Το χάνι
Είχε σουρουπώσει. Το χάνι του Δεματά δίπλα στο ποτάμι, εκείνα τα χρόνια ήταν πέρασμα. Η μέρα που έφευγε είχε προστάξει ένα ποτήρι κρασί στο καπηλειό.
Αρχική › Blog › Ιστορίες του βιβλίου
Κατηγορία
Ιστορίες του βιβλίου στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net.
817 άρθρα · σελίδα 10 από 41
Είχε σουρουπώσει. Το χάνι του Δεματά δίπλα στο ποτάμι, εκείνα τα χρόνια ήταν πέρασμα. Η μέρα που έφευγε είχε προστάξει ένα ποτήρι κρασί στο καπηλειό.
Το φεγγάρι δεσπόζει στο νυχτερινό ουρανό κατακόκκινο, τεράστιο. Σε κοιτά από το βάθος του ορίζοντα. Σε καλεί. Στρωμένος ο δρόμος, φωτεινός, πάνω στη θάλασσα που στέκεται ακίνητη, έτοιμη να σε δεχτεί.
Βροντές, αστραπές ριπές ανέμου που έσφαζαν… Χειμώνας, όχι απλά βαρύς, αλλά ασήκωτος ακόμη και με βίντσι! Το νόημα των κλιματικών αλλαγών, μόνον σε κανένα παραμύθι της γιαγιάς που αναβαθμιζόταν σε…
Μια πόρτα μισάνοιχτη είχε η Μαριώ. Καθόταν στο σαλόνι της με τον τιρκουάζ καναπέ και τα κίτρινα θαμπά ριχτάρια. Η γάτα της η Αμαλία με το ένα γκρι μάτι την συνόδευε σε τούτες τις νεκρές ώρες σχεδόν…
Από νωρίς το απόγευμα είχε αρχίσει να ετοιμάζεται. Και πώς να μην το κάνει άλλωστε αφού σήμερα ήταν η μέρα τους, η μέρα του έρωτα. Δυσκολεύτηκε να αποφασίσει τι να φορέσει. Κάτι απλό; Ή μήπως κάτι…
Η Αλεξάνδρα ήταν μία από τις διαδικτυακές μου μαθήτριες. Όχι, δεν της δίδασκα ούτε φιλοσοφία, ούτε κάτι παρόμοιο. Θα έλεγε κανείς πως ήμουν ο μέντοράς της. Αν με ρωτούσες να σου απαντήσω ειλικρινά…
Καθώς καθόταν και έγραφε αγκαλιά με τον θερμοπομπό που ξεπάγωνε αργά, μα ικανοποιητικά, τα παγωμένα της άκρα, σαν να πήρε το μάτι της μια αδιόρατη σκιά να διασχίζει απ’ άκρου εις άκρον, το μεγάλο…
Ο σοβάς φεύγει εύκολα, ξεκολλάει σαν φύλλο από χωριάτικη πίτα. Το σπίτι είναι παλιό, έχει πιάσει υγρασία, κι αυτό κάνει τη δουλειά μου πιο εύκολη. Πρέπει να προλάβω πριν έρθει το Πάσχα και κατέβουν…
Την κίτρινη ζακέτα της δεν έλεγε να την αποχωριστεί, ακόμη και όταν άρχιζαν οι ζεστές ημέρες του καλοκαιριού. Να υπήρχε, λέει, κάποιος μαγικός τρόπος και με έναν αυτόματο μηχανισμό που θα 'ταν…
Καλημέρα.Καλησπέρα.Δεν έχω ιδέα αν μόλις ξύπνησες ή αν κοιμάσαι, αν είναι φως ή σκοτάδι μέσα σου ή έξω σου. Αλλά θέλω να μ ‘ακούσεις. Σε παρακαλώ. Για λίγο. Πρέπει να μ ‘ακούσεις.Άσε για λίγα λεπτά…
Έψαχνα καιρό την αλήθεια. Πίσω από κάτι χαλασμένα ξυπνητήρια γύριζα το μοχλό να κουρδίσει ο χρόνος. «Ψιτ! Ξύπνα με όταν ανθίσει ο τόπος, ναι;» σ’ το είπα δυο φορές. Μία από μέσα μου, και μια απ’ έξω…
?Κάτσε πέντε λεπτά», της είπε σαν στριφογύριζε στην κουζίνα. Έπινε τον καφέ του τραβώντας γενναίες ρουφηξιές κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο. Έξω η μέρα φώναζε να την ζήσεις. Κι εκείνος λαχτάραγε το…
Τα βήματά της την οδήγησαν στο παλιό σπίτι της γιαγιάς της που όλοι τους το διατηρούσαν σε μια κατάσταση, ως εάν εκείνη να μην έχει «φύγει», εδώ και καιρό.
Πήρε την απόφαση να γυρίσει στο χωριό του τη μέρα που πάντρευε την μικρή του κόρη, την ωραία του Ελένη.
Όταν χτυπάμε -για το σώμα μιλάμε- κάνοντας μια απλή ακτινογραφία, βρίσκουμε πού υπάρχει το πρόβλημα, από έναν μικρό και ακίνδυνο μώλωπα, μέχρι ένα σοβαρό κάταγμα, το επιδιορθώνουμε και περιμένουμε να…
Φέρνω στη μνήμη μου τα πρώτα μαθητικά χρόνια και σταματώ με απορία και ερωτηματικά για το είδος της τιμωρίας που μηχανεύονταν ορισμένοι δάσκαλοι (όχι όλοι ευτυχώς), για να τιμωρήσουν τον άτακτο…
Ρυθμικός ο κτύπος, σαν τη σταγόνα που τρέχει από βρύση όχι καλά ασφαλισμένη, τακ τακ τακ… Μόνον που δεν επρόκειτο για νερό, μα για αίμα που έσταζε από το πρεβάζι της μπαλκονόπορτας του σαλονιού που…
Κυριακή, τέσσερις του Ιούλη του 2004. Αθήνα, Πειραιάς, λεκανοπέδιο, όλη η Ελλάδα στο πόδι, σε κατάσταση ευφορίας και δημιουργικού οργασμού.
Το μίσος, το αβυσσαλέο μίσος που έτρεφε η κυρά Σμαρώ για τον πρώην γαμπρό της το Δημητρό, ήταν γνωστό τοις πάσι. Δεν ήταν κάτι που η ίδια προσπαθούσε να κρύψει. Κάθε άλλο. Το διατυμπάνιζε σε όλους…
Η Λένα βάδιζε στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου, χωρίς να έχει συναίσθηση του πού βρισκόταν, έτσι καθώς ήταν χαμένη και βυθισμένη στις απελπισμένες της σκέψεις.