Έξυσε την κοιλιά του. Δεν ήταν σε μεγάλα κέφια. Λίγα λεπτά πριν τον είχε παρατήσει η γυναίκα του. Η Μάρθα δεν ήταν μόνο η σύζυγος του με την τυπική έννοια του όρου, ήταν παράλληλα και φύλακας άγγελός του. Ποτέ δεν τον είχε αφήσει μόνον του πάνω από μια ώρα τα...

Η Άννα στέκεται στην κουπαστή και παρακολουθεί τους τελευταίους επιβάτες-συνταξιδιώτες της που επιβιβάζονται στο καράβι. “Οι αιώνιοι καθυστερημένοι…” σκέφτεται. “Και στην καθημερινότητά τους, πάντα καθυστερημένοι. Οι άνθρωποι της τελευταίας στιγμής… ΚΙ εγώ τι...

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και...

Καλησπέρα σας. Είμαι η Αϊλά που σήμερα ονομάζομαι Μαρία. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε χώρα της Αφρικής. Το χρώμα μου δεν είναι σαν το δικό σας, αλλά στις φλέβες μου κυλά κόκκινο αίμα, όπως και το δικό σας. Βρέθηκα στην χώρα σας μετά από μεγάλη ταλαιπωρία. Περπάτησα...

Μιλάμε για μια συνηθισμένη οικογένεια, αυτήν του μεσοαστού Θεοφύλακτου Ασημπίου. Τα ζωάκια όμως που ζούσαν μαζί τους, δεν ήταν και πολύ συνηθισμένα. Μια γάτα κι’ ένας σκύλος, αμφότερα σαν σε μικρογραφία, με μια νοημοσύνη όμως που άγγιζε την μέση ανθρώπινη θα...

Η κυρά-Δέσποινα, όνομα και πράμα, όπως λέμε, κάθε πρωί θα βγει και θα ελέγξει τις γλάστρες της με τα πανέμορφα φυτά τους. Θα τις καμαρώσει μία προς μία, θα τους κουβεντιάσει και θα τις καθαρίσει από τα κιτρινισμένα φυλλαράκια τους. Μετά θα καθαρίσει και θα...

Είναι ένα βροχερό βράδυ Παρασκευής. Περπατώ στο Γκάζι. Κόσμος γύρω-τριγύρω κι εγώ νοιώθω μονάχη. Πνίγομαι και θέλω να φωνάξω, αλλά ο καθωσπρεπισμός δεν μου το επιτρέπει. Είχα αποφασίσει να περάσω ένα ήσυχο βράδυ, μετά από μια κουραστική βδομάδα. Δεν είχε περάσει...

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν...

Εκείνος καθόταν στην γνώριμη γωνιά του, η οποία βρισκόταν σε έναν από τους κεντρικότερους δρόμους της Αθήνας, αγκαλιά με τον Οδυσσέα την γάτα του, που ποτέ δεν τον εγκατέλειπε. Σκεπασμένος με κουβέρτες για να ζεστάνει όχι το σώμα του, αλλά την ψυχή του από την...

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια...

Η Άννα έχει ξεκινήσει εδώ και μία ώρα, περίπου, από την Πάτρα, όταν χτυπά το κινητό της. «Ναι;» «Έλα, πού είσαι;» «Μόλις πέρασα το Αίγιο, εσύ;» «Είμαι στο αεροδρόμιο και σε δέκα λεπτά απογειωνόμαστε.» «Ωραία. Καλό ταξίδι. Θα είμαι σπίτι πριν από σένα, μάλλον.»...

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Ζούσε την απόλυτη παράνοια. Είχε δύο διαφορετικούς κόσμους. Το πρωί σοβαρός και μετρημένος, προϊστάμενος λογιστηρίου σε μια μεγάλη ναυτιλιακή εταιρεία και το βράδυ… το βράδυ, πεταλουδίτσα. Όχι από αυτές τις βασίλισσες της μιας νύχτας, που στριφογυρίζουν γύρω από...

Ήταν Χριστούγεννα και πήγε να επισκεφθεί τη γριά μάνα του στο χωριό. Μόνος του με τα παιδιά του. Η γυναίκα του ήταν πολύ απασχολημένη με διάφορα ψώνια και την ετοιμασία του σπιτιού για την Πρωτοχρονιά. Αλλά δεν τον ένοιαζε. Πρώτον, επειδή χαιρόταν γιατί θα περνούσε...

Κοιτούσε τον γκρίζο ουρανό μέσα από το μικροσκοπικό παράθυρο του δωματίου. Ήθελε να σβήσει από μπροστά της αυτήν την εικόνα, όμως τα μάτια της χρώματα δεν μπορούσαν να ανθίσουν. Οι σκέψεις της βάδιζαν σε σοκάκια ανήλιαστα, φιδογυριστά σχεδόν απόκοσμα, με χνάρια...

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Πλησιάζουν οι γιορτές. Ο χρόνος, έτσι όπως έχουμε μάθει να τον καθορίζουμε, τείνει να λήξει. Είν' η ώρα, σε λίγες μέρες, η κλεψύδρα να γυρίσει ανάποδα. Λίγοι κόκκοι έμεινα για ν' αδειάσει τελείως... Κόσμος πάει κι έρχεται στους δρόμους. Άλλοι για να λογαριάσουν πώς...

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι...