Ένιωσε τη λεπίδα να χαράσσει με χειρουργική ακρίβεια το δέρμα της και να σκίζει τις πρώτες στρώσεις της σάρκας της. Τα δυο δάχτυλά της άρχισαν να ζεσταίνονται καθώς το αίμα έτρεχε γρήγορα και πρόσθετε μια εσανς κόκκινης σάλτσας στα πράσινα λαχανικά που προσπαθούσε...

Σαν πέθανε η κυρά Μαρία το σπίτι άρχιζε να αδειάζει... Κοσμήματα και αντίκες μοιράστηκαν στους συγγενείς και ο δικηγόρος ξεκίνησε τις διαδικασίες για να δοθεί το σπίτι στη μακρινή της ανιψιά ως όριζε στη διαθήκη της. Δεν έκανε οικογένεια η κυρά Μαρία. Οικογένειά...

Ήταν αφηρημένη εκείνο το πρωί, οι σκέψεις έκαναν το μυαλό της να χάνεται μέσα στη φαντασία. Η προηγούμενη βραδιά ήταν κάτι πρωτόγνωρο, κάτι σχεδόν μαγικό αλλά και απερίσκεπτο μαζί. Άφησε το μαχαίρι και ξέπλυνε πρόχειρα τα χέρια της. Σκουπίστηκε και πήγε μπρος στο...

αφιέρωση   μητέρα πνιγμένη στη βλάστηση σου αφιερώνω αυτό το τούνελ ολόκληρο το φως στις εισόδους τον άνεμο που το διαπερνά την αίσθηση το κάτοπτρο τα μακριά τριαντάφυλλα ότι κινείται ότι θερμαίνει τη γη που υψώνεται κι έχει κάτι απ’ τα σπλάχνα μας το σκοτάδι...

Χτενίζω τον ήλιο μέσα απ’ τα μάτια σου με κείνο το βλέμμα αποθυμιάς που κληρονόμησα στην αποκαθήλωση της νύχτας. Στις άδειες προθήκες των αναμνήσεών σου παρατάσσω τα αρώματα της νιότης μας.   Κάποτε βάζαμε φωτιά σ’ ένα δεμάτι ενοχές για να ερμηνεύσουμε την ασέλγεια...

Με πήρα απ’ τα αριστερά στο ξεκίνημα της μέρας. Ζέστη έξω. Και μέσα μου. Πάλι ταξιδεύει το μυαλό μου. Στο λάθος. Τον άνθρωπο, το δρόμο. Παρακολουθώ. Πρώτα το χθες. Οι μνήμες σελίδες λεκιασμένες ξεδιπλώνονται μπροστά μου. Με φόβο και όνειρα. Ματαιωμένα. Μια ομάδα...

_ - Άργησες... - Έπεσε δουλειά αγάπη μου... Δεν μπορούσα να φύγω νωρίτερα... Έφαγες? - Έφαγα... - Τα παιδιά;Έπεσαν για ύπνο; - Έπεσαν... - Πάω να κάνω ένα ντουζάκι και να κοιμηθώ... είμαι πτώμα... - Κι εγώ... - Τι κι εσύ; - Κι εγώ... ένα πτώμα είμαι... -...

Όταν έφτασε μπροστά στον μεγάλο φράχτη είχε περάσει μία. Η γειτονιά κοιμόταν, ίσως να ήταν ακόμα μια δυο παρέες στις καφετέριες στην πλατεία αλλά το σπίτι ήταν μακριά, η κίνηση προς τα εκεί είχε σταματήσει ώρες νωρίτερα. Τα σκυλιά τον είχαν μυριστεί, αλλά τα...

  -Αχ! Μπαμπά! Θα με δείρει πάλι! ξεφωνίζει η στρίγγλα η Τούλα. -Τι να σου κάνω βρω παιδάκι μου! πετάει νευριασμένα την εφημερίδα του ο μπαμπάς. 'Έχω βαρεθεί να στις βρέχω και καμιά φορά θα σε χτυπήσω άσχημα πάνω στα νεύρα μου. Νομίζω, να σε στείλω στον...

Ήτανε γεννημένος κυνηγός. Να αλωνίζει το βουνό για πετροπέρδικα. Να βουτάει στον υγρότοπο για φασιανό. Να «φερμάρει» τη μπεκάτσα στο καστανόδασος. Να ξεφωλιάζει το λαγό στον αμπελώνα και να «σηκώνει» το τρυγόνι στον κάμπο. Η μύτη του έπρεπε να δουλεύει κόντρα στον...

Η ώρα ήταν περασμένη. Η νύχτα μάζευε τα μεταξωτά της πέπλα και η μέρα άπλωνε τα δικά της, βάφοντας  τον ουρανό με τα μοναδικά της χρώματα, όταν ο ψηλός μελαχρινός άντρας, με φανερά τα σημάδια της κούρασης πάνω του, κατευθύνθηκε προς το παγκάκι, αδιαφορώντας για την...