Βγαίνει η νύχτα στις λάσπες λερώνει το λευκό φόρεμά της κι αφού κανείς δε ζυγώνει τώρα πια τη σκιά της που στο φως περισσεύει θυμώνει και κλαίει γιατί κανείς δεν της είπε «Πού πηγαίνεις μονάχη;» - γράφει η Βασιλική...

“Πού θα πάτε διακοπές φέτος το καλοκαίρι;” Χαμηλώνεις το βλέμμα, μα βλέπω το χαμόγελο που παίζει στην άκρη των χειλιών σου. Ξέρω την απάντηση. Την ίδια απάντηση που δεν παλιώνει ποτέ. Στον κόσμο μας. Στο καλοκαίρι μας. Στη δική μας παρένθεση στο χρόνο. Σ’ αυτήν που...

Στην Κατερίνα Έσκυψε πάνω του και τον φίλησε στα χείλη. Ένα φιλί άγριο και παθιασμένο που τον έκανε να αισθανθεί ένα ρίγος στη σπονδυλική του στήλη. Καθώς τα χέρια της ξεκούμπωναν το πουκάμισο του βιαστικά, το στόμα της διέτρεχε το λαιμό και το στήθος του. Τον...

Μ' αρέσει η νύχτα. Οι μισοφωτισμένοι δρόμοι, όπως η μνήμη μου, που φωτίζει ό,τι αυτή θέλει ό,τι αγαπά και τ' άλλα στο σκοτάδι και στη λήθη. Όλα είναι ήμερα τη νύχτα. Κοιμούνται ή ξεκουράζονται. Κανείς δεν με ρωτά, δεν χρειάζεται να δίνω εξηγήσεις. Μπορώ να σωπαίνω,...

Δεν θέλω να με ψάξει κανείς δεν θέλω να με αναζητήσει κανείς κι αν κρυφτώ μέσα σου υποσχέσου πως δεν θα με μαρτυρήσεις υποσχέσου πως δεν θα με φανερώσεις. Θα φροντίσεις τη σκιά μου, θα δώσεις άσυλο στο σκοτάδι μου και θα με αγαπήσεις. Ένα αγρίμι μακριά από το φως...

Οι ώρες της νύχτας σαν δεν περνάνε κι ο ίδιος ο ύπνος δεν με τιμά παρέα μου έχω την πένα και σένα χειμώνα με κρύο με παγωνιά. Μιλάμε, λέμε, και τι δεν λέμε τόσο για τώρα ή τα παλιά την πλήξη διώχνουν οι αναμνήσεις και η φαντασία ξαναγεννά, όνειρα νέα. Και οι...

Τετάρτη χάραμα κι εσύ κάθεσαι πάλι στο μπαλκόνι. Κοιτάζοντας τον νυχτερινό ουρανό, αναρωτιέσαι «γιατί;». Αυτό το «γιατί» που σε τυραννάει για χρόνια και που συνεχίζεις να ασχολείσαι ακόμη μαζί του. «Καλός μαλάκας και του λόγου σου…». Το τσιγάρο στα χείλη σου...

Ασήμαντες εκμυστηρεύσεις που κάνουμε κάθε βράδυ στα αστέρια έρχονται τώρα να μας θυμήσουν το αιώνιο σκοτάδι μας. Ποιος θα εξηγήσει ποτέ αυτήν την ακατανίκητη επιθυμία να εισακουστεί η συντριβή μας και να μοιραστούν δίκαια τα κομμάτια μας στον ουρανό και η νύχτα...

Αυτό το παλιό σκοτάδι εμποδίζει τον έρωτα. Άστραψε αίμα μου να σε δω γίνε σάρκα γίνε φιλί άλογο που καλπάζει.   _ γράφει ο Δημήτρης...

Ο έρωτάς σου δέντρο που λύγισε ένα ταξίδι επιμονή του ήχου της βροχής σε παντέρημο δάσος σελίδα μισοφέγγαρη. Δως μου τα μάτια σου να ζωγραφίσω τη θλίψη μου.   _ γράφει ο Δημήτρης...

