Λόγια, λόγια, λόγια… σκόρπια λόγια κενά χωρίς ουσία ορφανά από συναίσθημα… Λόγια για σένα, λόγια για τα κοινά, λόγια για το αύριο, όχι το δικό σου, λόγια για το αύριο άλλων, λόγια που δεν αφορούν εσένα… Στόματα ανοιγοκλείνουν ήχοι ξεπροβάλλουν ήχοι σκληροί...

Αν δε μου ’ δινες την ποίηση, Κύριε …                                                                                                                                              Νικηφόρος Βρεττάκος         Κάθε που ονείρου, ανανούριστου, από τ᾽...

Χρόνια πολλά, με πάθος και νοσηρότητα σε παρακολουθώ σαν Αράχνη. Υπομονετικά Μέσα απο τα φυλλώματα, κάτω απο τις πέτρες, πάνω απο τα σύννεφα, σαν Φίδι, σαν Γεράκι. Υπομονετικά Καταγράφω τις συνομιλίες σου, αποτυπώνω τις κινήσεις σου, παγιδεύω τις σκέψεις σου,...

Άσπρα μπαλκόνια θολωτά προς το πέλαγος, χρωματιστά παράθυρα κοιτάζουν σ’ ανθισμένους κήπους. Γύρω-γύρω, τα πράσινα χωράφια, όπου η παπαρούνα ερωτεύεται τον άνεμο, τα μικρά σκαθάρια συλλογίζονται τα μυστικά τούτης της γης. Ψηλά ένα ακροκέραμο τραγουδά για το καράβι...

Γεννήθηκες χρυσόξανθος σαν τ’ ώριμο το στάχυ τα μάτια σου μια θάλασσα γαλάζια αφρισμένη τα χείλη σου δυο κόκκινα κεράσια του Μαΐου. Στα χέρια σου το τόξο σου με βέλη που πληγώνουν το νου, τα μάτια, την καρδιά. Πατέρας σου ο Τάρταρος και μάνα σου η νύχτα, σύντροφοι...

Με μία συλλογή που απαρτίζεται από σύντομα ποιήματα που αναπτύσσονται σε μία ιδιαίτερη γραφή, κάνει την πρώτη της εμφάνιση στα ελληνικά γράμματα η Μαρία Χουρδάκη («εκ των ενόντων», Γαβριηλίδης, 2016). Οι συνθέσεις της μοιάζουν με μία αποτύπωση της στιγμής. Ωστόσο,...

Η θλίψη νίκησε τα καλοκαίρια και ρίζωσε στα κοκκινόχρωμα τα δειλινά Στις αυλές οι τριανταφυλλιές ξέχασαν τα τραγούδια τους Κι οι πυγολαμπίδες χάθηκαν μέσα στα μάτια της παγωμένης νύχτας Ξεράθηκαν οι λεμονιές στα περιβόλια Κι οι μνήμες κρύφτηκαν κάτω από τους...

Ι.   Κάθισα στο γραφείο χωρίς να ξέρω τι ήθελα στ' αλήθεια να σου γράψω   ίσως ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα ή μια πρόσκληση σε δείπνο μυστικό μα η προδοσία είχε ήδη τελεστεί και το ύστατο φιλί ακόμα λέκιαζε το μάγουλο αίμα   κι αν πάλι σου' γραφα τα...

Η θύμηση της οσμής Έπειτα κατάχαμα οι χτύποι ηδονικά να αγκαλιάζουν το κορμί Μοσχομυρίζουν ακόμα και τα ψέματα Ό,τι εισχωρεί εντός μου απουσιάζει ό,τι εισχωρεί εντός μου είναι παρόν Η πόλη αναβιώνει τις παθιασμένες ματαιότητες κλείνει το στόμα σαν νιώθει πως...

Μου λείπουν του κορμιού σου τα πρανή Οι εξοχές σου Τα σύδενδρα κι οι γήλοφοι Τ΄αλκιμα, μήκη και πλάτη... Η αγκαλιά σου, ο χορός του ροζ. Η εκβολή, ήτανε, του μύθου. Το λάλον ύδωρ, το άχραντο... Νανούριζε, ορφανές πρωτοχρονιές, άγουρους νόστους και δειλά απογεύματα....

