"Γεννήθηκα με ένα χάρισμα. Ταλέντο το λένε οι περισσότεροι. Εγώ ξέρω ότι έχω ένα άστρο. Εκεί πάνω στο μπράτσο κάποιος άγγελος το χάραξε. Και ξέρω και ποιος άγγελος ήταν. Ο πατέρας μου. Ήταν μια φθινοπωρινή βραδιά που γύριζε από το Μέτσοβο που είχε πάει με το...

  __________________________________________________________ Ο Σύνδεσμος Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας και ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Καβάλας σας προσκαλούν στην εκδήλωση για την παρουσίαση του ποιητή Δημήτρη Παπαράλλη που θα γίνει την Παρασκευή 14 Νοεμβρίου...

Σαν ένα όνειρο θα γυρνώ μες στα βράδια, θα  ζωντανεύω την αυγή, θα βλέπω τον ήλιο, θα πεθαίνω και θα γεννιέμαι κάθε φορά, κάθε στιγμή. Ένας αέρας θα γίνομαι ζεστός, και η δύση πάντα θα με βρίσκει να καρτερώ τη ζωή ξανά στο χάραμα, μέχρι η ψυχή ν’ αδειάσει από...

  Ο χώρος στα αστυνομικά διηγήματα του Πέτρου Μαρτινίδη[1]  Μαρία Λιλιμπάκη - Σπυροπούλου [2]   Το ερώτημα πώς και γιατί ένας συγγραφέας επιλέγει να ασχοληθεί με το αστυνομικό έργο ενέχει τον κίνδυνο εμπλοκής σε μυστήριες ατραπούς και σε ψυχολογικούς...

Περπατούσε στο λιμάνι με το βλέμμα χαμένο. Κρατούσε ένα μπουκάλι μπύρας που καθώς το κουνούσε πέρα δώθε στο ρυθμό του βήματός του, το υγρό άφριζε και ανέβαινε και χυνόταν από το στόμιο στα δάχτυλά του. Πλησίασε το φάρο και κάθισε στη μπίντα που βρισκόταν δίπλα. Τα...

Όνειρο απατηλό που είσαι αυτό το δειλινό; Στην ανέμη τυλιγμένη. Εκεί σε είδα. Να δίνεις χρώμα. Μια αρμύρα, στα χείλη. Μια φουρτούνα σε πήρε.   Σε πήρε προς τα πέρα. Σε αμμουδιά σε άφησε. Μόνη σου περπάτησε. Ακούς φωνές μεσ' τον αέρα.   Δική σου είν' η γη...

Μέσα στα χέρια μου ταξίδεψε το φως σου κι εγώ δεν έχω τη χαρά αυτή του κόσμου σαν να με τύλιξαν τα μαύρα τα πανιά έτσι απρόσμενα με βρήκε ερημιά. Και δε σε είδα να μιλάς με τα πουλιά και δε σε χάρηκα τράβηξαν τα σχοινιά και όλα χάθηκαν στην άκρη αυτή του δρόμου...

Όλοι οι ήρωες, έχουν ένα βάσιμο και δίκαιο λόγο να εκδικηθούν, οι πράξεις τους όμως, «λερώνονται», από προσωπικά και ιδιοτελή κίνητρα :   Η Κλυταιμνήστρα π.χ δικαίως θέλει να εκδικηθεί τον Αγαμέμνονα για τη θυσία-φόνο της Ιφιγένειας. Η απιστία όμως του...

Να ’ναι καλοκαίρι… Κι ένας χειμώνας να ’χει φωλιάσει μέσα σου. Οι εποχές δε σε ρωτούν: «Να ’ρθούμε;» Μήτε σκοτίζονται εσύ τι περιμένεις! Της άνοιξης τα περιβόλια πίσω μένουνε… Κι όλο ευωδιάζουν, του φθινοπώρου τις κύκνειες λιακάδες.   από την ποιητική συλλογή...

  Η κουρτίνα της μπαλκονόπορτας ίσα που ανέμιζε στο ελαφρύ απογευματινό αεράκι. Ολόλευκη, πλούσια, σαν νυφιάτικο πέπλο. Ή σαν αέρινη, τούλινη φούστα πρίμας μπαλαρίνας. Ναι, αυτό ήταν. Αυτό της θύμιζε. Πρίμα μπαλαρίνα. Σαν αυτή που θα γινόταν και η ίδια μια...