γαβριηλίδης, 2017) πειραματίζεται με τη φόρμα και το στίχο. Πολύστιχες συνθέσεις διασταυρώνονται με μέσης έκτασης ποιήματα και μεγάλα αφηγηματικά πεζοποιήματα (ο κύριος Δακ εξομολογείται, το τέλος του κόκκινου, γρήγορα στο...

Αν αγαπάς, να αγαπάς σαν να ‘ναι ο Θεός σου, ο ήλιος , το νεράκι σου κι ο μόνος άνθρωπός σου. Να γίνεσαι πάντα γι’ αυτόν αιτία για να ζήσει, απ’ το ποτήρι της ζωής με νέκταρ να μεθύσει. Να γίνεσαι οι ρίζες του κοντά σου να ριζώσει, για την αγάπη του αυτή να μην το...

Η νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου Γκανέλη «υπό το μηδέν» (στοχαστής, 2017) αποτελεί μία "χορταστική" έκδοση διακοσίων ποιημάτων που στην ουσία αποτελούν τέσσερις ποιητικές συλλογές. Βέβαια και στο παρελθόν έχουμε κρατήσει αποστάσεις από εκδόσεις πολυσέλιδες που...

Ηγεμών Χωρίς ηγεμονία Χωρίς ηγεμονευόμενους Και δίχως ηγεμόνευση. Κι όμως ηγεμονευόμενος Απ’ την ανηγεμόνευτη Ηγεμονία σου Κάποιο ξέφτι Της δίχως ηγεμόνευση Και ηγεμονευόμενους Ηγεμονίας σου Θα βρεις να σε ορίσει Ηγεμών του Τίποτα.   16 Δεκεμβρίου 2016  ...

            Το παραμύθι, μα ήταν αυτή η γιαγιά Και έσβησε μια μέρα σαν παραμύθι Έγιναν τα μαλλιά της σύννεφα λευκά Νερό πηγής, εγίνηκε η ψυχή. Τα μάτια στον ουρανό χάρισαν δυο αστέρια Δίπλα στο φεγγάρι λάμπουν τα βράδια Λένε πως...

Στον Ορφέα Ήχους δεν βγάζει πια η λύρα σου. Σπασμένες οι φλέβες που είχες για χορδές τους ήχους του σκότους παράφωνα αντηχούν στ’ αυτιά μου. Το δρόμο πήρες του Άδη ψάχνοντας τη δική σου Ευρυδίκη. Τη σκελετωμένη ερωμένη του θανάτου, από τον Άδη θέλεις στο...

Η ποίηση της Ασημίνας Ξηρογιάννη διακρίνεται από τις συχνές μεταστροφές του ύφους και κυρίως της φόρμας της. Ενώ το 2013, σε μία κορυφαία δημιουργική πνοή, με τη συλλογή «εποχή μου είναι η ποίηση»[1] μετατρέπει την ποίηση περί ποιητικής σε κοινωνική ποίηση...

Έσκισα σε μικρά κομμάτια το περίγραμμα του προσώπου σου έτσι για να σε αποδομήσω εφ' όλης της ύλης Το πρόσωπο χωρίς υπόσταση μοιάζει αιωρούμενο, μη αναγνωρίσιμο Το παζλ των ματιών σου συνθλίβει λιγότερο Το παγωμένο βλέμμα σου idem Πόση λησμονιά σε δυο σταγόνες...

Η νέα ποιητική συλλογή της Κατερίνας Μαυρομμάτη «αίνος στη σιωπή» (Κέδρος, 2016), ακολουθεί την παράδοση της υπαρξιακής ποίησης. Με επίκεντρο το ποιητικό εγώ, που συχνά απευθύνεται σε ένα δευτεροενικό βουβό πρόσωπο αποκαλύπτει τις αγωνίες της ποιήτριας για την...

Την άνοιξη να μην την ψάχνεις στα λουλούδια Ούτε σε σώματα που έρωτες πενθούν Μόνο σε χείλη που σαν άνθη ευωδιάζουν Όταν με έρωτα τα χείλια σου φιλούν Να μην την ψάχνεις σε ατέρμονους χειμώνες Και μες σε δάκρυα που μυρίζουν φρέσκια γη Μόνο σε μάτια που αναβλύζουν...

Μόλις ξύπνησες! Κι είσαι μια θύελλα που υφαρπάζει όλες τις λυρικές δυνατότητες. Μπροστά απ’ το παράθυρο που κοιτάς του ουρανού τη λιακάδα και το σπίρτο του βλέμματός σου είναι οξύτονο και ανάβει. Πού κρύφτηκε η διαλεκτική του βραδιού, οι άτονες σκιές που έγιναν...

Η νέα του ποιητική συλλογή του Θοδωρή Τσαπακίδη, «ουρανός δωματίου» (Σοκόλη, 2017), είναι ποίηση κλειστού χώρου που αναβιώνει την απομόνωση τραυματισμένων ερωτικών στιγμών. Η εικονοπλασία του Τσαπακίδη δομείται σε μία μεταφορική έκφραση συνδέοντας τον χώρο με το...

Η ανατολή μου έχει χρώμα μπλε Από θάλασσα κι ουρανό πλάστηκε η καρδιά της Κι η άβυσσος σμίλεψε την ψυχή της σε έναν βυθό αδάμαστο Κάθε ξημέρωμα καταδύομαι μέσα του Για να αγγίξω εκείνο το φως, που χορεύει μέσα στο σκοτάδι Τα βήματά μου πατούν γερά σε μια στιβαρή...

Σ’ αγαπώ. Μα είσαι μόνο μια στιγμή όλης της άδειας μέρας μου. Δε λέει να μου φτάσει… Όλες τις άλλες τις στιγμές o Χρόνος θαρρείς πέτρωσε φοβάμαι μη και σπάσει. Πώς να γεμίσει το κενό που αφήνει η απουσία σου και τι χαρά να δώσει; Ρωτάω πώς εσύ μπορείς ν’ αρκείσαι...