Στρείδι μου ερωτικό μαστίγιο η γεύση σου, ευωδιάζεις νοσταλγίες Καλλονής φυλλομετράς τις ανέραστες μου γεύσεις στους δρυμούς του ουρανίσκου μου, μακάρια σιωπηλό στα έγκατα του σώματος μου. Γεύσεις που πέρασαν απ' τις αστροφεγγιάς τα μέρη, λάμπουν όπως η επιθυμία...

Η μέρα, μόνη άνθρωποι με άγρυπνα μάτια παγιδευμένοι απλώνουν τα κουρασμένα χέρια, παραδομένοι Στο χώμα το παλιό μονοπάτι της ζωής από της αυγής και τα τραγούδια των πουλιών ξεχασμένο Ω!!! τι ντροπή Λησμονημένοι, μαρμαρωμένοι κουρασμένοι, ανυπεράσπιστοι θλιμμένοι...

Τον Μιχαήλ Παπαδόπουλο τον είχαμε πρωτογνωρίσαμε με την «ΣωΜΑ το ποίηση» (νήσος, 2012) και την «ανατολή ηλίου, αναστολή θανάτου» (Μανδραγόρας, 2014) όπου παρατηρήσαμε ότι ανοίγει νέους δρόμους στην ποίηση με την ιδιαίτερη αποφθεγματική του διατύπωση που στηρίζεται...

Αν κάποιος τολμούσε να με ρωτήσει Τι σημαίνεις για μένα Θα του απαντούσα, χωρίς δεύτερη σκέψη Πως είσαι κάθε στιγμή που νιώθω σχεδόν χαρούμενη   Είσαι η Παρασκευή μου, που με κρατά να υπομένω κάθε πληκτική εβδομάδα Η αρχή της ελευθερίας μου Και η απαλλαγή μου...

Αρνήσεις εξομολογήσεων που έμειναν στις ράγες τους για τα μαβιά που πέρασαν για τα λευκά που θα 'ρθουν πίσω απ' τις λάμψεις της νύχτας μοναχικοί ταξιδιώτες σκιτσάρουν τον ίσκιο τους   Σφυρίζουν στ' αυτιά τους σιωπές ανίερες πάχνη στα βλέφαρα θρόισμα μόνωσης,...

Είναι αλήθεια ότι μιλώντας σήμερα για την κυπριακή ποίηση το μυαλό μας συχνά πάει στους μεγάλους εκπροσώπους της γενιάς της εισβολής (γενιά του ‘74). Ωστόσο, μόνο σχετικά πρόσφατα άρχισε η κριτική να στρέφει τη ματιά της προς τους σύγχρονους και νεώτερους...

Σαλπάρισαν τα όνειρά μας… Δεν άντεξαν να στενάζουν σε μοναχικό καμβά Διέσχισαν τα σύνορα της γης Για να ζωγραφίσουν τη νιότη του κόσμου Με ανεξίτηλες νοητικές πινελιές Τα σύνορα απροσπέλαστα, αφύλακτα Η κοινή ζώνη σε διαμαρτυρία Η αγορά μειδιάζει στα αιτήματά μας...

Είναι νύχτα αργά και σου γράφω με το φως του χλωμού φεγγαριού σαν λαμπάδα που φωτίζει  τη σκοτεινή απλωσιά τ' ουρανού.   Για παρέα μου έχω την αύρα τη φωνούλα νυχτοπουλιού το θρόισμα πάνω στα φύλλα και τ' άρωμα του γιασεμιού.   Γράφω γράφω και σε θυμάμαι, έχω τόσα...

Στους δρόμους ξεχύνονται άγνωστοι χτύποι κλαπ και κλαπ κλαπ πού να γεννιούνται άραγε; Μην είναι στα κρυφά σώμα πάνω στο σώμα σε σώμα να σέρνονται σε αποσύνθεση τα σώματα ανθρώπων σαν εμένα κλαπ κλαπ και κλαπ και η σκόνη τους μένει φίλη των νοικοκυρών. Μην είναι οι...