Κρύα ανοιξιάτικη νύχτα σου υφαίνω αραχνούφαντο πέπλο την ομίχλη υποκινώ τις θολές μου αναμνήσεις να ξεχυθούν βάναυσα μέσα στο σκοτάδι μαζί με τους δαίμονές μου. Το χάος μου αχρηστεύει το φεγγάρι σου και διώχνει τα αστέρια σου μένω μόνη μαζί σου μαζί με τους...

Είναι νύχτα αργά και σου γράφω με το φως του χλωμού φεγγαριού σαν λαμπάδα που φωτίζει  τη σκοτεινή απλωσιά τ' ουρανού.   Για παρέα μου έχω την αύρα τη φωνούλα νυχτοπουλιού το θρόισμα πάνω στα φύλλα και τ' άρωμα του γιασεμιού.   Γράφω γράφω και σε θυμάμαι, έχω τόσα...

Νύχτα, απόψε νύχτωσες λιγάκι πιο νωρίς. Λες και ο ουρανός κατέβηκε λιγάκι πιο κοντά μου, με μια δρασκελιά θαρρείς πως θα τον φτάσεις… Είναι ο Θεός που μέρες τώρα προσπαθεί σαν κάτι να μου πει. «Μην σε γελάσει ο κόσμος τούτος, Πρόσεχε μικρή... Μη μαγευτείς από τα...

“Είναι διαφορετικό να είσαι παιδί της νύχτας Και άλλο να την κουβαλάς μέσα σου Όχι το κομμάτι του επικίνδυνου Το χρώμα, το συναίσθημα”   Παιδί της νύχτας Δεν ζω την νύχτα Η νύχτα ζει μέσα μου Φώλιασε στην ψυχή μου, σαν φίλη κολλητή Με μεγάλωσε η μέρα, το φως...

ανάμεσα στα φρύδια της νύχτας κοιμάται το ανένδοτο- ξαγρυπνώ. πόσο τρυφερός ο σβέρκος σου. η αφή μου κατατροπώνει τις διαστάσεις σου. το πέλμα μου σε περιεργάζεται, ο αφαλός μου σε περιέχει. τι νύχτα κάθιδρη. ανάμεσα σε δυο τριαντάφυλλα θα συνθλίψω τους όρχεις μου...

Αποκοιμήθηκα... Έβαλα τα χέρια μου στις τσέπες και κράτησα με λαχτάρα το κουτάκι των ονείρων μου. Το τράβηξα βίαια απ' το παρελθόν μου, άνοιξα την πόρτα και έκανα δυο βήματα λυτρωτικά. Ήταν η αρχή. Περπάτησα σε λασπωμένους δρόμους. Εδώ κι εκεί συνάντησα σκόρπιες...

Κάθομαι και ξύνω τόση ώρα τα μολύβια μου. Σαν πεντάχρονο που πρωτομαθαίνει τη γραφή. Μουντζουρώνω τα χαρτιά για να σου γράψω μια αλήθεια. Μια αλήθεια που να χωρά το ψέμα μου για να κρυφτώ. Ο κάδος γεμίζει πεταμένα χαρτιά τσαλακωμένα. Τα σκίζω και τα κάνω χίλια...

Σήμερα το φεγγάρι χάθηκε μακριά γιατί ήταν βαρύ και μελαγχολικό και δεν μπόρεσε να το βαστάξει η νύχτα. Ήταν ένα χλωμό φεγγάρι, ούτως ή άλλως, καμία αντιστοιχία με την αργή επιμονή της αυγής και τη λαμπρή της ένταση.   Ο κόκορας το γνώριζε. Ολονυχτίς τον ύπνο...

Η νύχτα είναι μια μαύρη χαρακιά στο μέτωπο του κόσμου γι' αυτό κοιμάται να μη νιώθει την πληγή Είδε των έργων του τα έργα ο Θεός τα φρύδια έσμιξε και έγινε σκοτάδι Η νύχτα είναι η απορία του Πλάστη Αυτά θα έλεγα αν πίστευα αν ήμουν θρήσκα αν είχα έστω μια ελάχιστη...