Τι κρίμα να βλέπεις τον δάσκαλο σου, να στέκει μοναχός  σε τούτο το κελί  κατάδικος, αθώος.  Ο άλλοτε σοφός, δίκαιος και αγαπητός  να φυλακίζεται σαν κλέφτης στυγερός. Που ο κόσμος έπινε νερό  σαν να άκουγε το όνομα αυτό  και έτρεχε να δει, να μάθει και να ακούσει ...

Σαν ήχος φυσαρμόνικαςτο κλάμα σουτρόπαιο ανάγλυφο μιας κάποιας επαιτείαςμελετημένη κίνηση απλότηταςτο διάβα σουσ’ ένα παιχνίδι εσχάτης προδοσίας. Μία ρωγμή παράξενηστον ίσκιο σουκίτρινα φύλλα καταγής να κρύβουν την πληγή σουπορεία γυμνή κι ανάστροφηο μύθος...

Βλέπεις τη ζωή από χίλια ηλεκτρονικά ηλιοβασιλέματακαιρό με τον καιρό ζεις την δική σου τοξικότητα.Οι πόλεις σου φαίνονται εκδοχές ενός ξεπερασμένου λογισμικού. Διαταραχή! Διαταραχή! Διαταραχή!Σε πιάνει ενώ ο καιρός περνάκαι εσύ από πρίσματα τις ζωές αναλύεις.Τώρα!...

Αλλάζουν οι καιροί αλλάζει κι η ζωή μια αγάπη σβήνει, αποχωρεί πικρού Σεπτέμβρη η σιωπή τη θύμηση καλεί Καλοκαιριού στιγμές  οι μνήμες μακρινές  ο κόσμος ήταν όμορφος  της θάλασσας ο αμμόλοφος γυαλί Ήταν καρδιάς η άνοιξη  ψυχής η ανατολή ήταν αγάπης η άφιξη  στου...

Απόψε, νύχτα μου, δεν φέρνεις την χαρά. Είμαι μονάχος δίχως ζέστη στην καρδιά. Οι τοίχοι μου είναι πεζοί η συνείδηση μου σκοτεινή και είναι όλοι οι άνθρωποι στους ώμους μου φορτικοί. Πια την ζωή τους προχωρούν το όνομά μου δεν θέλουν να ακούν και σαν ανάμνηση παλιά...

Όσοι αιώνες και αν περάσουν,κρύο πάντα θα τους διαπερνά μέχρι το κόκκαλο.Των ποιητών τα πράγματα,άγρια προμηνύονται.Κάθε πέρσι και καλύτερα. Διότι· οι αιώνες,-όσο και αν έχουν ανάγκη τους ποιητές,για την οριακή επιβίωση -μπαίνει στη μέση το χρήμα και ο νόμος. Και...

Ρώτησαν κάποτε τον ποιητή:Γιατί γράφεις;-αφού ποτέ κανείς δεν πιάστηκε από στίχο,ώστε να αλλάξει η ανθρωπότητα.Την ανθρωπότητα αλλάζουν οι επαναστάσεις. και αυτός εμειδίασε ευδαιμονικά:«για όλον τον κόσμο!»«Kαι για μένα!…» Γράφει στα καφενεία, δίπλα στη...

Έχω παρέα μου μια κάφτρα Που όλα τα καίει στην κάθε ρουφηξιά, Είναι καπνός που φεύγει και πίσω δεν ξαναγυρνά. Έχω μια μνήμη που ουρλιάζει Κι όλα τα καίει μέσα στη μοναξιά. Σα να φυσάει αέρας από μιαν άλλη ζωή Σα να ξυπνάει μια μνήμη που χάθηκε στην τροχιά του...

Εμένα με πληγώνει, όταν εσύ, εσύ κι εσύ κι όλοι εσείς κλείνετε τα μάτια, ή κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε ή αδιαφορείτε κι όλοι μαζί αφήνουμε το μεγάλο κακό να μας συμβεί γιατί μείναμε ο καθένας βουβή μονάδα. _ γράφει η Νατάσα...