Γεννήθηκε ο όχλος, μεγάλωσε ο όχλος! της αλήθειας και μη, αλλοίμονο. Για μια στιγμή στον όχλο του εαυτό μου χάθηκα. Σαν ευτυχισμένος βάτραχος σε ένα βάλτο.   Ακούω την φωνή μεταξύ κραυγαλέων του βατράχου. Σε μία χορωδία μέσα στο, βάλτο τον θολό. Νιώθω...

Μάτια γεμάτα ένταση, σε κοιτούν και βαριανασαίνεις όταν τα βρίσκεις δεν επιδιώκεις πια να φεύγεις κάθεσαι και ώρες μέσα τους αγναντεύεις Είναι άλλος που ’χει μάτια σαν τα δικά σου; Δεν κοιτούν να κατακρίνουν με κάνουν μόνο πίσω να θέλω να γυρνώ και από την ζεστή...

Κρέμομαι από ένα διάφανο σχοινί, ένα πολύ περίεργο σχοινί, είναι πολύχρωμο, με πολλές πτυχές, σε άλλα σημεία είναι πολύ λεπτό και σε άλλα πολύ χοντρό, δεν μπορώ να καταλάβω που οδηγεί το σχήμα του, είναι πολύ ακαθόριστο. Το κοιτάω από κάτω και μαγεύομαι με τα...

Το λάκτισμα των ιδεών νοσηρό το κλίμα της αλλοτρίωσης αινιγματικό πλευρές αποξενωμένες, παράλυτες με ρίζες αφυδατωμένες, να αποζητούν ρυάκια. Ως Χαμαιλέων αινιγματικός, κάποιες φορές διπρόσωπος κρυμμένος στις υπάρξεις των ξεπλυμένων χρωμάτων κρατώ το ημίφως των...

Τα λόγια χάσανε τον ειρμό τους Χωρίς καμμιά λογοκρισία διαπέρασαν τα κομμάτια της καρδιάς Οι απελπισμένες ριπές θυμού σφαγίασαν το αρμυρό των βλεφάρων... Αυτό ήταν… Μάζεψα δυο -τρεις αιτίες ξεχασμένες πληγές Γύρισα το κλειδί και τρέχοντας έφυγα Έκανα στάση για λίγο...

Με μία ακόμη ποιητική συλλογή, ο Γιώργος Δελιόπουλος, «επισκέπτης άγγελος» (Κοβεντάρειος Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης, 2015), σαν οδοιπόρος των λέξεων στις δύσβατες διαδρομές των στίχων, επιβεβαιώνει τις θετικές κριτικές που είχε λάβει από την πρώτη του εμφάνιση στα...

Εσύ είσαι που σωπαίνεις Εσύ που πασχίζεις να γίνει αισθητή η απουσία Μεγάλες λέξεις που δεν έλεγαν τίποτα πια τις πετάς στους οχετούς όχι όμως την βουβή λαλιά όχι όμως την τρομερή σιωπή Εσύ είσαι που σωπαίνεις Εσύ που δεν θυμάσαι Εσύ άσκοπα ανεμοδέρνεις Και εσύ...

μου πήρες την χαρά δεμένη με φλουριά μέσα σε κουτί με πύρινη λαβή ψάχνω για να βρω τι έχει απομείνει ψίχουλα βαθιά ξεχασμένα σκεπασμένα από παλιά μάτια τυχαία ξεπερασμένα το ξέρω πια καλά, πονάω εμμονικά τον εγώ μου δεν μπορώ σε μέτρημα να βάλω κάποια άνοιξη ζωής...

  Στον ανάργυρο καρδιοχειρουργό χιλιάδων φτωχών παιδιών, Κ. Αυξέντιο Καλαγκό! Στην ιερότητα της παραδειγματικής του υπάρξεως! Στην τιμή του!     - Κάποτε σε ρώτησα χαμογελαστά: «Tί φαντάζεσαι, καλή μου,  πως υπάρχουν μές στα στήθια μου;» Εσύ τότε μου...