Κολασμένη μου αλήθεια, γίνε απόψε μια βροχή στον καθρέφτη από συνήθεια κι είμαι πάλι μοναχή. Ξελογιάζεις τα όνειρα μου σε αστέρια μακρινά φέρνω ήλιους στην καρδιά μου μα όλα μοιάζουν σκοτεινά. Μεγαλείο η Αγάπη, το άπιαστο, χειροπιαστό μες το σύμπαν στ’ άγριο χάος...

Η ποίηση επιχειρεί να αφηγηθεί το αινιγματικό διήγημα της ζωής μας[1] και οι λέξεις είναι το υλικό που λειτουργεί ως κονίαμα ανάμεσα στο χρόνο και το βίωμα για να μεταφέρουν το συναίσθημα. Έτσι όμως ο αναγνώστης ανακαλύπτει τον αγώνα του δημιουργού για την...

Οι μαύρες φλόγες των μαλλιών σου στον φεγγαρόφωτο εξώστη τις χρυσαφένιες θημωνιές καίνε, μα το στάρι ολάκερο έμεινε. Φύτρωσε σαν πρώτη νιότη και γενειοφόρους καρπούς έδωσε. Με τα ακροδάχτυλα μου τον καυτό άνεμο του λιβαδιού σου δροσερεύω και οι ξερές φύτρες της...

Κοιτάζω το μαύρο ουρανό πώς λικνίζεται νωχελικά στον ήχο της σιωπής. Πιάνω ένα αστέρι, πιάνω τον κόσμο, επαφή με το άπειρο Κι εσύ πλανιέσαι στις φωτεινές σκιές... Γιατί τα "ω" να κάνουν τόσο επώδυνη την απώλεια; Πλάι σε ένα μαραμένο λευκό τριαντάφυλλο που μου...

«Κοίτα με άδειος είμαι… Τούτα που βλέπεις τα δάκρυα Της κούνιας μου είναι του παγωμένου μου δωματίου Κοίτα με που δεν αντέχω τον ήλιο, μου καίει τις πληγές μα εγώ έμαθα να τις ξύνω τόσο καιρό για να ματώνουν Κι ύστερα στα κρυφά να ρουφάω το ζεστό μου αίμα να ξεδιψώ...

Το σπίτι έχει μια προοπτική ησυχίας που αγαπούν οι κουρασμένοι και υψώνει τα ντουβάρια του αλληλέγγυα στην οροφή που ζητά ουρανομήκεις στοχασμούς· Το σπίτι είναι μια ράτσα αθίγγανου που σαρκάζει τα καθωσπρέπει μηνύματα ενός κόσμου που αρνιέται· Οι σοβάδες μπαλώνουν...

Ένας ήλιος ζεστός τρυπά το σώμα μου που τρέμει Τον ποθώ και το ξέρει μα τον αρνιέμαι σαν ξένο σώμα Ζεσταίνει τα μουλιασμένα μου χέρια στεγνώνει το κλαδί Δεν ξέρω πόση ώρα έχει περάσει πάνω στο βράχο τούτο Ασήμισε περισσότερο από τις αχτίδες ή γκρίζαρε η ματιά; Το...

Αγαπημένοι μου διαδικτυακοί φίλοι... Το σημερινό μου ποίημα σε μορφή ακροστοιχίδας έχει για θέμα το ΚΑΡΚΙΝΩΜΑ της κοινωνίας μας που λέγεται ΕΝΔΟΣΧΟΛΙΚΗ ΒΙΑ… Aφορμή για αυτό το ποίημα στάθηκε ένα γεγονός που συνέβη -αρκετό καιρό πριν- σε σχολείο των νοτίων προαστίων...

Με το χέρι στο πόμολο κρατιέμαι αδύναμα στον αέρα Για λίγα μέτρα το θέαμα γελοίο θα πρέπει να ήταν Στις ειδήσεις θα το είπαν στα νέα της ημέρας επαναληπτικά Πως πάνω από μια θάλασσα κουστουμαρισμένο πετούμενο Απειλούσε ολόκληρη την ανθρωπότητα Ο δερμάτινος...