Με την αγάπη ανθίζει η φύση με την αγάπη ανθίζει η ζωή με την αγάπη ομορφαίνει ο κόσμος με την αγάπη ομορφαίνεις κι εσύ.   Με την αγάπη η καρδιά αναπνέει το μουντό και το γκρίζο γλυκαίνει, φωτίζει με την αγάπη νικιέται ο πόνος με την αγάπη κι ο χειμώνας...

Ημέρες νηνεμίας πριν την καταστροφή … Μια αστραπή πριν την καταιγίδα Με συνοδεία μιας απόκοσμης βροντής Που κάνει την πλάση να ησυχάσει Ανθρώπους, ζώα τα τρομάζει Οιωνός προοιωνίζει τα μελλούμενα Δημιουργώντας σκέψεις για τα γενόμενα … Άραγε μπορεί κανείς να...

Ένας μύθος εν ζωή, ένας θρύλος μια νεράιδα  Μια αέρινη φωνή σα της άνοιξης τα βράδια! Μία έμπνευση από Θείο, σαν αρχέτυπη εικόνα  Ένα βάλσαμο από στίχους, μια μελωδική αηδόνα! Πόση αλήθεια σ ένα μύθο να αντέξει το μυαλό  Και στης υπαρκτής ανάγκης να...

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Όταν κλείνω τα μάτια προσπαθώ να φιμώσω τον λαβύρινθο του μυαλού μου, για να κατακτήσω τη γαλήνη στα άδυτα του εαυτού μου. Μα πώς μπορώ να επιβάλλω τη σιωπή στα μονοπάτια του νου μου; Σαν ξυπνάω το πρωί, ακούω τους ψιθύρους της συνείδησης μου. Μα πώς να τους...

Για το πολύ μικρό, που συνέβη, κάτι..., οτιδήποτε! Εκείνος – από αγάπη – στενοχωρήθηκε  περισσότερο από εκείνη. Εκείνη  - από αγάπη – στενοχωρήθηκε  περισσότερο από εκείνον. Η αγάπη κάνει θαύματα, κινεί βουνά! Αλληλοεξουδετέρωση: κανείς δεν...

Βλέπει τον ουρανό, τα αστέρια, το φεγγάρι. Ενθουσιάζεται. Σ΄Ανατολή και Δύση μέτρησε, τους αριθμούς· και φτάνει. Λυπάται. Γυρνάει πάλι απ’ την αρχή. Χρόνια πολλά·  και φτάνει... υπόθεση υπομονής, υπομονής...

Μια αγάπη είχε ανθίσει στου καλοκαιριού την αίγλη Μα ξεθώριασε σα φύλλο κάποια μέρα του Σεπτέμβρη  Όνειρα κάτω απ’ τον ήλιο και φιλιά στην παραλία Χάθηκαν στου φθινοπώρου τη γλυκιά μελαγχολία  Ήρθανε τα πρωτοβρόχια η καρδιά σε αταξία Τόσες υποσχέσεις...

Θαλάσσιες σπηλιές,  τη Γοργώ γέννησαν, βραχώδης μήτρα. Να γιατί τη λέμε Ευτυχία.     Γιατί  μας θρέφει.     Μήνες μετά και το παιδί της να γεννά,  την Ευτυχία, της θάλασσας. Να γιατί τη λέμε μητέρα θάλασσα: Γιατί ποιεί τον κόσμο....

Στη ζωή της σταθερό,  ένα πράγμα είχε: τη θάλασσα. Ένας ανελέητος ήλιος,  αέρας, ξερά βράχια, και κάτω το απέραντο γαλάζιο.     Κι ύστερα είναι και το άλλο: στις βόρειες παγωμένες θάλασσες, καθώς βυθίζεται το βαπόρι, την υπηρέτρια μέλλει το...

Για ποια ύπαρξη σε τούτο τον πλανήτη Αγώνες γίνονται της στιγμής κυνηγώντας την ελπίδα  Μα δεν κρατά, την σκοτώνει η παρακάτω σου γέννα,  ρουφήχτρα κάθε σου θυσίας και το κακό ανακυκλώνει  Δεν έχεις συνέχεια, τη φύση σου την χάνεις είσαι ομοίωμα μιας άλλης στιγμής...