Της είχε χαρίσει το φεγγάρι. Εκείνο το βραδύ στόλισε τα μαλλιά της με δάκρυα και φόρεσε πάνω της την νυχτιά, είχε χρόνια να τον δει, σκόπευε να τον συναντήσει. Πηρέ τον μακρύ δρόμο για το ποτάμι, σαν σκιά περιπλανήθηκε μέσα στο δάσος που είχε στοιχειώσει τον ερωτά...

Να μην φοβάσαι, με ακούς; Να καλωσορίζεις ότι σου φέρνει η ζωή. Όλα ευπρόσδεκτα είναι, όλα περαστικά. Κάποιες εμπειρίες είναι αγνές, όμορφες και διάφανες, κάποιες σκούρες και σκοτεινές. Πολλές θα κάτσουν καιρό δίπλα σου να σου κάνουν παρέα, μέχρι να αποδεχθείς την...

Διαβάστε το πρώτο μέρος της ιστορίας εδώ, το δεύτερο εδώ και το τρίτο εδώ. - Καλύτερα να με λες καραβόσκυλο, παρά καπετάνιο. Χίλιες φορές το προτιμώ από το καπετάνιε. Ακούς καπετάνιε. Τι σχέση έχω εγώ ρε μπόμπιρα με τα πιλάφια. Τα χέρια και τα ρούχα μου βρομοκοπάνε...

Ο θειος μου ήταν κωφάλαλος εκ γενετής. Ο μόνος του φίλος ήμουν εγώ και μεγαλώνοντας μαζί του έμαθα να διαβάζω την σιωπή. Ναι ήταν καλός δάσκαλος κι ας έλεγε ο γιατρός ότι είναι παρανοϊκός. Τον θυμάμαι που χτυπούσε συνέχεια λέξεις στην παλιά γραφομηχανή του και...

Δεν πίστευε στις εκπλήξεις. Στα θαύματα. Ήταν σίγουρος πως η υπόλοιπη ζωή του θα κυλούσε στο ίδιο, ανούσιο κι ανιαρό σκηνικό. Κοιτούσε το ρολόι επίμονα. Οι δείκτες έμοιαζαν σταματημένοι. Πίσω από το γραφείο του, προσπαθούσε να βρει κάτι να κάνει για να περάσει η...

Τον κρατούσα σφιχτά στην αγκαλιά μου και ένιωθα την υγρασία των ματιών του να ποτίζει το ρούχο μου, να το διαπερνά με την αλμύρα της και να κολλάει στο σώμα μου, όπως το θαλασσινό νερό, αφήνοντας όμως σημάδια απόγνωσης και μελαγχολίας στη θέση της ανακούφισης και...

«Για διάβασέ μας τι έγραψες Ελενίτσα», είπε η κυρία Αντιγόνη. Η Ελενίτσα σηκώθηκε αμέσως όρθια, κράτησε το μπλε τετράδιο ανάμεσα στα δυο της χεράκια και διάβασε με τρεμάμενη φωνή: «Η θάλασσα. Της μαθήτριας Ελένης Αναγνώστου. Η θάλασσα είναι γαλάζια και έχει πολύ...

  Ο Σπύρος κοίταζε αφηρημένα έξω. Έβλεπε… τι έβλεπε; Τούνελ σκοτεινά, σαν κι αυτά που ήταν χωμένοι τα τελευταία χρόνια, χωρίς φως. Μετά μία στάση, φώτα, κόσμος λίγος ή πολύς, διαφημίσεις, από την εποχή που οι διαφημίσεις είχαν ένα κάποιο κοινό να τις χαζεύουν...

 Διαβάστε το πρώτο μέρος της ιστορίας εδώ και το δεύτερο εδώ. - «Ρούλα...» Η βραχνή σαν φαρυγγίτιδα φωνή, έσπασε την πεντάλεπτη σιωπή που επικρατούσε στο μισοσκότεινο δωμάτιο. - «Σςςς, μην μιλάς… της απάντησε ο Λιάκος» (Ασημένιος ακόμη στην πραγματικότητα) με την...

  Την ίδια την πτώση δε τη θυμόμουν. Θα πρέπει να είχα πέσει, τούτο ήταν λογικό, αφού βρισκόμουν σε ένα σκοτεινό χώρο, ξαπλωμένος, το σώμα μου πονούσε, και ψηλά, πολύ ψηλά, φαινόταν ένα φωτεινό άνοιγμα. Αφού σηκώθηκα, διαπιστώνοντας ότι ευτυχώς δεν είχα...

Πηγή εικόνας «Τρία, δύο, ένα. Όχι μια στιγμή, κάτι ξέχασα. Όχι τίποτα δεν ξέχασα. Κάντο δειλέ. Δώσε ένα τέλος ! » Είδε άλλο ένα τρένο να περνά και να χάνεται πίσω του. Το είχε πάρει απόφαση. Θα έδινε τέλος στη ζωή του. Μέρες τώρα, κλεισμένος στο σπίτι, έψαχνε τον...

  Με λένε χαραμάδα κι εμφανίζομαι εκεί που κανείς δεν το περιμένει. Φτάνει συνήθως ένα ταρακούνημα, μια ρωγμή, μια κακοφτιαξιά του μάστορα για να σχηματιστώ. Μετά όλα παίρνουν τον δρόμο τους, εκτός αν κάποιος θέλει τόσο πολύ να με αποφύγει που βιάζεται να με...

  Είναι  απίστευτο πως μια γωνίτσα ουρανός μπορεί να ορίσει τη διάθεσή σου… Όποτε αρρωσταίνω εκτιμώ πολλά πράγματα αλλά όχι αυτά που ίσως οι άλλοι να περίμεναν. Την οικογένειά μου, την υγεία μου ή την ασφάλεια του σπιτιού και το χουζούρι του κρεβατιού μου ούτως ή...

…Και μετά μου λες εμένα ότι έβαλες μυαλό… …Ουτοπία… Εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις καταφέρει… Εκεί που πιστεύεις ότι αυτή τη φορά έσπασες το νήμα και τερμάτισες νικήτρια στον μακροχρόνιο αγώνα που έχεις με τον παράξενο εαυτό σου… Εκεί που είσαι έτοιμη να...

Διαβάστε το πρώτο μέρος της ιστορίας εδώ. Δύο μέρες αυστηρά στέρηση Ζαχαρούλας - Γιατί μάστορα μου, τι έκανα ;; - Όχι τι έκανες, τι δεν έκανες ρε μπαγλαμά, τι δεν έκανες και τσάκισες τα δάχτυλά σου. Τα μπατάρισες με ταινία. Έβαλες τουλάχιστον καπνό να κλείσει το...

Ο ήλιος κόντρα στα μάτια, η θάλασσα σαν να γέρνει στην άκρη και να χύνεται, στραβός ορίζοντας, ξεπλυμένος στο φως, μια αύρα από νερό και αλάτι σαν τσίμπημα στο πρόσωπο, η υγρασία του ξύλου στα πέλματά του, παίρνει φόρα και… Αυτά θυμάται. Αυτά αισθάνεται ακόμη και...